2 ή 3 Πράγματα που Ξέρω γι' Αυτό...

"Three Legged Dog" @ ClipartRadio.gr: Η εκπομπή της 28ης Ιανουαρίου 2012

2012-02-01T11:37:00.002+02:00

Για όσους θέλουν, η ηχογράφηση της εκπομπής μου, "Three Legged Dog" από το Σάββατο 28 Ιανουαρίου. Και μην ξεχνάτε τις ζωντανές εκπομπές, κάθε Σάββατο 16:00-18:00, στον ClipartRadio.gr. Το link εδώ.

The Descendants (2011), του Alexander Payne ( * * * * )

2012-01-28T00:37:00.001+02:00

Ο Ματ Κινγκ, ένας αδιάφορος σύζυγος και πατέρας δύο κοριτσιών, αναγκάζεται να επανεξετάσει το παρελθόν και να δει το μέλλον με διαφορετική ματιά, όταν η σύζυγός του τραυματίζεται σοβαρά σε ένα ατύχημα. Το γεγονός αυτό οδηγεί στη δημιουργία μιας ουσιαστικής σχέσης του Ματ με τις κόρες του, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος με σημαντικά διλήμματα.

Ένας καλός λόγος που πηγαίνουμε κατά διαόλου δεν είναι το σκοτεινό μας παρελθόν αλλά η αδυναμία μας να δημιουργήσουμε μέλλον. Αυτό δηλαδή που καθοδηγείται ως ανάγκη της ύπαρξής μας, είναι η ρίζα ενός προβλήματος που, ενώ οφείλουμε να κατανοήσουμε για να προσπεράσουμε, αφήνουμε πίσω με την ψευδαίσθηση αλλά και την ελπίδα πως δε θα μας ενοχλήσει ξανά. Η αδυναμία αφιέρωσης μιας ζωής που, θέλοντας και μη, οφείλει να γίνει από όποιους επιλέξουν να κάνουν παιδιά είναι η διαβολικώς ευφυής διττότητα του τίτλου αυτής της υπέροχης ταινίας. Αν τα καταφέρεις, έχεις τους άμεσους απόγονους που θα συνεχίσουν προς έναν κόσμο λιγότερο απαισιόδοξο (και αυτή είναι η ελληνική μετάφραση του τίτλου), αν όχι, τότε η προσωπική πορεία που πιθανώς κληρονόμησες, συνεχίζει στους απογόνους του τίτλου με το ερωτηματικό της κατεύθυνσής της: υπάρχει ελπίδα από την κάθοδο (μία ερμηνεία του ρήματος descend στην αγγλική γλώσσα);

Με λίγα λόγια, συνεχίζοντας να επιλέγει τα πορτρέτα ανδρών σε σύγχυση, ο Ελληνοαμερικανός δημιουργός της ανεξάρτητης επιτυχίας Πλαγίως, Αλεξάντερ Πέιν, δε διστάζει να ξεγυμνώσει το βασικό του χαρακτήρα (και δε θα μπορούσε δίχως τη βοήθεια ενός αστεριού του διαμετρήματος του Τζορτζ Κλούνεϊ που ξεγυμνώνεται αντίστοιχα) φτάνοντας στο κόκαλο όσων απέφευγε να αντιμετωπίσει σε μια ολόκληρη ζωή που μάλλον του φέρθηκε πολύ καλά. Κι αν η υποκειμενικότητα μιας καλής ζωής οδηγεί τις πράξεις όλων μας, εκείνο που οδηγεί τη ζωή που ξεκίνησε με την ευνοϊκή τυχαιότητα της γέννησης για τον Ματ Κινγκ, είναι η επιλογή του ίδιου να αφήσει πίσω όλες τις ευθύνες του, πιστεύοντας τυφλά σε μια υλιστική αυτάρκεια για την ποιότητα του μέλλοντός του, με αποτέλεσμα όλα σε μια στροφή της ζωής όπου η τύχη του χαμογελά δείχνοντας τα σπασμένα αλλά κοφτερά της δόντια, να επιστρέφουν για να διεκδικήσουν όσα πιστεύουν πως άξιζαν διαφορετικά.

Αν ο κόμπος στο λαιμό σας πνίγει το ηχηρό ξέσπασμα γέλιου ως αντίδραση στην κωμωδία της ζωής που σερβίρει ο ταλαντούχος Πέιν, σκεφτείτε ξανά πως το γέλιο είναι η μεγάλη λύτρωση από μια κατάσταση τρόμου, εκεί δηλαδή που θα επιστρέψει με την πρώτη ευκαιρία το διαβρωτικό δράμα πίσω από τα λουλουδάτα πουκάμισα και το χαζιοβιόλικο μοτίβο της χαβανέζικης μουσικής.

Παράδεισος (2011), του Παναγιώτη Φαφούτη ( * * )

2012-01-28T00:33:00.002+02:00

Ένα Σαββατοκύριακο, μέσα στο χάος και στα χρώματα του καρναβαλιού, στα εκτυφλωτικά φώτα και στα φανταχτερά άρματα, τέσσερα ζευγάρια προσπαθούν να βρουν τον δικό τους Παράδεισο.

Πριν 3 χρόνια ο Παναγιώτης Φαφούτης είχε την τύχη ή την ατυχία να ξεκινήσει την καριέρα του με την Κληρονόμο. Τύχη γιατί καταπιανόταν στο ντεμπούτο του με μια μεγάλη παραγωγή που δεδομένα θα έφερνε πολύ κόσμο απέναντι στην ταινία του και ατυχία γιατί το προσωπικό του όραμα για το σινεμά θα έπρεπε να φιλτραριστεί με μια ανόητη κωμωδία που θα αποτελούσε, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, τη μάζα της εγχώριας παραγωγής που, καθοδηγούμενη από τη διεθνή κρίση της οικονομίας, στοχεύει στα εισιτήρια και μόνο. Και, δυστυχώς, στη μικρή μας χώρα της πολιτιστικής ανάσας ανήσυχων και επίμονων δημιουργών, η μάζα οδηγείται από την ανάγκη του γέλιου και του ξεσκάσματος, υπό τηλεοπτικές οδηγίες χρήσης. Ένα Σαββατόβραδο, βλέπετε, οφείλει παραδοσιακά να μην προβληματίσει και να μην κάτσει βαρύ στο στομάχι.

Κι όμως, όσο καταπιανόταν με την Κληρονόμο του που και εισπράξεις έκανε και κατέδειξε ιδανικά το χειρισμό ενός πρωτάρη στα βαθιά νερά, ο Παναγιώτης Φαφούτης κατέστρωνε το προσωπικό του σχέδιο για το πραγματικό του ντεμπούτο, στο φόντο που γνωρίζει καλύτερα. Η ευκολία μιας ενδιαφέρουσας σεναριακής ιδέας στην οποία μασκοφόροι κρύβουν τους εαυτούς τους για να τους αναζητήσουν ευκολότερα, ξεκινά με ενδιαφέρον ένα ταξίδι στις ιστορίες τεσσάρων ζευγαριών: δυο νεαροί βρίσκονται μπροστά στην προοπτική μιας νέας ζωής και τη σύγχυση της επιθυμίας για σεξ, η εμπλοκή της ομοφυλοφιλίας οδηγεί σε συνεχή δισταγμό άρα και νεύρωση έναν ερωτευμένο με το αφεντικό του άνδρα, μια μητέρα ψάχνει το θάρρος να γνωρίσει στην έφηβη κόρη της τον έρωτά της για έναν πολύ νέο άνδρα και ένας οδηγός αρμάτων δεν αφήνει τον εαυτό του να ξεπεράσει τα νέα δεδομένα της ζωής του ως χωρισμένος. Η κόλαση των Άλλων είναι ο προσχηματικός συνδετικός κρίκος όλων που ευφυώς ονομάζεται Παράδεισος, όσο οι ήρωες τον αναζητούν, αγνοώντας την ύπαρξή του ακριβώς δίπλα τους. Κι ενώ κάθε ιστορία μπλέκεται με την προσωπική φροντίδα του δημιουργού προς τους χαρακτήρες του, λίγο η φολκλόρ απεικόνιση, λίγο το timing που αδυνατεί να χειριστεί, λίγο ένα μπέρδεμα των προθέσεων, μακραίνουν την προετοιμασία των συγκρούσεων που, τελικά, δεν κάνουν και τόσο θόρυβο και αφήνουν μια ωραία ευκαιρία να χαθεί στα αυτοκαταστροφικά και εν τέλει ανύπαρκτα κλεισίματα των υποϊστοριών του και τους φλύαρους, μακριά από την πραγματικότητα (που μέχρι εκείνη τη στιγμή φαίνεται να υπηρετούσε), διαλόγους.

Martha Marcy May Marlene (2011), του Sean Durkin ( * * * 1/2 )

2012-01-19T10:12:00.001+02:00

Η Μάρθα είναι μια νεαρή γυναίκα, που προσπαθεί να ζήσει και πάλι μια φυσιολογική ζωή, έχοντας ξεφύγει από μια θρησκευτική οργάνωση και το χαρισματικό ηγέτη της. Έτσι, ζητάει βοήθεια από την αποξενωμένη μεγαλύτερη αδερφή της, Λούσι, και τον κουνιάδο της, αδυνατώντας όμως να αποκαλύψει την αλήθεια σχετικά με το παρελθόν της. Όταν συνειδητοποιεί ότι πιθανόν τα μέλη της αίρεσης να την αναζητούν ακόμη, τότε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.

Το να μη γνωρίζει κανείς τον εαυτό του συνεπάγεται αυτόματα την άγνοια των γύρω του για αυτόν. Με τη σειρά του, αυτό σημαίνει ότι κάλλιστα μπορεί να μην υπάρχει κανένα σημείο επαφής μεταξύ της κοινωνικής συμπεριφοράς και της ατομικής γνώσης και συνείδησης, πράγμα που ακριβώς μελετά η ψυχανάλυση. Η γνώση του εαυτού είναι αυτή που θα οδηγήσει στην κοινωνική συμπεριφορά, την (επαν-)ένταξη.

Πριν περίπου 20 χρόνια, ένα κινηματογραφικό φιλοσοφικό φαινόμενο που, δυστυχώς, έκανε υπεραπαιτητικό σινεμά που πολλοί απέφυγαν, είχε μελετήσει σε τέτοιο σημείο ακριβώς αυτό το θέμα, που οδήγησε αναπόφευκτα το κοινό σε σύγχυση, αφού εξέλαβε το πορτρέτο υπαρξιακής αναζήτησης ως δευτερεύον πίσω από μια ιστορία σχιζοφρένειας. Η σχιζοφρένεια, βλέπετε, είναι σαφώς πιο προσιτή ως εξήγηση, ακριβώς γιατί δε χρειάζεται μια τέτοια. Τα κίνητρα μπορεί να λείπουν, οι καταστάσεις επίσης, όμως ένα πορτρέτο θα είναι αύταρκες και πανέτοιμο για μια λουστραρισμένη κινηματογραφική παρουσίαση. Όταν ο Λοτζ Κέριγκαν μεγαλούργησε με το Κόντρα Ξύρισμα (σε μια ιδιοφυή μετάφραση του τίτλου στην ελληνική γλώσσα που, δίχως αμφιβολία, έδειχνε ότι όποιος ήταν υπεύθυνος είχε αντιληφθεί το ακανθώδες και λεπτομερειακό μεγαλείο εκείνου του φιλμ), το έκανε πολυεπίπεδα στη θρυμματισμένη του αφήγηση που όμως πέρναγε για γραμμική από τους επιπόλαιους θεατές του που, όχι και τόσο άδικα, εστίασαν στον άνευ προηγουμένου Πίτερ Γκριν. Η ιστορία θυμίζει την καταραμένη καριέρα του όταν, χρόνια αργότερα, γύρισε ξανά το ίδιο φιλμ για να συναντήσει πάλι το απρόσεκτο κοινό που για μια ακόμη φορά προτιμούσε σε ένα χαοτικό υπαρξιακό πορτρέτο να εκθειάζει τον ανερχόμενο Ντάμιαν Λούις. Σωστά, ο Λοτζ Κέριγκαν δεν καταστράφηκε τελείως, πρόπερσι έκανε ένα φιλμ (μόλις το τέταρτό του), που όμως δεν έχει δει κανείς.

Ο Σον Ντέρκιν, βραβευμένος στο Σάντανς για τη σκηνοθεσία του στην ταινία Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν, διαλέγει το μισό του έργου του Κέριγκαν. Το δύσκολο μισό, το κομμάτι της υπαρξιακής αναζήτησης που οφείλει να γεμίσει με εξηγήσεις κι ας δίνει ψήγματα παράνοιας στη συμπεριφορά της ηρωίδας του. Το κομμάτι που δε θα αρκεστεί με μια δόση θρίλερ για τους λιπόψυχους. Η εξουσιαστική θρησκευτική αίρεση που κορυφώνει την αγωνία της Μάρθα βρίσκεται υπό καθεστώς συνεχούς αμφιβολίας σε ένα φιλμ που τα πάντα ρέουν πίσω από ερωτηματικά ταυτότητας. Γιατί, αν όντως δεν είμαστε παρά το παρελθόν μας και το παρελθόν μας δεν είναι παρά οι αναμνήσεις μας, τότε οι ελλιπείς αναμνήσεις της Μάρθα χωράνε σε μερικές λέξεις όλη την υπέροχη ταινία του Ντέρκιν: “δε θυμάμαι να ξύπνησα σήμερα το πρωί”, λέει σε μια στροφή του εγκεφαλικού λαβυρίνθου η εντυπωσιακή Ελίζαμπεθ Όλσεν. Ξεχωρίζει το χθες από το σήμερα, μεσολαβώντας έναν ανήσυχο ύπνο και μόνο, από την κατάσταση του οποίου δε θυμάται να βγήκε ποτέ. Κι αν μπορέσει κανείς να είναι λίγο ρεαλιστής, θα καταλάβει την τραγικότητα όσων ζει (ή έζησε) η φιγούρα που χτίζει ο Ντέρκιν: Τα όνειρά μας, ό,τι κι αν προσπάθησαν να μας πείσουν, τα κάνουμε μόνο με τα μάτια κλειστά.

Three Legged Dog @ ClipartRadio.gr

2012-01-16T00:39:00.006+02:00

Μιας και ο χρόνος λιγοστεύει (τι λιγοστεύει δηλαδή, τελείωσε εδώ και καιρό...), όσοι θέλουν παρέα στις μουσικές που συνήθιζαν να ακούνε από αυτό εδώ το blog, μπορούν να με ακολουθούν κάθε Σάββατο στις 16:00 και για δύο ώρες, μέσα από την εκπομπή μου στον ClipartRadio.gr, "Three Legged Dog". Η εκπομπές θα ηχογραφούνται κατά τη διάρκειά τους και θα ανεβαίνουν για μοίρασμα μέσω mediafire, κάτι που ξεκίνησα πριν 2 εβδομάδες. Τα link των δύο τελευταίων εκπομπών, για όσους ενδιαφέρονται, είναι

07 Ιανουαρίου 2012 --- >εδώ

14 Ιανουαρίου 2012 --- >εδώ

Από την επόμενη φορά, θα δημοσιεύεται και η αντίστοιχη playlist. Ευχαριστώ όλους.

The Girl With the Dragon Tattoo (2011), του David Fincher ( * * * 1/2 )

2012-01-16T00:35:00.002+02:00

Στην παγωμένη Σουηδία ένας διάσημος, αλλά προσφάτως καταδικασμένος για συκοφαντία, δημοσιογράφος αναλαμβάνει για λογαριασμό ενός πάμπλουτου και ηλικιωμένου βιομηχάνου, την εξιχνίαση μιας υπόθεσης που κρατάει πάνω απο 40 χρόνια, τότε που η 16χρονη ανιψιά του εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από την οικογενειακή έπαυλη. Όσο τα μυστικά αποκαλύπτονται, το παρελθόν της οικογένειας αποδεικνύεται όλο και πιο σκοτεινό. Μοναδική του βοήθεια, η Λίσμπεθ Σαλάντερ, μια εκκεντρική νεαρή ερευνήτρια με προβλήματα συμπεριφοράς αλλά και τη φήμη της καλύτερης στη δουλειά.

Στο προ 5ετίας Zodiac του, ο Φίντσερ πρόσφερε μια ολιγόλεπτη αλλά λυτρωτική εφίδρωση στον αναπαυμένο θεατή μιας αστυνομικής ίντριγκας που στόχευε στο κεφάλι και έπαιζε με τους όρους των αστυνομικών ταινιών του παρελθόντος. Μια άσκηση ύφους κλεισμένη σε μια και μόνο σκηνή, μια ανεπανάληπτη δοκιμασία αγωνίας συμπιεσμένη σε μερικά λεπτά της ώρας, έγινε η βάση μιας ολόκληρης ταινίας. Μέχρι να συνδέσει τα δυο του φιλμ και, τελικά, τη φήμη του ως σπουδαιότερου στιλίστα στο αμερικανικό σινεμά των τελευταίων χρόνων, υπό την επανάληψη του φόβου και της αγωνίας που έχτιζε με υπομονή, ο Φίντσερ δίνει επί διώρου ψυχή σε ένα κραυγαλέας πλοκής μυθιστόρημα αλλά και ένα ευρωπαϊκό φιλμ που εκτείνεται σε τρία μέρη. Μέχρι λοιπόν να οργανωθεί η σκηνή που αποκαλύπτει το σχέδιο ενός ιδιοφυούς δημιουργού, η σπάνια αφηγηματική του δεινότητα υπερκαλύπτει ένα πολυσέλιδο μπεστ σέλερ που τελικά δομείται ως ένα φιλμ χαρακτήρων δίχως να υπερκερνά την πλοκή, χαρακτήρων που αναγκάζονται να ζήσουν στο φόβο μιας κοινωνίας που ζει στην άγνοια. Τα ναζιστικά κατάλοιπα, η φενάκη της κρατικής πρόνοιας, η εύθραυστη ασφάλεια του ατόμου υπήρχαν για να διογκωθούν σε εφιάλτη.

Έχοντας μελετήσει το θάνατο απο την ανάποδη (ο καταραμένος έρωτας -εκκίνηση της ζωής- που ορίζεται από το χρόνο του τέλους, ή αλλιώς η απίθανη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον), αλλά και καταλήξει πως ο φόβος είναι συναίσθημα αρχέγονο, άρα και αναφέρεται ευθέως στο θάνατο, ρυθμίζει τη δεδομένη του βιρτουοζιτέ ώστε να λειτουργεί τον απόλυτο κοινωνικό τρόμο πίσω από μια ευρωπαϊκή -άρα και ξένη, το "θέμα" των ανήσυχων αμερικανικών συνειδήσεων- ατμοσφαιρική εκδοχή του. Οι ένοχες συνδέσεις του ευημερούς παρόντος με το σκοτεινό παρελθόν, ρίχνουν τις μάσκες μιας κοινωνίας διαρκούς νόσου και σήψης εσωτερικής, τόσο εσωτερικής όσο και κρυμμένης. Κρυμμένης όσο και κρυφής, όπως το κράτος που βιάζει τον πολίτη σε ανάγκη. Κι αν στα δικά μας το σκηνικό δεν προκαλεί και τόσο, ο δυτικός καθωσπρεπισμός καθρεφτίζει στα είδωλα μιας κοινωνίας βουτηγμένης στο φαίνεσθαι, ένα ακριβές θρίλερ των ζωών τους. Αυτή ήταν και η ανάγκη του επαναπροσδιορισμού ενός νωπού κινηματογραφικού τραύματος, η ανάγκη της ύπαρξης του Άλλου, της κόλασης που φέρνει ο αναγκαίος εχθρός.

Making a true Love Story

2012-01-03T00:28:00.003+02:00

Τι Δέντρα της ζωής και πράσινα Άλογα του Τορίνο, αν με γαμήσεις όπως το Warrior, είμαι δικός σου για πάντα...

Καλή χρονιά σε όλους

2012-01-02T02:45:00.000+02:00

The Jezabels: Prisoner (2011)

2011-12-21T09:58:00.002+02:00

Prisoner by The Jezabels on Grooveshark

So, you say you're a prisoner
I put my name on you
But my name
Well, it don't belong to me

So, of whom are you a prisoner?
Should I tear them asunder?
Should I steal their thunder?
I would do that for you

Lying here, cold on floor
Gives me the feeling that there isn't to be any more

This dream between us
Tears me apart
You got the vision to draw a design on my heart

Come on down, my special friend
Come be the one to call me back into the dance

This dream between us
Rips me away
Bringing the color of love back into the day

Begin again

(Το πιο δυνατό σοκ του 2011, ένα κομμάτι instantly classic.)

The Change-Up (2011), του David Dobkin ( * 1/2 )

2011-12-21T09:53:00.001+02:00

Δύο διαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες, ο ένας αποτυχημένος ηθοποιός και ορκισμένος εργένης και ο άλλος επιτυχημένος δικηγόρος και πρότυπο οικογενειάρχη, ανταλλάσσουν σώματα και ζωές με μαγικό τρόπο, μετά από μια βραδιά μεθυσιού.

Παρά την αδιάκοπη προσπάθεια του Χόλιγουντ να δημιουργήσει ένα ρεύμα από τις παλιές καλές buddy movies με όλους τους πιθανούς τρόπους, το τετραπλό προπέρσινο Hangover ήταν το πρώτο, πραγματικά one of a kind, κωμικό διαμάντι που τα είχε όλα: μια παρέα βλαμμένων που στα κρυφά τη ζήλευες από τη δική σου παρέα μπαρ-εστιατόριο-σινεμά-μπάλα, έστω και για λίγο, ατάκες που διέλυαν κόκαλα και δε δίσταζαν να μπλέξουν ναρκωτικά χωρίς PG-13 συγκάλυψη, βυζιά να χορτάσει και ο κάθε λιγούρης, σκατολογικό χιούμορ που στην αρχή του τσινούσες αλλά όσο η ταινία γινόταν όλο και πιο κουλ παραδινόσουν στο trash του, ένα φινάλε βόμβα γέλιου. Με τους ίδιους συντελεστές και μελετημένα όλα στην εντέλεια δεν κατάφεραν ούτε στο 1/10 μια αντάξια συνέχεια. Πόσω μάλλον κοπιάροντας ασταμάτητα τα επιμέρους, αλλάζοντας συνεχώς το μοτίβο, σκάβοντας όλο και πιο βαθιά στο παρελθόν και ικανοποιώντας την επιφανειακή έμπνευση.

Το παραμύθι με τις αλλαγές σώματος το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές, με λίγα λόγια. Ο μικρός που μπαίνει στο σώμα του μεγάλου, ο πλούσιος στου φτωχού, ο ντροπαλός στου ξεδιάντροπου. Για μία μέρα (Freaky Friday), για μια κατάσταση (Trading Places), για ένα ηλικιακό άλμα (13 Going on 30), δεν έχει καμία σημασία, άλλωστε πριν τελειώσουν οι τίτλοι αρχής, έχουν εξαντληθεί οι προσδοκίες. Δεν είναι οι συντελεστές το πρόβλημα, αφού ο Μπέιτμαν την έχει την κωμική φλέβα και αναβλύζει δίχως σταματημό μετά τα Αφεντικά για σκότωμα, ο Ρέινολντς είναι παραπάνω από συμπαθής (θυμηθείτε το Definitely, maybe του 2008), το Hangover ήταν ο ορισμός της διασκέδασης και ο Ντόμπκιν έχει μερίδιο ευθύνης για τις κράμπες στους κοιλιακούς μας με όσα αστεία των Γαμομπελάδων δεν έπεσαν στο κενό. Είναι που κούρασε το είδος να προσφέρει το μέτριο ως αποκάλυψη καταμεσής του φριχτού, ο κανόνας δηλαδή της αμερικανικής κωμωδίας εδώ και δεκαετίες. Και, φυσικά, είναι ότι δεν μπορείς να γελάσεις όλες τις φορές (κι ας το κάνεις δυνατά και σχεδόν ξεκαρδιστικά όταν η ταινία σε καταφέρνει) με τις προσπάθειες των δύο απέναντι σε ένα πρόχειρο σενάριο που κόβει τις ατάκες του στη μέση για να χαρίσει μπόλικο σκατό (κατευθείαν μέσα σε στόμα, παρακαλώ), γυμνό και σεξοκαλαμπούρι δημοτικού. Δεν του κρατάμε κακία, θυμηθείτε το αυτό όταν σταματήσετε να γελάτε με ένα headbanging baby δίχως προηγούμενο.

Shark Night 3D (2011), του David R. Ellis ( 0 )

2011-12-21T09:52:00.001+02:00

Τίτλοι αρχής που κοντράρουν στα ίσια ελληνική σειρά. Γκρο πλάνα (3D για όσους περισσεύει το δωδεκάευρο) σε αψεγάδιαστους κώλους λίγο πριν γίνουν (ελάχιστη) τροφή για μανιασμένους καρχαρίες. Ένα φοιτητικό δωμάτιο λειτουργεί αποκλειστικά ως αρένα βιντεοπαιχνιδιών. Τύποι με σκέιτμπορντ στη μέση της καγκούρικης βόλτας συναντούν μπασκετμπολίστα και την παρέα του και κάνουν μια καθ'όλα μελετημένη χειραψία που αναγκάζει τα μούσκουλα να σαλεύουν επιδεικτικά. Ένα πανάκριβο τζιπ σταματάει μπροστά από μία παρέα χασομέρηδων και 2 υπεργκόμενες τους καλούν μέσα. Δύο τα τινά, λοιπόν. Είτε εκεί στο Αμέρικα τα πράγματα παραείναι ονειρικά αν λειτουργείς με τα γεννητικά σου όργανα για μυαλό, είτε υπάρχουν τρομακτικά πολλοί ηλίθιοι σεναριογράφοι που, κατ’επέκταση και σχεδόν θεμελιωδώς, δε γνωρίζουν την αναπηρία τους και περνάνε εμάς για ηλίθιους.

Τρέμει η ψυχή σου αν δεις κολεγιόπαιδα με συμπεριφορά καθυστέρησης σε αμερικανική ταινία. Καμιά φορά έχει πλάκα, τις περισσότερες ίσως, και αυτή ακριβώς είναι καλοδεχούμενη, ακόμη και αν στο κάθισμα βρέθηκες γιατί τον τίτλο της ταινίας συνόδευε ο χαρακτηρισμός “τρόμου”. Το αίμα μπορεί να σε τρομάξει, το άγνωστο επίσης και μαζί να φέρουν ένα λυτρωτικό old school χαβαλέ. Το έκανε πρόπερσι ο ταλαντούχος κύριος Αζά που παίζει το σινεμά της διασκέδασης στα δάχτυλα κι ας πασχίζει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του μέσα από μέτριες ταινίες. Όταν όμως, σε μια ταινία συντελεστών με IQ πορσελάνης (που θα έλεγε και ένας φίλος μου), χτυπητό υπάρχει το τουπέ ενός φιλοσοφημένου πονήματος που βάζει την ηθική στη θέση της και ανησυχεί σε πολλά επίπεδα όσο στα πλάνα της, επίπεδα μετράς μονάχα στους κοιλιακούς των απανταχού πρωταγωνιστών και κομπάρσων, τότε δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς παραπάνω από λίγα λεπτά.

Στο μεταξύ, κι αν πεισμώσεις με το στανιό και αντέξεις τα 80 λεπτά της, η ταινία θα σε βγάλει στο γέλιο, όσο αφιλόξενοι ντόπιοι μπλέκονται στο παιχνίδι, οι καρχαρίες υπερεξηγούνται στοχεύοντας σε μια αστεία αλληγορία και, αν σέβεσαι τον εαυτό σου, του κάνεις μία χάρη: γυρνώντας στο σπίτι αφήνεις τα νεύρα σου να διαλυθούν προβάλλοντας μισή σκηνή από δύο ταινίες που άγγιξαν το μύθο με ολότελα διαφορετικό τρόπο: Τα Σαγόνια εν έτει 1975 με την υποβολή της μουσικής και την ευρηματική χρήση του “ξένου” και “αγνώστου” και το Open Water, 3 δεκαετίες αργότερα, ως μάθημα στην αφαίρεση, όπως δεν του είχε ξαναγίνει ποτέ.

Michael (2011), του Markus Schleinzer ( * * * )

2011-12-21T09:50:00.001+02:00

Μπορεί η ιστορία του Μίκαελ, βασισμένη στην προ δεκαετίας άρρωστη συμβίωση ενός παιδόφιλου και μίας 11χρονης Αυστριακής για 8 συναπτά έτη, να μάζεψε τις χειρότερες βαθμολογίες των μεγάλων εντύπων στο φετινό φεστιβάλ των Κανών, αλλά η πραγματικότητά της είναι χιλιόμετρα μακριά από ένα κινηματογραφικό ανοσιούργημα. Ο Μάρκους Σλάιζνερ έχει παρελθόν στο σινεμά που κερδίζει το σεβασμό με μία ματιά: τον είχε επιλέξει ο δάσκαλος Χάνεκε σε σειρά ταινιών του ως πρώτο βοηθό. Η μαζική επίθεση των κριτικών δεν ήταν θέμα σεμνοτυφίας, δεν ήταν το απαγορευμένο ταμπού που παραβιάστηκε αγρίως, ούτε το συγχωροχάρτι στην παιδοφιλία που διαβάστηκε λανθασμένα. Το τέρας παρέμεινε τέρας, το παιδί παρέμεινε παιδί, οι ρόλοι δεν μοιράστηκαν αλλά υπήρξαν, δεν οξύνθηκαν αλλά παρουσιάστηκαν.

“Κάθε μέρα κάνω ένα βήμα προς την κανονικότητα”, δήλωνε η Νατάσα Κάμπους στις συνεντεύξεις μετά τη δραπέτευσή της. Μόνο που η προσαρμογή που διαλέγει να προσεγγίσει με την αυστηρή ματιά του δασκάλου του ο Σλάιζνερ είναι από την απέναντι μεριά. Πίσω από τους εξαιρετικούς ρυθμούς και το ιδανικό καδράρισμα που αφήνει το σεξ εκτός και άρα τον τρόμο εντός πλάνων, κινηματογραφείται ένα εξ ορισμού συνείδησης τέρας να βιώνει, όχι μόνος αλλά ως μέρος της κοινωνίας που αποδέχεται την ύπαρξή του, την πορεία της δικής του “κανονικότητας”. Κι αν ο τρόμος μένει στο μυαλό είναι γιατί τα πάντα λειτουργούν σε μια συνθήκη ακούσιας συγκατάθεσης στο καθρέφτισμα της ψυχικής και την προβολή της σεξουαλικής διαταραχής πάνω σε έναν κοινωνικό χαμαιλεοντισμό, που πηγαινοφέρνει τον Μίκαελ σε μια σταθερή εναλλαγή χαρακτήρων, ανάλογα με τις εκάστοτε συναναστροφές του. Η ενόχληση λοιπόν, δε βρίσκεται παρά στην κλινική ματιά, σαν στα κρυφά, που σκιαγραφεί από απόσταση έναν κατά βάση απεχθή χαρακτήρα να αγκαλιάζεται από τη συμπάθεια του περίγυρου που αγνοεί (ο “μέσα σε όλα” αστός βρίσκει εδώ το μερίδιο ευθύνης του), χαράσσοντας μια διαχωριστική γραμμή τόσο αυστηρή, όσο και η κρίση όλων μας πάνω στη μελέτη που όφειλε να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή παράθεση στιγμών. Αυτό δηλαδή που θα απέφευγε να κάνει ο μέγας δάσκαλος του φιλοσοφικού σινεμά που, σημειωτέον, δε χρειάστηκε να παραμείνει βοηθός για κανέναν.

The Conspirator (2010), του Robert Redford ( * * * )

2011-12-21T09:48:00.002+02:00

Λίγο μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, η δολοφονία του Λίνκολν ταράζει το έθνος, υπό την απειλή αναβίωσης του πολέμου. Ένας πρώην αξιωματικός των Βορείων αναλαμβάνει την υπεράσπιση μίας γυναίκας που κατηγορείται για συμμετοχή στη συνωμοσία γύρω από τη δολοφονία του προέδρου.

Το τέρας γιγαντώθηκε γιατί γνώριζε καλά πως να φυλαχτεί. Θεσμοί, αρχές και ηθική, εθνικός ύμνος και υπερηφάνεια καταγωγής ανεξάρτητα με το ιστορικό μπαστάρδεμα και την αποικιοκρατία που δεν κατάφερε να σπάσει τη συνοχή της αποχαύνωσης, γέμισαν τα καρμποναρισμένα μυαλά της Δύσης. Κάπως έτσι, από το εθελούσιο κλείσιμο των ματιών σε οτιδήποτε έβλαπτε τους θεσμούς, παρότι δεν αποκρινόταν στο ακλόνητο δίκαιο που υπερασπίζεται ως ηθική αρχή το αμερικανικό σύνταγμα, περάσαμε στον εθνικό και διεθνή τραμπουκισμό του σήμερα. Από όταν η υπερπροβολή της ηρεμίας και της ασφάλειας του έθνους μετά τον πόλεμο οδήγησε τον Λίνκολν στα θεωρεία του θεάτρου και από εκεί στα θυμαράκια, η ΑΜΕΡΙΚΗ αποζητούσε τον ένοχο, που όφειλε να βρει ή να εφέ-βρει (εφεύρει). Να δημιουργήσει δηλαδή, να πλάσει, συνεχίζοντας να διαμορφώνει την κοινή γνώμη, ένα θύμα που θα βάφτιζε θύτη. Η Μέρι Σάρατ του 1865 είναι όλα τα πρόσωπα του 1990, του 2000 και του 2010 που οδηγούν τα κυνηγητά της υπερδύναμης σε επιβολή ανά τον πλανήτη, το κυνήγι μαγισσών, για να μην κινούμαστε μόνο μπροστά στη χρονοϊστορία του αίσχους.

Η ριζοσπαστικά δηκτική γραφή του Ρέντφορντ μεταβάλλει τον κινηματογραφικό άξονα ενός δημιουργού χαρακτήρων σε μια αφοσίωση διαλογικής ιστορίας που θέλει να κουράσει, όπως οι κουραστικές ιστορίες στα εντός των δικαστηρίων οδηγούν αδιαμαρτύρητα στην τυφλή αποδοχή της επιβεβλημένα ποθητής ετυμηγορίας. Αν χάνει τους χαρακτήρες του (κι ας ερμηνεύονται υπέροχα από καστ βετεράνων -Κέβιν Κλάιν, Ρόμπιν Ράιτ, Τομ Γουίλκινσον- και νέων ταλέντων -Τζέιμς ΜάκΑβόι, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ) εν μέσω συνεχών δικαστικών αντιπαραθέσεων που βασίζονται στην ιστορική ακρίβεια και τον κοφτερό διάλογο, μπορούμε να κλείσουμε τα δικά μας μάτια με ολίγη από συγκάλυψη: η ακαδημαϊκή γραφή ενοχλεί, περισσότερο όμως ενοχλεί η θύμηση, το απωθημένο στο πίσω μέρος του μυαλού Άδικο, μέσα σε ένα παραμυθένιο σύννεφο ιδανικών.

Tyrannosaur (2011), του Paddy Considine ( * * * * )

2011-12-20T20:44:00.004+02:00

Ο Τζόζεφ, ένας μέθυσος, οξύθυμος, αθυρόστομος τύπος, που δεν το έχει σε τίποτα να ξεσπάσει σε οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά του όταν έχει τα νεύρα του, συναντά μια μέρα τη Χάνα, η οποία δουλεύει ως εθελόντρια σε ένα κατάστημα που ανήκει σε γνωστή φιλανθρωπική οργάνωση. Η γνωριμία τους αποτελεί για εκείνον μια ευκαιρία να ξεφύγει για λίγο από τη χωρίς νόημα καθημερινότητά του. Ωστόσο, για τη Χάνα η όλη κατάσταση είναι σαφώς πιο περίπλοκη, καθώς, πίσω από το ζεστό, συγκαταβατικό της βλέμμα, κρύβεται ένα αποτρόπαιο μυστικό.

Δεν είναι τυχαία γνήσιο τέκνο του βρετανικού σινεμά της εποχής του. Κρύβεται πίσω από όλα τα εξαιρετικά έργα-παιδιά αυτής της μεγάλης οικογένειας, ως ηθοποιός: Εναλλακτικά δράματα (“Τα παπούτσια του νεκρού”), χαμηλού προϋπολογισμού διαμάντια (“Το καλοκαίρι του έρωτά μου”), μουσικά κινηματογραφικά πειράματα (“24 hour party people”), ρετρό αστυνομικά φιλμ (“Blitz”) ή τις καλύτερες περιπέτειες της δεκαετίας (“Το τελεσίγραφο του Μπορν”), δράματα βετεράνων (“In America”), ακόμα και κωμωδίες ολκής (“Καυτοί και άσφαιροι”). Θέλετε κι άλλα;

Είχε κρυφτεί πίσω από την κάμερα το 2007, στο 16λεπτο “Dog altogether”, στήνοντας μπροστά της τον Πίτερ Μάλαν και την Ολίβια Κόλμαν στριμώχνοντας τις ιδέες του στο τέταρτο της ώρας. Κι αφού το μυαλό του Πάντι Κόνσινταϊν δεν έλεγε να ξεκολλήσει από την ιδέα, μπήκε ξανά πίσω από την κάμερα, μεγάλωσε το σενάριό του και κράτησε τους ίδιους ηθοποιούς. Δεν έπαιξε ποτέ σε φιλμ του Λόουτς ή του Μάικ Λι, δε βρέθηκε ποτέ σε πλάνο της Αντρέα Άρνολντ, όμως κάθε του πλάνο μοιάζει να γεμίζει ευγνωμοσύνη στο σινεμά των σπουδαίων δημιουργών. Το ευχαριστώ του Τυραννόσαυρου στο Σέιν Μέντοουζ (“Τα παπούτσια του νεκρού”) μπορεί να μη βρίσκεται στους τίτλους τέλους όμως ψιθυρίζεται σε κάθε πλάνο αυτού του σκληρού βρετανικού δράματος που δε χαρίζεται πουθενά. Όπως ο φίλος του, Σέιν, ο Κόνσινταϊν απογοητεύεται κοιτώντας την πατρίδα του: αλκοόλ, βία, εκμηδένιση κάθε έννοιας σεβασμού και μια κατηφόρα ηθική που την κατεβαίνουν με φόρα χαρακτήρες χιλιόμετρα μακριά από το μανιχαϊστικό αμερικανικό σινεμά, άγιοι και διάβολοι σε κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Το παρελθόν βαραίνει πάνω τους, ορίζει τις πράξεις, θολώνει το μέλλον.

Κάθε βήμα στις εργατικές συνοικίες πιο βαρύ από το προηγούμενο, κάθε πράξη και μια μεγαλύτερη απόγνωση, κάθε βλέμμα πιο σαρωτικό και πένθιμο από το βάδισμα του τυραννόσαυρου, που σείει το έδαφος. Κι όμως, στην πρώτη σκηνή του φιλμ ο Τζόζεφ κλωτσάει μεθυσμένος τον αγαπημένο του σκύλο, θάβοντάς τον μερικά λεπτά αργότερα. Κι όμως, στην ευθεία γραμμή της ιστορίας του, ο Τυραννόσαυρος χωράει περισσότερες μαύρες στιγμές. Χωράει τη θλίψη που τη γιγαντώνει η υπομονή. Χωράει την αλήθεια της ζωής, των κοινωνικών αντιθέσεων και χασμάτων, χωράει όμως και την ηθική της μεταστροφής, όχι της πολιτικής σκηνοθετικής παγαποντιάς που φυτρώνει επιφοίτηση στα κεφάλια κενών χαρακτήρων, αλλά εκείνης της λεπτοδουλειάς κορυφαίων ψυχογράφων του σινεμά που γνωρίζουν πώς να αφηγούνται στο θεατή τα πρόσωπα της βίας (κορυφαίο θέμα φιλοσόφων όπως ο Χάνεκε), σε μία βάση ρεαλιστική που πάνω της χτίστηκε όλο το αγγλικό σινεμά.

Passion Play (2010), του Mitch Glazer ( * * * 1/2 )

2011-12-20T20:41:00.003+02:00

Ένας σχεδόν παραιτημένος, ναρκομανής τρομπετίστας της τζαζ γλιτώνει από το θάνατο την τελευταία στιγμή και βρίσκεται μόνος στην έρημο. Χαμένος, θα καταλήξει σε έναν περιπλανώμενο θίασο φρικιών και θα μαγευτεί από την αιθέρια ομορφιά μιας γυναίκας-πουλί. Κλέβοντάς την, ξεκινά ένα κυνηγητό επιβίωσης και των δύο.

Δεν ξέρω για τα δικά σας όνειρα, όμως προσωπικά, όταν ονειρεύομαι βλέπω ότι πετάω, βλέπω όσα δε θα μπορέσω ποτέ να έχω στη συνηθισμένη ζωή μου, βλέπω ιστορίες που καταλήγουν στη δική μου αλήθεια. Και τα βλέπω όλα όπως ακριβώς πρέπει να είναι στα όνειρα: άναρχα, σύνθετα αφηγηματικά, χρωματιστά, μουσικά. Γιατί, κάπως έτσι περνάει και η ζωή πριν καταλήξει να είναι ένα μεγάλο λάθος που, γυρνώντας, θα επαναλάμβανες.

Να με συγχωρείτε, αλλά αδυνατώ να ξεσπαθώσω με την κινηματογραφική βίβλο των κανονισμών ανά χείρας, πάνω σε ένα έργο του οποίου την εικοσαετή λαχτάρα νιώθω καθ’όλη τη διάρκεια. Σε κάθε κοντινό πλάνο μιας μούρης γερασμένης και θλιβερά ανύμπορης να εκφράσει συναισθήματα παρά με δυο τρεις επαναλαμβανόμενες μούτες, σε κάθε απλοϊκή ατάκα που αράχνιασε μέχρι να γίνει πρόζα - σκέτο δάνειο από το παρελθόν του αγαπημένου μου κινηματογράφου, σε κάθε αέρινο πετάρισμα των ματιών ενός εξωγήινα όμορφου προσώπου που, όπως όλα τα υπέροχα, κρατάει λίγο, τουλάχιστον μέχρι να ανοίξει το στόμα και να μου θυμίσει ότι στο δικό της σινεμά, δεν υπάρχουν καλοί ηθοποιοί.

Ένα παραμύθι για τη δεύτερη ευκαιρία που δεν έρχεται ποτέ; Ένα νουάρ γραμμένο με όρους αντιρεαλιστικούς; Ένα ανάθεμα στην τύχη που είναι πάντοτε “κακή”; Μάλλον ένα απωθημένο που βιάστηκε ακόμα και μετά από 20 χρόνια να κουβαλήσει τα προβλήματά του, να γίνει εύκολο θύμα περιμένοντας το Βέντερς να αφήσει πίσω κάθε ίχνος από το μάγο των Φτερών του Έρωτα και, τελικά, να ακονίσει την ευστροφία και την ατάκα κόσμου και κοσμάκη που δεν κατάφερε μέσα σε μιάμιση ώρα ολοκληρωτικής αφοσίωσης, να νιώσει το παραμικρό.

The Help (2011), του Tate Taylor ( * * 1/2 )

2011-12-18T11:20:00.001+02:00

Στην εποχή του άκρατου φυλετικού ρατσισμού, του τελευταίου ρεύματος ακολούθων της ΚΚΚ, του απόηχου του άπαρτχαϊντ, σε μία μικρή πόλη του Μισισίπι, οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις μιας νεαρής κατοίκου περί ισότητας των φυλών, οδηγούν στο πρώτο βήμα αλλαγής των νοοτροπιών.

Μπορεί ακόμη και σήμερα να βρισκόμαστε ανάμεσα σε πολυπληθή αρρωστημένα συμπλεγματικά άτομα που διατείνονται την ανωτερότητα της φυλής τους και πολεμούν γι’αυτήν, μπορεί να βρισκόμαστε μακριά από τη λογικώς ζωογόνα εξάλειψή τους από την κοινωνία που δεν τα έχει ανάγκη, μπορεί να γίνονται καθημερινά μικρά βήματα προς τον αποκλεισμό κάθε είδους ρατσισμού, μπορεί βέβαια και να γίνεται ακόμα και μέτριο σινεμά θίγοντας το θέμα, όσο όμως λειτουργεί στα στεγνά μάτια των μπουρζουά σινεφίλων που θα το χρειαστούν το μαντήλι στην αίθουσα, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Βλέπετε, είναι δεδομένο ότι οι Υπηρέτριες, χρησιμοποιώντας αφετηριακά ένα διάσημο ημιαυτοβιογραφικό βιβλίο, δεν είναι, αντίστοιχα με το θέμα του για τα 60s, ριζοσπαστικό ως κινηματογραφική προσέγγιση, δεν ξεφεύγει από την ακαδημαϊκή γραφή της κάμερας και του συναισθηματικά ελαφρώς εκβιαστικού δράματος, δεν κρύβει καν τις κρυφές ματιές στα αγαλματίδια των Όσκαρ υπερπροβάλλοντας δυο τρεις ερμηνείες στις οποίες αβανταδόρικα αφιερώνει κοντινά πλάνα και κινηματογραφικά λεπτά (κι από αυτό έχει μπόλικα, 137 από δαύτα διαρκεί...), άλλο τόσο δεδομένο όμως είναι ότι θα χαριστεί ελάχιστα στα επιμέρους της πολιτικής ορθότητας, του μελοδράματος, της συγκατάβασης που κάνει εικόνα. Αν και κλείνει τα μάτια σε θέματα που θα χωρούσαν άνετα με ένα καλύτερο σενάριο σε δυόμιση ώρες (η σύνδεση φυλετικού και ταξικού ρατσισμού είναι περιορισμένη, το οικογενειακό δράμα των μαύρων γυναικών ως θύματα βίας από συζύγους δυνάστες αναφέρεται αλλά και κρύβεται μία και μόνο φορά εκτός κάδρου), η ιλουστραρισμένη περιγραφή ενός πραγματικού αγώνα μιας ομάδας γυναικών που αναφέρεται σε μία μεγάλη ομάδα του πληθυσμού της γης, να αντικαταστήσουν τον κώδικα ηθικής είναι από εκείνες τις κινηματογραφικές τρικλοποδιές που δεν μπορείς να μην πέσεις θύμα τους. Και, πέφτοντας, ρίχνεις ένα χαμόγελο πριν το δάκρυ του πόνου. Ή μήπως αντίστροφα;

A Dangerous Method (2011), του David Cronenberg ( * * 1/2 )

2011-12-18T11:17:00.002+02:00

Σαγηνευμένος από την πρόκληση μιας δύσκολης περίπτωσης, ο ανήσυχος Δρ. Καρλ Γιουνγκ αναλαμβάνει ως ασθενή του την ανισόρροπη, αλλά γοητευτική Σαμπίνα Σπιλράιν. Το "όπλο" του Γιουνγκ είναι η μέθοδος του δασκάλου του, του πασίγνωστου Σίγκμουντ Φρόιντ. Και οι δύο άντρες μαγεύονται από την Σαμπίνα. Στην "παρέα" προστίθεται και ο Ότο Γκρος, ένας ασθενής που είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Γιουνγκ παραδίνεται στον πόθο για την ασθενή του και μια παθιασμένη σχέση ξεκινά. Η Σαμπίνα γίνεται ο καταλύτης στις εμπνευσμένες θεωρίες του. Παράλληλα, ο Φρόιντ προχωρά ένα βήμα παραπέρα, εισχωρώντας ακόμα βαθύτερα στο μυαλό της νεαρής γυναίκας.

Στη σύγχρονη κινηματογραφική ψυχανάλυση, δε νομίζω να υπάρχει κορυφαίος δόκτωρ από τον Καναδό Κρόνενμπεργκ. Η ερωτική παθολογία ή διαστροφή, η ανεπαρκής σάρκα που φυλακίζει μια ανήσυχη ψυχή, η βία τόσο ως καταλύτης όσο και ως αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής προσωπικής μεταστροφής που αναφέρεται ευθέως (ακόμα και στον τίτλο) στην ιστορία (το παρελθόν) της, είναι θέματα που χειρίζεται από την καρέκλα του γιατρού κι όχι από το ντιβάνι του ασθενούς, όπως θα έκανε ο Τρίερ - ο χειρισμός τους έχει ειδοποιό διαφορά στο σινεμά.

Όταν λοιπόν, η αλληλουχία των επιστολών μεταξύ των εξωκινηματογραφικών (άρα και πραγματικών) αυθεντιών της ψυχανάλυσης γίνεται ως παράθεση αναφοράς με ιντερλούδια ερμηνευτικών κορυφώσεων (η επιτυχία των οποίων είναι συζητήσιμη, ωραιότατή μας Κίρα Νάιτλι), όταν το πλάνο έχει την ανάγκη της αφοσίωσης σπουδαίων μεθοδικών ηθοποιών (ο Μόρτενσεν είναι πιστός Φρόιντ, αστείος αλλά όχι σαχλός, άκαμπτος και στιβαρός αλλά όχι απρόσιτος) προκειμένου να εκραγεί στη σπίθα της σύγκρουσης Γιουνγκ και Φρόιντ, όταν ο κρίκος που συνδέει και διαλύει εσωτερικά την εγκράτεια δύο μαέστρων της (ψυχή-)ιατρικής είναι ο πιο αδιάφορος χαρακτήρας στο σύμπαν του Καναδού, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Υπάρχει υπόγεια ένταση στο δράμα των σχέσεων που διέπουν τους χαρακτήρες, σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια της μελάνης, ανάμεσα στις λέξεις και πολύ πριν την πράξη που αντιστοιχεί στη θεωρία του Φρόιντ (η σεξουαλική υποταγή είναι επακόλουθο της αντίστοιχης της προσωπικότητας), ένταση που αναζητά το κοινό της στην λεπτή έκφραση μιας σειράς επιστολών γραμμένων τόσο ευφυώς δηκτικά, ως ψήγμα της προσωπικής πινελιάς ενός δημιουργού που λίγο θα σκοτιζόταν “κανονικά” για εκθαμβωτικές εξωτερικές -Άιβορι- καταγραφές εποχής και πίστη στο θεατρικό κείμενο που βάσισε το σενάριό του. Εκεί που δίνει τα ρέστα του, είναι όταν παρασύρεται στον ίδιο τον κόσμο του, όταν το τρίο Γιουνγκ-Σπιλράιν-Φρόιντ εναλλάσσεται μεταξύ ερωτικής διεκδίκησης, αμφισβήτησης και απωθημένης κυριαρχίας πάνω στην πραγματικότητα όχι τόσο του σώματος αλλά της ψυχής, την πραγματική κατάκτηση της αλήθειας δηλαδή.

The Double (2011), του Michael Brandt ( * * )

2011-12-18T11:15:00.001+02:00

Ο εν αποστρατεία πράκτορας της CIA, Πολ Σέπαρντσον, καλείται να επιστρέψει στην ενεργό δράση για να εξιχνιάσει τη δολοφονία ενός γερουσιαστή. Το έγκλημα μοιάζει να φέρει την υπογραφή του Κάσιους, ενός Σοβιετικού επαγγελματία εκτελεστή που θεωρούταν νεκρός από τους Αμερικανούς εδώ και χρόνια. Ο Σέπαρντσον αναγκάζεται από την υπηρεσία του να συνεργαστεί με το νεαρό πράκτορα του FBI, Μπεν Γκίρι, που έχει ειδικευτεί στο προφίλ και την εγκληματική δράση του Κάσιους, για να διαλευκάνουν μαζί το έγκλημα. Κι ενώ έχουν τελείως διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στην αποστολή τους, οι έρευνες και τα στοιχεία που έρχονται σταδιακά στο φως θα οδηγήσουν σε αποκαλύψεις απρόσμενες και για τους δύο, ικανές να θέσουν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή.

Η απειλή για την Αμερική συνεχίζει να είναι εξωτερική. Αυτός, βλέπετε, είναι ο μοχλός συγκρότησης αλλά και συγκράτησης ενός έθνους που ζει ένα βίο παράλληλο στην πραγματικότητα του κόσμου. Είναι η συσπείρωση απέναντι από την απειλή που στο αμερικανικό σινεμά των κλισέ ξεκινά από την οικογένεια, διακαή πόθο αλλά και φαινομενική αρχή του αμερικανικού ονείρου (πριν από το απότομο ξύπνημα του οποίου, κανείς συνεχίζει να ονειρεύεται τις συνδεδεμένες αρετές - καθολικισμός, άρα οικογένεια, και έθνος - άρα οικονομία, άρα ευμάρεια, κούνια που σας κούναγε...).

Τουλάχιστον μέχρι να αραδιαστεί το παραμύθι του Ψυχρού Πολέμου και της παρελθοντολαγνείας του αμερικανικού φοβήτρου, το παιχνίδι παίζεται με όρους καλού αστυνομικού σινεμά, ο Γκιρ στήνει τον παραμορφωτικό καθρέφτη του εαυτού του στο προπέρσινο Brooklyn’s Finest με εντυπωσιακή ερμηνευτική δύναμη και κουράγιο και οι αλλαγές ταυτότητας δίνουν μία ενδιαφέρουσα χιτσκοκική διττότητα στους δύο χαρακτήρες που εξέπνεαν σεναριακά όσο το φιλμ οδηγούσε μία αυστηρή αφηγηματική γραμμή. Αυτό, δηλαδή, που σώζει την ταινία και δίνει ζωή στους δύο πόλους γύρω από τους οποίους κινείται, είναι το ψέμα στο ψέμα. Το ψέμα ως η αλήθεια που ζητάμε στο σήμερα. Ίσως, τελικά, να είναι μια καλύτερη ταινία από όσο νομίζαμε.

La Guerre Est Déclarée (2011), της Valérie Donzelli ( * * * 1/2 )

2011-12-18T11:06:00.002+02:00

Ένα ζευγάρι μαθαίνει ότι ο, μόλις λίγων μηνών, γιος τους έχει καρκίνο στο κεφάλι. Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας, ο πόλεμος που έχει αρχίσει από τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού, συνεχίζεται. Μαζί τους, οι ζωές δύο ανθρώπων σε παύση.

Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, κατά τη διάρκεια του κινηματογραφικού φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, γράφαμε για την αντίθετη πορεία στην οπτική δύο ταινιών πάνω στο ίδιο θέμα. Από τη μία, το Matching Jack της Νάντια Τας, ένα συμβατικό μελόδραμα πνιγμένο στο δάκρυ, τη συναισθηματική συμπίεση και εκβιασμό, που δε σεβόταν το θυμικό του θεατή, την κρίση και την αντίληψή του και τον ωθούσε μέσω ασταμάτητης θλιβερής μουσικής στο καθαρτήριο δάκρυ. Οι ευαίσθητοι ίσως το έριξαν, οι υπόλοιποι αγνόησαν την ταινία της σειράς, όπως της έπρεπε. Από την άλλη όμως, το γαλλικό Πολεμώντας για τη Νίκη, ήταν η ταινία που θα έπρεπε να έχει μελετήσει η Νάντια Τας πριν στήσει το κραυγαλέο της μελόδραμα, μία ταινία που, εκτός από μια σαφής ένδειξη της διαφοράς νοοτροπίας ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό (που εκπροσωπούσε η Ελληνοαυστραλή μέσω της στουντιακής της χρηματοδότησης) κινηματογράφο, ήταν κι ένα δυνατό ρεφάρισμα για το ίδιο το φεστιβάλ, πάνω στην ίδια θεματική.

Η έξοδός του στις αίθουσες της χώρας, συνοδεύει μία εποχή απαισιοδοξίας, συναισθηματικής εμπλοκής και έκρηξης οργής τόσο εσωτερικής, που η κούραση αφήνει φυλαγμένο καλά και ακίνδυνο το ωστικό της κύμα. Η feelgood βόμβα με όρους γαλλικού νέου κύματος καταμεσής της άχρωμης πραγματικότητας, γεμίζει την οθόνη και καταπίνει τη σκληρή θεματική. Είναι ο θρίαμβος που υμνείται, αυτός που ξεχάστηκε ως στόχος από την αποχαύνωση και την παραίτηση, είναι ο αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ ή, στο καλό σινεμά, κερδίζεται, όταν δύο άνθρωποι παλεύουν να γίνουν τρεις όπως η ζωή τους είχε υποσχεθεί. Σοκαριστικά αυτοβιογραφική, καθώς η δημιουργός και πρωταγωνίστρια έδωσε τη δική της μάχη όταν πληροφορήθηκε ότι ο γιος της πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου, ακόμα πιο σοκαριστικά όμως αισιόδοξη και παιχνιδιάρικη, δε διστάζει να κυκλώσει το δράμα της με την ερωτική ιστορία των Ρομέο και Ιουλιέτα (!!!), ονόματα που με αναρχική διάθεση δίνει στους χαρακτήρες των δύο γονιών, αλλά και το αναπάντεχο φινάλε του Αδάμ που, όπως λένε και τα παραμύθια, αν δεν είχε επιζήσει, τώρα θα μας έτρωγε το μαύρο σκοτάδι.

Immortals (2011), του Tarsem Singh ( * * * )

2011-11-21T10:30:00.000+02:00

Σχεδόν με την έναρξη της ταινίας, η σοφία ενός γέρου χωρικού, του βάζει μία φράση στο στόμα: “Δε φτάνει να ξέρεις να τραβάς καλά το σπαθί σου, αλλά και να γνωρίζεις πότε να το τραβήξεις”. Η αρχική δήλωση του Ταρσέμ, περασμένη κάτω από τα μάτια των παραγωγών που φρόντισαν να φορτώσουν με μεγάλα κόκκινα γράμματα το “300” και τις αναφορές του στην αφίσα των Αθάνατων, είναι σαφής. Είμαι, λέει, τόσο κοντά, όσο είμαι και μακριά από εκείνη την ταινία. Το αμερικανικό σύμπαν του κόμικ ιμπεριαλισμού και φασιστοερεθισμού της ταινίας του Σνάιντερ έχει ήδη πάει στον αγύριστο και τη θέση του έχει πάρει το προσωπικό όραμα ενός πραγματικού αρτίστα.

Γιατί, μπορεί η ιστορία των Παρλαπανίδων που υπογράφουν το σενάριο να αδυνατεί να απαγκιστρωθεί από το αναπόφευκτο χάρτινο των επικών χαρακτήρων της στρεβλωμένης μυθολογίας και να βάζουν στο παιχνίδι ακόμα και ένα “Σταύρο” στο πλευρό του Θησέα και στη μάχη του εναντίον του Υπερίωνα που θέλει να ξυπνήσει τους Τιτάνες και να βυθίσει τον κόσμο στο σκοτάδι, όσο όμως οι γκρινιαροπαρθένες θα σκούζουν γιατί τους χάλασαν τη συνοχή του ελληνικότατου παραμυθιού τους, ο γνήσιος καλλιτέχνης Ταρσέμ θα συνεχίζει ό,τι έκανε πριν 10 και βάλε χρόνια στο Κελί του.

Θα υπερβαίνει δηλαδή εικαστικά ένα σινεμά της μάζας, του ποπ κορν και του γραφικού ξεκοιλιάσματος, εικονογραφώντας στο παράδοξο των πολυκινηματογράφων αυτό που θα έπρεπε κανείς να συναντά σε βιβλία και μουσεία τέχνης. Η κουλτούρα εναλλάσσεται με εικόνες εικαστικής έμπνευσης που τροφοδοτούνται από παντού: Από την πραγματική αισθητική γνώση της αρχαίας Ελλάδας, τους αναγεννησιακούς πίνακες και την ανατολή, στο βυζάντιο και τη γλυπτική πριν την κινησιολογία, όλα σε μία επιβεβλημένη αργή κίνηση που, αυτή τη φορά, δεν εξυπηρετεί το φτηνό εντυπωσιασμό, αλλά την αναγνώριση στην παράδοση ενός καλλιτέχνη στην κινούμενη εικόνα και τη σαρωτική ταχύτητά της. Ακόμα και το τρισδιάστατο, αχρείαστο για μία τέχνη όπως το σινεμά που αναπληρώνει τη δυναμική της εικόνας με τη σύνθεση, εδώ τελειοποιείται, ορίζει τη φόρμα, ωθεί το εικαστικό κάλλος στα όρια. Στο κάτω κάτω, αν νομίζει κανείς ότι μπορεί να αγγίξει τη Φρέιντα Πίντο (πιθανότατα την πιο όμορφη γυναίκα στον αχανή πλανήτη μας), δεν είναι και λίγο.

Once Upon a Time in Anatolia (2011), του Nuri Bilge Ceylan ( * * * * )

2011-11-21T09:00:00.000+02:00

Μια ομάδα ανδρών βρίσκεται επί ποδός, ώστε να ανακαλύψει το συντομότερο, ένα νεκρό πτώμα στις αχανείς στέπες της Ανατολής. Ο αστυνομικός, ο γιατρός, ο εισαγγελέας, ο δήμαρχος και ο ύποπτος για το περιστατικό που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση.

Ο Τούρκος Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν μπορεί να παραμένει σπουδαίος στιλίστας καδράροντας τα βάθη της Ανατολίας, όμως εδώ ξεκινά για να διηγηθεί μια ιστορία που χάνεται στα χρόνια της σήψης των ηθικών αξιών, τα χρόνια που βαραίνουν πάνω από την καθυστέρηση της δυτικής ένταξης της χώρας που λατρεύει, της χώρας που επιτρέπει στο σαράκι του κατεστημένου να τρώει τον εκσυγχρονισμό. Ανήσυχος δημιουργός, δεν εθελοτυφλεί μπροστά στις απολιθωμένες ηθικές αξίες ως τον μπούσουλα της οπισθοδρόμησης, ούτε κλείνει τα μάτια μπροστά στις αραχνιασμένες δομές της γραφειοκρατίας, της διαπλοκής και του ρουσφετιού.

Η αναζήτηση του πτώματος γίνεται η αφορμή για την αναζήτηση μιας χώρας νεκρών ηθικών αρχών, βουτηγμένης στη διαφθορά. Ο πιο σημαντικός Τούρκος σκηνοθέτης, αποφασίζει μια γερή βουτιά στα βαθιά ενός σάπιου συστήματος. Η καθυστέρηση της δυτικής ένταξης, διακαούς πόθου ενός λαού που για τη Δύση παρουσιάζει σχιζοφρένεια αναχρονιστικών δομών και λαχτάρας για πρόοδο, καθρεφτίζεται, μεταξύ άλλων, στην κούραση της αναμονής. Το παίδεμα του Τσεϊλάν στο θεατή, η απαίτηση να βυθιστεί μαζί του στα βάθη της Ανατολίας, εκεί δηλαδή που οι αρχές της δημοκρατίας και το όραμα της ανάπτυξης μπορούν να θαφτούν από το βαρύ παρελθόν, είναι η αρχή ενός βαρέως κοινωνικού θρίλερ, στη διάρκεια του οποίου όλα ξεγυμνώνονται. Μπορεί να εστιάζει στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους, σπουδάζει όμως πρώτιστα με ματιά κοφτερά πολιτική, την εξουσία ως βάση του κοινωνικού πορτρέτου της σύγχρονης Τουρκίας. Μουντά, σιωπηλά, υπομονετικά, ηθελημένα ανιαρά τελικά, ο Τσεϊλάν παρατηρεί μία κατάσταση αιώνων που πλέον εκφράζεται με ελάχιστα λόγια και κοφτερά βλέμματα νουαρικών χαρακτήρων ενός ιδιότυπου γουέστερν από την ανάποδη, που ξέρει να χειριστεί λεπτά τις σχέσεις και να χτίσει ένα κοινωνικό και πολιτικό πορτρέτο υπό τη μορφή σχολίου, πιο διαβρωτικού και από την ανηθικότητα της εξουσίας πάνω στην οποία επίμονα εστιάζει. Πριν την αυτοψία του χαμένου πτώματος, μία αντίστοιχη στην οπισθοδρομική κοινωνία αποκαλύπτει όσα εδώ και καιρό έπαψαν να σοκάρουν, μαζί με τη χαμένη δυναμική μιας αλήθειας που έσβησε όσο αποφεύγαμε να την κοιτάζουμε στα μάτια.

Πιστά ρεαλιστικό, προσφέρει τη διέξοδο μέσα από ονειρικές σεκάνς (ένα φάντασμα υπό τη μορφή οράματος, μία αιθέρια ομορφιά αναδυόμενη από ένα σύμπαν ρουσφετιού και εξουσιαστικής ασυδοσίας) που, ως μέρη της πραγματικότητας (τα όνειρα δεν αποτελούν μέρος του συνειδητά φανταστικού αλλά της ασυνείδητα αληθινής φαντασίας), εντείνουν την τραγικότητα της βαρετής καθημερινότητας. Αβάσταχτη πλέον, περιμένει την αλλαγή, την πρόοδο και παραμένοντας βαθιά προσωπική, ηθογραφική, η αλήθεια της Τουρκίας στα μάτια του Τσεϊλάν έχει μια βαθιά ρίζα που οφείλει να γίνει ο στόχος όπως υποδεικνύει μία σπουδαία ταινία για ένα σκεπτόμενο κοινό.

Fleurs du Mal (2010), του David Dusa ( * * * ½ )

2011-11-19T09:00:00.001+02:00

Οι γονείς της Αναχίτα, μιας νεαρής από την υψηλή κοινωνία της Τεχεράνης, τη στέλνουν στο Παρίσι για να την προστατεύσουν από την πολιτική βία που επικρατεί στο Ιράν. Εκεί η Αναχίτα ερωτεύεται τον Γκεκό, τον γκρουμ του ξενοδοχείου της.

Το σινεμά, μόνιμα η πιο διορατική κι επίκαιρη των τεχνών, πρόλαβε να ανησυχήσει χρόνια πριν, υπό τη γιγάντωση των κοινωνικών δικτύων και τον τρόπο που η επικοινωνία μέσω αυτών αντικαθιστούσε την πραγματική επαφή. Αφετηριακά χρησιμοποιώντας το αυξανόμενο κίνημα, πολλές φορές έπεφτε θύμα του μεγαλείου του, παρουσιάζοντας επίμονα αλλά και ανήμπορο για αποστασιοποιημένη κριτική, ένα θέμα που ξεκινούσε, κατέληγε αλλά και εγκλωβιζόταν στο ενδιάμεσο εντός του. Τόσο το Diary of the Dead του 2007 όσο και το εντυπωσιακό Cloverfield ένα χρόνο αργότερα (και οι δύο ταινίες για τη γενιά του youtube με διαφορετικό τρόπο, η πρώτη απευθυνόμενη και η δεύτερη μια ταινία σχετικά με αυτή), έκρυψαν από βασικό θέμα τους ένα ολόκληρο είδος, αυτό του φανταστικού, που λειτουργούσε αυτιστικά πίσω από τον πατρικό κύριο άξονα. Η εποχή της κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι στην αρχή της και μια προσεκτική μελέτη πίσω από τους κώδικες που χρησιμοποιεί πλέον η επικοινωνία, μπορεί να ανάγει την προβληματική σε όχημα δραματουργικής εκκίνησης για τις πραγματικές ανησυχίες. Τα ιστορικά βιβλία καλύπτουν τις ανάγκες των παρελθοντολάγνων και το χρόνο των χασομέρηδων αλλά επίσης, είναι γραμμένα προς την ελίτ της συνδυαστικής σκέψης που μπορεί να χρησιμοποιήσει το παρελθόν για να αξιολογήσει το παρόν και να αξιοποιήσει το μέλλον.

Τα κεφάλαια της ιστορίας όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι χωρισμένα και τιτλοφορούμενα με βάση τους μεγάλους πολέμους του ευτελισμένου ανθρώπου και των ιμπεριαλιστών πολιτικών ηγετών που έμειναν να μνημονεύονται σε αυτήν έχοντας να επιδείξουν την επιβεβαίωση της δαρβινικής θεωρίας (τι ωραία που συνδυάζονται τελικά οι κατευθύνσεις των επιστημών, η θεωρία και η πράξη), όπως άλλωστε και οι ακόλουθοί τους στο πέρασμα των ετών. Και όσο ο χρόνος δε θα αλλάζει μορφή στο διηνεκές του κόσμου, το παρόν θα γίνεται παρελθόν στην κάθε στιγμή που δε θα μπορούμε να συλλάβουμε παρά στιγμιαία στο μικρό μας κεφάλι (τα πάντα εν σοφία εποίησε λένε κάτι μακρινοί μου φίλοι, θεοσεβούμενοι, και κάποιοι άλλοι που δε γνωρίζω από το μακρινό Ιράν, εκεί που η απουσία του, πιο κραυγαλέα από οπουδήποτε, οδηγεί στο οξύμωρο της μέγιστης πίστης κι αυτή στο, επίσης, οξύμωρο (ή και όχι;) της σφαγής στο όνομά του), γράφοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ατελείωτη ιστορία παίρνοντας τον τίτλο του από νέες αιματοχυσίες και καταστροφές.

Αυτό που με λίγα λόγια λέει θαυμάσια αυτή η έξοχη ταινία και εμείς κάναμε κουραστικό λογύδριο δεν είναι παρά ένα χαμένο στην πληθώρα των υποσχολίων του αλλά και στην απογοήτευση μιας κατάστασης που δε θα αλλάξει ποτέ, σχόλιο που λειτουργεί πολυεπίπεδα: μέσα από το ανορθόδοξο, δυσλειτουργικό αλλά και πεισματικό ρομάντζο του (αυτή είναι άραγε η τυπική σχέση του σήμερα;) το σχόλιο για τη γενιά που πλησιάζει επιφανειακά αυτό που οι λίγο καλύτεροι φίλοι μου από τους θρήσκους που βλέπω με συμπάθεια, λένε η γειτονιά του κόσμου (το Ιράν για έναν Γάλλο, έστω και με αλγερινές ρίζες, είναι γνωστό μέσα από ένα γκουγκλάρισμα εικόνων μποτιλιαρίσματος), στην ανάγκη της προβολής και του κοινωνικού προφίλ ως ορισμού της ύπαρξης (ο Γκεκό συμπεριφέρεται μοναδικά στα μάτια ενός παρατηρητή αφού δεν περπατά στο δρόμο φυσιολογικά αλλά εξασκείται στο παρκούρ με κάθε ευκαιρία πηδώντας από εμπόδιο σε εμπόδιο εκεί που δεν υπάρχουν καν, αλλά ταυτόχρονα συμπεριφέρεται μοναδικά ακόμα και για τον ίδιο, αφού σπεύδει να ανεβάσει στο δίκτυο τις “απλές συνήθειες μεταφοράς” του σαν να πρόκειται για κάτι σπουδαίο - η ύπαρξη που υπερβάλλει) και από εκεί στην παθολογία της πατρίδας, της συγκυρίας που ακολουθεί και βασανίζει το άτομο για μια ολόκληρη ζωή - τη δική του αιωνιότητα (η Αναχίτα αδυνατεί να αποδεσμευτεί από το Ιράν και τα πάθη του κόσμου που άφησε πίσω και για τον οποίο αισθάνεται τρομακτική ενοχή).

Άλλοτε εξόφθαλμα και άλλοτε με σπουδαία διακριτικότητα, τα σχόλια του γαλλικού σινεμά αυτοαναφέρονται σε κάθε πλάνο: όταν ο ρεαλισμός μπλέκεται με την πραγματικότητα και την οθόνη γεμίζουν αληθινά βίντεο στρατιωτικών και ακτιβιστικών δολοφονιών (στους τίτλους τέλους μάλιστα υπάρχουν και οι αντίστοιχες διευθύνσεις τους στο διαδίκτυο) αλλά και όταν οι πρωταγωνιστές αγκιστρώνονται από τις εμμονές τους. “Πήγαινέ με στο Λούβρο”, λέει η Αναχίτα. Δε θέλει, παρά να δει τον Πύργο της Βαβέλ. Πόσο πιο ξεκάθαρα να κάνει το σχόλιό της μια ταινία για ανθρώπους που κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά τους;

Άλπεις (2011), του Γιώργου Λάνθιμου ( * * * * )

2011-11-18T09:00:00.000+02:00

Μια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της έχουν δημιουργήσει μια ομάδα που, κατά παραγγελία, αντικαθιστά τους πρόσφατα εκλιπόντες μέχρι να μετριαστεί ο πόνος της απώλειας των συγγενών που τους προσέλαβαν. Η ομάδα ονομάζεται Άλπεις και τα μέλη της λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες του αρχηγού, Mont Blanc, μέχρι που ένα μέλος θα ξεφύγει από την τυφλή υπακοή σε αυτούς.

Πριν από όλα, οι Άλπεις είναι, σε πείσμα όσων επιστρατεύσουν το κοφτερό τους χιούμορ και τα one-liners τους για να την πολεμήσουν, μια αυθεντικά ελληνική ταινία. Όταν στον Κυνόδοντα όλοι θαύμασαν, γράφοντας κείμενα με εφηβικό πάθος και υπεραναλύοντας μια, τελικά, πολύ αστεία ταινία που περιτριγύριζε γύρω από ένα φιλοσοφημένο κοινωνικό σχόλιο, στις Άλπεις θα έπρεπε να εκστασιάζονται. Ο σπουδαίος Γιώργος Λάνθιμος κατάφερε να δικαιολογήσει την αποδραματοποίηση στον Κυνόδοντα. Ήταν, βλέπετε, προφανές ότι ο εγκλεισμός που λειτούργησε ως σύμβολο στην αλλοτρίωση και το φόβο, έδινε χώρο στο προσωπικό στιλ ενός ανήσυχου δημιουργού να οργιάσει. Ο διάλογος παρότι εξόφθαλμα χιουμοριστικός και απροκάλυπτα αντιρεαλιστικός επαινέθηκε, μια σχολή σινεμά δημιουργήθηκε και ακόμα και στις παρέες των χαζοβιόληδων που δεν μπήκαν στον κόπο να κουνήσουν λίγο το κεφάλι, πέρασε ως ένα επιφανειακό αστείο και χαβαλές μίμησης, με όψιμη λειτουργία σκέψης και κρίσης, άμα τη εμφανίσει της δυσθεώρητης και δυσαπόκτητης παιδείας. Εκεί ψηλά, στις Άλπεις, η κλειστή εσωτερική συμπεριφορά ενισχύεται, ο επικοινωνιακός αυτισμός διατηρείται και, μάλλον, γιγαντώνεται, στοχεύοντας διάνα κατά πάντων: η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα των Αθηνών που πιπιλάμε στα μικροαστικά μυαλά μας δεν είναι παρά ένα ευρωπαϊκό χωριό, κλειστό και φοβούμενο τους "ξένους". Ο ίδιος ο Κυνόδοντας επανεμφανίζεται σε μια ταινία που όμως είναι ριζικά διαφορετική και κοιτάει προς αντίθετη κατεύθυνση. Η πρόζα δεν είναι μια μπρεσονική αναφορά στην έλλειψη συναισθήματος, αφού το συναίσθημα προϋπάρχει (σκηνές κλειδιά το υπερτονίζουν), και χρησιμοποιείται ως λανθάνουσα αυθεντία, κρυμμένο κάτω από εσωτερικούς κανόνες. Η διέξοδος από την αρτηριοσκληρωτική τους εφαρμογή; Ένα ακόμα σύμβολο. Δεν είναι η ισχνή υποκριτική ικανότητα μιας χούφτας τυχοδιωκτών απατεώνων που δίνει τη θέση του διαλόγου στη νηπιακή απαγγελία, αλλά η γιγάντωση της αναντικατάστατης μοναδικότητας που φτάνει πλέον να μελετήσει, ως οφείλει μια λεπτή αλλά ενδελεχής μελέτη με όπλο το χιούμορ, τον υπαρξισμό.

Πολιτικό σχόλιο μιας α-πολιτικής χώρας όπου τα πάντα βρίσκονται σε κατάρρευση; Υπό τη σθεναρή αντίσταση του πολιτισμού, αυτό είναι που αποκαλούμε θρίαμβο. Ο αντι-ρεαλισμός αντι-βαραίνει ξεκάθαρα το αντι-σινεμά του Λάνθιμου (πλανοθεσία στα όρια της αναρχίας, χαώδης αφηγηματική δομή) σε σημείο που η ρήξη με το εσωτερικό του θεατή να δημιουργεί άγχος για μια κατάσταση που έχει όμως ελάχιστη επαφή με την παραμικρή πραγματικότητα. Η θαυμαστή οξυδέρκεια του Γιώργου Λάνθιμου υπέδειξε τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να κυκλώσει την ελληνική (αθηναϊκή, αν προτιμάτε) πραγματικότητα με ένα παγκόσμιο σχόλιο για τον άνθρωπο που αναζητά το καλούπι, το ρόλο σε, κατά προτίμηση, κάτι πιο... ποπ.

52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2011: Η Τελετή Λήξης και τα Βραβεία

2011-11-16T21:20:00.006+02:00

Μπορεί η Θεσσαλονίκη να μη ζωντάνεψε όσο θα ήθελε ο Δήμαρχος της πόλης, που βρέθηκε εχθές το βράδυ στην τελετή λήξης του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, οι αίθουσες όμως γέμισαν σε κάθε προβολή, δείγμα της εκτίμησης ενός διψασμένου κοινού σε ένα θεσμό που δεν ξεπέφτει ποιοτικά. Μία από αυτές, το εμβληματικό Ολύμπιον, φιλοξένησε την τελετή λήξης σε μία βραδιά που, αν και ξεκίνησε ιδανικά με το άνοιγμα του συνόλου εγχόρδων “Ροτόντα”, το οποίο αποτελείται από σπουδαστές του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Irina Dragneva, συνέχισε με τρόπο που δεν άξιζε στο φεστιβάλ και που, καλύτερα, να ξεχάσουμε όλοι.

Δεν είναι τόσο η κακή οργάνωση που έκανε την τελετή να μοιάζει με σχολική γιορτή και γέμισε τους πάντες με αμηχανία στα αμέτρητα κενά διαστήματα, ούτε η τυπικότητα στους φορείς όπως ο Γιάννης Μπουτάρης, που διάβασε το λόγο του πιθανότατα για πρώτη φορά από όταν γράφτηκε. Δεν είναι καν η παρουσία τη Δημήτρη Εϊπίδη που, όσο κι αν διεύθυνε την οργάνωση φέτος άψογα, δε σταμάτησε να διατείνεται την ποιότητα της δικής του “δουλειάς”, για την οποία, όπως είπε ο ίδιος, το κοινό έδωσε “ψήφο εμπιστοσύνης”. Είναι εκείνη η ντροπή που αισθάνεται κανείς για τους καλλιτέχνες που βραβεύτηκαν ανάμεσα στις φωνές του κοινού που ήταν αποφασισμένο να μην αφήσει τα σημάδια της κακής οργάνωσης της βραδιάς να περάσουν απαρατήρητα.

Με τις δυσκολίες διεξαγωγής τελικά οι βραβεύσεις έγιναν υπό χειροκροτήματα για τις επιλογές. Ο Χρυσός Αλέξανδρος στο ρωσικό Πορτρέτο στο λυκόφως, συνοδεύτηκε από χρηματικό έπαθλο 20.000 ευρώ, ποσό μεγαλύτερο από το μπάτζετ της ταινίας, όπως χαρακτηριστικά είπε η πρωταγωνίστρια στο μικρό της ευχαριστήριο λόγο. Στα Ογδόντα Γράμματα πήγε ο Αργυρός Αλέξανδρος υπό επιδοκιμασίες ενός κοινού που λάτρεψε το φιλμ και ο Χάλκινος Αλέξανδρος βρήκε Έλληνες δέκτες, αφού απονεμήθηκε στο Πορφίριο, με μοντέρ το Γιώργο Μαυροψαρίδη, διευθυντή φωτογραφίας το Θύμιο Μπακατάκη και βοηθό του το Θωμά Βαρβία.

Η σκηνοθετική ματιά που άφηνε ερωτηματικά στη φαινομενικά απλή ιστορία του Χωρίς έδωσε το βραβείο στο Μαρκ Τζάκσον, ενώ το σενάριο του Τζον ΜακΙλντάφ για το Ιδού ο αμνός ήταν η επιλογή στην κατηγορία. Ελληνικό ενδιαφέρον είχε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας που απονεμήθηκε στη Στεφανία Γουλιώτη του J.A.C.E., ενώ το αντίστοιχο ανδρικής πήγε στο Βόταν Βίλκε Μέρινγκ για τη Φωτιά. Από κοινού οι Ρόνιτ Ελκαμπετς, Μίκαελ Μόσονοβ και Γιόαβ Ρότμαν, πρωταγωνιστές στην Πλημμύρα, παρέλαβαν το Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης.

Τα βραβεία FIPRESCI επανέλαβαν την εκτίμηση στα Ογδόντα Γράμματα, βραβευμένα για το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, ενώ χαιρέτισαν (με το δικό μας Νέστορα Πουλάκο) το ελληνικό φιλμ Η Πόλη των Παιδιών. Το κανάλι της Βουλής απένειμε το βραβείο Ανθρώπινες Αξίες στο Ρωμαίος Έντεκα του Ιβάν Γκρμόβιτς, συνοδευόμενο από χρηματικό έπαθλο 7.500 ευρώ.

Κάπου στο ενδιάμεσο, βραβεύτηκε και ο Ρέμπραντ με το κοινό να απορεί. Στο βήμα, αντί του τίτλου της ταινίας στην οποία απονεμόταν το βραβείο, Η φωτιά, με πρωτότυπο τίτλο Der Brand, ένα σαρδάμ στο γερμανικό άρθρο έφερε μερικά γέλια που καλύφθηκαν από τα χειροκροτήματα προς τη βράβευση της ταινίας.

Το κοινό, ψήφισε για κάθε κατηγορία, απονέμοντας τα Βραβεία Κοινού Fischer στην Πλημμύρα από το Διεθνές Διαγωνιστικό, το Σούπερ Δημήτριο από το Ελληνικό Τμήμα, τον Εχθρό από τις Ματιές στα Βαλκάνια και τον Τυραννόσαυρο από το τμήμα των Ανοιχτών Οριζόντων (δική μας προτίμηση, ένα εκ των αριστουργημάτων Το παιχνίδι (****) και Κτήνος (*****) - ισάξια οι καλύτερες και συγκλονιστικότερες στιγμές του δεκαημέρου).

Τα βραβεία της ΠΕΚΚ πήγαν στο Πορτρέτο στο λυκόφως και την Πόλη των παιδιών.

Αφού τα βραβεία παρουσιάστηκαν και απονεμήθηκαν σε αντίστροφη πορεία από αυτήν που διαβάσατε, η τελετή λήξης ακολουθήθηκε από την προβολή του φιλμ που ταρακούνησε το φεστιβάλ του Σάντανς και συμμετείχε στο τμήμα Ενα κάποιο βλέμμα των Κανών, Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν, του Σον Ντέρκιν, ταινία για την οποία θα μιλήσουμε λίγο πριν την έξοδό της στις αίθουσες, αφού ακόμα θα μας κρατάει σε σκέψεις.

52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2011: Οι Ταινίες

2011-11-16T21:01:00.005+02:00

Σπάνιο όσο και μοναδικά υπέροχο να φτάνει κανείς στη Θεσσαλονίκη πριν προλάβει καν να βάλει σε μια τάξη τις εκκρεμότητες (και αλήθεια, πότε τελειώνουν;) στην Αθήνα. Η πόλη, ακόμη πιο όμορφη κι από ένα δυο απογεύματα αργότερα, όταν και πλέον έχει παραδοθεί για τα καλά στη δίνη του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της χώρας, ήδη κινείται γύρω από το σπουδαίο δεκαήμερο. Από πέρυσι δεν άλλαξαν και τόσα πράγματα στη χλιαρή υποδοχή της πρώτης μέρας, η οργάνωση έδειχνε ήδη όμως καλύτερη και οι υποσχέσεις του προγράμματος περίμεναν να πραγματοποιηθούν.

Από τη μία η ταινία έναρξης της Παρασκευής, οι Απόγονοι (****), δια χειρός Αλεξάντερ Πέιν και με τον αφοπλιστικό Τζορτζ Κλούνεϊ στον πρώτο ρόλο που, σε μια υπέροχη ταινία που εναλλάσσει το πικρό χαμόγελο με το γλυκό δάκρυ μέσα από μια χούφτα εξαιρετικών χαρακτήρων και υπό τη σύγχιση της χαβανέζικης μουσικής και των λουλουδάτων πουκαμίσων, καταφέρνει το one man show και ίσως δε θα ήταν και υπερβολή στην ανοδική πορεία της καριέρας του και μετά τον Αμερικάνο, να μιλήσουμε για την καλύτερη ερμηνεία που μας έχει παραδώσει. Ακούμε ήδη τους ψιθύρους των Όσκαρ κι ας απέχουμε μήνες.

Όσοι δεν παρακολουθούν από κοντά τις ταινίες μικρού μήκους του φεστιβάλ της Δράμας, είχαν την ευκαιρία σε δύο συνεχείς προβολές να γνωρίσουν τις βραβευμένες για το 2011, από τις οποίες με ευκολία ξεχωρίσαμε το διαμαντάκι του Αριστοτέλη Μαραγκού, If you have no place to cry, ως δείγμα ιδανικού σινεμά που ξέρει να αφηγείται και να δημιουργεί θρύλους. Για το κλείσιμο της ημέρας, μία έκπληξη χαμηλών τόνων αλλά εκρηκτικού κινηματογραφικού διαμετρήματος για όσο τα φώτα ήταν κλειστά, το γαλλικό δράμα Τα άνθη του κακού (***½), ένα λανθάνον ρομάντζο που μιλάει για τη δύναμη της επικοινωνίας, έστω και αγκιστρωμένης στα αγκάθια της τεχνολογίας, με υλικό που σοκάρει, θαυμάσιες ερμηνείες και καταπληκτικό σάουντρακ.

Με το πρώτο Σαββατοκύριακο του φεστιβάλ να φέρνει πλέον όλο τον κόσμο στη Θεσσαλονίκη, το Σπίτι (***) της σκηνοθέτιδος Σουζάνα Λιοβά, είναι η πρώτη και μάλλον η καλύτερη ταινία ενός πολύ μέτριου διαγωνιστικού τμήματος, ένα τίμιο δράμα που γνωρίζει πώς να μιλήσει για τις υπερβάσεις αλλά και τις συμβάσεις της οικογένειας (του “σπιτιού”) που δεσμεύει στην προσπάθεια να κρατηθεί ενωμένη. Η σκηνοθέτις μετράει τις σιωπές και αφήνει τους δύο πρωταγωνιστές να ερμηνεύσουν υπέροχα την απόγνωση και το αδιέξοδο των δύο γενιών που αρνούνται να πλησιάσουν η μία την άλλη. Ο γνωστός και αγαπημένος μας Ιρλανδός ηθοποιός Πάντι Κόνσινταϊν κρύβεται για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα πλησιάζοντας ξανά το μικρού μήκους φιλμ που είχε κάνει με τον Πίτερ Μάλαν και την Ολίβια Κόλμαν, κρατώντας πάλι τους ίδιους ηθοποιούς (και γιατί να αλλάξει κανείς τον σπουδαίο Μάλαν - δείτε το φιλμ και θα καταλάβετε). Το ευχαριστώ του Τυραννόσαυρου (****) στο Σέιν Μέντοουζ (“Τα παπούτσια του νεκρού”) μπορεί να μη βρίσκεται στους τίτλους τέλους όμως ψιθυρίζεται σε κάθε πλάνο αυτού του σκληρού βρετανικού δράματος που δε χαρίζεται πουθενά. Όπως ο φίλος του, Σέιν, ο Κόνσινταϊν απογοητεύεται κοιτώντας την πατρίδα του: αλκοόλ, βία, εκμηδένιση κάθε έννοιας σεβασμού και μια κατηφόρα ηθική που την κατεβαίνουν με φόρα χαρακτήρες χιλιόμετρα μακριά από το μανιχαϊστικό αμερικανικό σινεμά, άγιοι και διάβολοι σε κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Το παρελθόν βαραίνει πάνω τους, ορίζει τις πράξεις, θολώνει το μέλλον. Με λίγα λόγια, το στοίχημα για μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που έρχεται και θα βρούμε σύντομα και στις αίθουσες. Κλείνοντας το Σάββατο, το Μίκαελ (***) ένα αμφιλεγόμενο φιλμ που μάζεψε τις χειρότερες βαθμολογίες των μεγάλων εντύπων στο φετινό φεστιβάλ των Κανών και δραματοποιεί την αληθινή ιστορία ενός παιδόφιλου που κρατούσε για χρόνια φυλακισμένο στο υπόγειο ένα παιδί. Κλινική προσέγγιση, εξαιρετικοί ρυθμοί αλλά και ένα μούδιασμα όταν αναρωτιέται κανείς το λόγο ύπαρξης μιας ταινίας που κρατάει τέτοια απόσταση και ουσιαστικά κινηματογραφεί σαν στα κρυφά ένα τέρας να εναλλάσσει χαρακτήρες ανάλογα με τις εκάστοτε συναναστροφές του. Ενίοτε συμπαθής και κατά βάση απεχθής, όσο κι αν ο Σλάιζνερ (από τους πιο βασικούς βοηθούς του Μίκαελ Χάνεκε σε σειρά ταινιών του) κρατάει εκτός κάδρου όλες τις πράξεις του υπογείου, ο Μίκαελ είναι ένας χαρακτήρας προς μελέτη και όχι προς παράθεση στιγμών υπό την κλινική ματιά ενός σκηνοθέτη που, όπως επέμενε να λέει ο Άκης Καπράνος σε κουβέντα μας μετά, δείχνει για τα καλά το λόγο που παρέμενε βοηθός. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, όταν και η ταινία θα βγει στις αίθουσες, θα περιμένουμε τα δικά σας σχόλια σε μια από τις πιο σημαντικές (όχι φυσικά με την έννοια των καλύτερων αλλά των πιο συζητημένων) ταινίες της χρονιάς. Το Σαββατόβραδο έκλεισε με κλοτσοπατινάδες μεταξύ σκηνοθετών και σεναριογράφων (Γιάνναρης και Κακκαβάς στον τελικό πυγμαχίας της κατηγορίας μύγας), κάτι για το οποίο σαν ενημέρωσε ήδη ο Άκης Καπράνος και δεν έχει νόημα να επεκταθούμε παραπάνω για δεύτερη φορά.

Αν και την Κυριακή την περάσαμε με την αναμονή της νέας ταινίας του μεγάλου Μπρουνό Ντιμόν, ξεχωρίσαμε από το τμήμα των Ανοιχτών Οριζόντων το Σουηδικό Μαϊμούδες (**½), ένα κρυμμένο παιχνίδι σεξουαλικής αφύπνισης σε τρία επίπεδα, αλλά και ένα μυστηριώδες και αυταρχικό παιχνίδι επιβολής. Τρία κορίτσια (ένα επτάχρονο που ερωτεύεται τον ξάδελφό της και ζητά να την “ξύσει” στην κοιλιά, μία δεκαπεντάχρονη και ένα... σιγανό ποτάμι εκθαμβωτικής ομορφιάς) μπλέκονται σε αλλεπάλληλες σωματικές προκλήσεις και επίμονα ψυχολογικά βασανιστήρια, ξεπερνούν τα όρια και αναζητούν τον απόλυτο έλεγχο, συνώνυμο της γυναικείας φύσης θαρρεί κανείς στο επιμύθιο της ενδιαφέρουσας ταινίας της Λίζα Άσαν. Ο Πάολο Σορεντίνο, τιμώμενο πρόσωπο μεταξύ άλλων στο φετινό φεστιβάλ, κάνει μοναδικό σινεμά στις Συνέπειες του έρωτα (***), όσο κι αν αφήνει να τον παρασύρει η δίχως όρια βιρτουοζιτέ του στην αφήγηση και την εικόνα. Ο Τόνι Σερβίλο δίνει άλλη μια θαυμάσια ερμηνεία, προάγγελο του ερμηνευτικού άθλου του Il divo μια τετραετία αργότερα. Το ίδιο βράδυ, ο Μπρουνό Ντιμόν (L’Humanite, Η ζωή του Ιησού, 29 Φοίνικες, Φλάνδρα) φιλοσοφεί πάνω σε γνώριμο ζήτημα για τον ίδιο, αυτό της απουσίας θεού, παίζοντας με τον τίτλο. Έξω Σατανά (***½), όπως τιτλοφορείται η νέα του ταινία, δεν είναι παρά Μέσα θεέ, μου λέει ο Άκης Καπράνος σε κουβέντα μας μετά ανοίγοντας μεγάλη συζήτηση. Για εμάς, το Εκτός Σατανά, όπως αλλιώς θα μπορούσε να διαβάσει κανείς τον τίτλο μπορεί να σημαίνει και μια πνευματική ανυπαρξία για όποιον δεν αναγνωρίζει καν το θεό. Το θαύμα της φύσης στη φύση που περιγράφει επίμονα ο Γάλλος σκηνοθέτης, είναι η σωτηρία όχι από τα παροδικά τραύματα αλλά από το κενό του θανάτου, εκεί που όλα ελπίζουμε να μας εξηγηθούν, αλλά προσπαθούμε να μείνουμε μακριά τους.

Βραβευμένος με το βραβείο του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα (για να μην ξεχνιόμαστε, αυτό είναι το βραβείο για τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου 2 χρόνια πριν, αναλογιστείτε την τιμή) στο φετινό φεστιβάλ των Κανών, ο μεγάλος Ρώσος Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ με το Ελένα (***½) κλείνει το μάτι σε ένα ψυχαγωγικό σινεμά στην επιφάνεια της ιστορίας του (ένας πλούσιος αφήνει εκτός κληρονομιάς το μοναδικό του άνθρωπο στον κόσμο και εκείνη σχεδιάζει να τον δολοφονήσει), για να μιλήσει για την ταξική πάλη και εναλλαγή στη χώρα του, μέσα από σκηνές διαμάντια: “στείλε το μικρό στο στρατό, είναι το καλύτερο σχολίο” προτείνει ο πλούσιος μεγαλοαστός όσο συζητάει στο χλιδάτο του διαμέρισμα, πριν μπει στο 120 χιλιάδων ευρώ τζιπ του και αναγκαστεί να παραχωρήσει προτεραιότητα σε μια ομάδα εργατών που περνούν το δρόμο - ποια είναι η παλιά Ρωσία και ποια η καινούρια; Το όνειρο που γκρεμίστηκε ή το όνειρο που αναδύεται από τα συντρίμμια όμως, δύσκολα θα καταφέρει να σώσει τον άνθρωπο, διεφθαρμένο στο εξής από ένα παρελθόν σκοτεινό και κουκουλωμένο. Το θλιβερό Q&A που ακολούθησε μας γέμισε ενοχές για την αδυναμία μιας ολόκληρης αίθουσας να ερμηνεύσει όπως της αξίζει, μια σπουδαία ταινία. Η δική μας, Γκέλυ Μαδεμλή, το διαχειρίστηκε όσο καλύτερα γινόταν αλλά τόσο ο απογοητευτικός Ζβιαγκίντσεφ όσο και το επίμονο κοινό σε μορφή όχλου, έμειναν να συζητάνε μπλοκάροντας την έξοδο κινδύνου για μία ώρα. Σαν κακή ποιοτική αντιστάθμιση για τη συνέχεια της βραδιάς το, θαρρείς και τηλεοπτικό, ξεχειλωμένο νεανικό ρομάντζο από τη Γαλλία, Ένας νεανικός έρωτας (*), θέλει να μιλήσει για τους έρωτες που δε σβήνουν στο χρόνο, αλλά αυτό που τελικά καταφέρνει, είναι να φλυαρεί κουραστικά για δύο ώρες, πάνω σε μία κοινότυπη ιστορία κακογραμμένων διαλόγων που δε δικαιολογεί ούτε ταινία μικρού μήκους.

Το πρώτο τετραήμερο του φεστιβάλ πέρασε τόσο γρήγορα, όσο και οι ελάχιστες παράλληλες εκδηλώσεις του. Καλεσμένοι που δεν ανταποκρίθηκαν ή μια διαφορετική προσέγγιση στο πλήθος και το κύρος τους, έδωσε στην ανάκτηση της αίγλης ένα ρυθμό που έκανε, προς το παρόν, μικρά προσεκτικά βήματα. Το φεστιβάλ αλλάζει κατεύθυνση, γίνεται πιο επαγγελματικό. Ξεχάστε τις προκρατήσεις από το τηλέφωνο με μία απλή σινεκάρτα, ξεχάστε τις ουρές έξω από γεμάτες προβολές που κατέληγαν σε είσοδο χωρίς εισιτήριο λίγο πριν την προβολή. Γίνεται ακόμα και ηλεκτρονικό σκανάρισμα των εισιτηρίων και επίμονη επίδειξη του αποδεικτικού ενός μηδενικού εισιτηρίου (σινεκάρτα ή διαπίστευση) και, αν αλλάξουν λίγα πράγματα στις αίθουσες, δε θα ήταν περίεργο να μιλήσουμε και για έκδοση αριθμημένων θέσεων. Αν θέλετε τη γνώμη μας, όσο κι αν ήταν αναγκαίες μερικές αλλαγές, δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε από το ΦΚΘ.

Αυτό που πρώτα όμως ζητάει κανείς, είναι οι καλές ταινίες του προγράμματος και εκεί το φεστιβάλ έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Ως εξαίρεση, στα πλαίσια του μέτριου διαγωνιστικού, την Τρίτη παρακολουθήσαμε τους Γάιδαρους (**), του 42χρονου Μεξικανού Οντίν Σάλαζ Φλόρες, ένα δράμα ποιητικών διαθέσεων που θέλει να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε ο Σπασμένος Απρίλης, ερευνώντας το φόβο της βεντέτας, τη διάσπαση της οικογένειας, το σύμπαν της ενηλικίωσης, στο φόντο μιας ιστορικής περιόδου που στο Μεξικό κυριαρχούσε η πολιτική βία. Συνδυάζοντας στοιχεία βιογραφίας, εμπνευσμένος από την προσωπική ιστορία του πατέρα του σκηνοθέτη, η παιδική αθωότητα του Λαουτάρο συγκρούεται με το σύμπαν των ενηλίκων, την αδικία και τους φόβους τους, σε ένα ψυχολογικά βίαιο flash forward του χρόνου, με την υπερπροβολή του Φλόρες στην παράδοση και την κουλτούρα του τόπου του. Εκεί δηλαδή που τα φαντάσματα στοιχειώνουν για αιώνες ανήσυχα για τον άδικο θάνατό τους, εκεί που οι νεκροί περπατούν ανάμεσα στους ζωντανούς, εκεί που το δίκαιο ο λαός το ψάχνει στην εκδίκηση και την μπερδεμένη αντίληψη για την αξιοπρέπεια.

Βασικός υποψήφιος για το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος, το Ιδού ο αμνός (**½) είναι το ντεμπούτο του Ιρλανδού Τζον Μακίλνταφ, μια μικρή ιστορία που μιλάει για μεγάλα πράγματα, με ήρωες δύο απόκληρους που έχουν σχεδόν παρατήσει τη ζωή τους και η συγκυρία της γνωριμίας τους τους ωθεί σε ένα προσωπικό ταξίδι αναζήτησης της εσωτερικής τους ηρεμίας και λύτρωσης. Εικόνες, αποφάσεις αλλά ακόμα και ένας τίτλος που ξεπηδούν από τις καθολικές διδαχές, αλλά τους δίνουν χώρο αυστηρά περιορισμένο. "Μπορείς να πεις ότι ο θεός είναι νεκρός αλλά μας άφησε πίσω όλα τα σύμβολά του", λέει σε μία συνέντευξή του ο σκηνοθέτης που, για να ελαφρύνει το κλίμα της ταινίας του, δε διστάζει να διαποτίσει το road movie του με σκηνές που ξεσηκώνουν γέλια, όχι ακριβώς τυπικού βρετανικού χιούμορ.

Κάπου στο ενδιάμεσο, ο Ντανιέλε Λουκέτι δε μεγαλώνει τις προσδοκίες και δεν ξεφεύγει από τα δείγματα γραφής που είχε δώσει στην προηγούμενη ταινία, το ασθενικό δράμα "Ο αδερφός μου είναι μοναχοπαίδι" που είχε βρει το δρόμο προς τις αίθουσες και στη χώρα μας, με τη Ζωή μας (**), ενόσω παράλληλα ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης έδινε την πιο ενδιαφέρουσα και γεμάτη κόσμο συνέντευξη τύπου. Ανάμεσα σε άλλα, ο μεγάλος Έλληνας κινηματογραφιστής μίλησε για την εξέλιξη ενός δημιουργού σε στιλ και φόρμα, αλλά και τον τρόπο που οι εμμονές παραμένουν να στοιχειώνουν το έργο του, χαρακτηρίζοντας τρομακτική όσο και ερεθιστική αυτήν την ψυχαναλυτική εσωτερική πάλη. Στο νέο του φιλμ , “Kalashikov”, δουλεύει ξανά με την ομάδα της Άκρης της πόλης, χωρίς την αφέλεια, όπως είπε ο ίδιος, εκείνης της εποχής.

Φτάνοντας στη μέση του φεστιβάλ, το διαγωνιστικό μέρος παίρνει τα πάνω του, όμως στις ειδικές προβολές οι ελληνικές ταινίες έχουν την τιμητική τους. Το μεγάλο ταλέντο του Φίλιππου Τσίτου αρκεί για την αναμονή της νέας ταινίας του, πάλι με τον Αντώνη Καφετζόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο (όπως και στην "Ακαδημία Πλάτωνος"), να περιφέρεται ως άλλος ήρωας από το σινεμά του Καουρισμάκι, ψάχνοντας το δίκαιο καταμεσής ενός Άδικου κόσμου (***) που πλέον αποτελεί τον κανόνα. Η θλιμμένη ματιά αυτού του σπουδαίου ερμηνευτή, καθρέφτης της σύγχρονης απογοήτευσης, της κούρασης πριν την παραίτηση. Ακόμη πιο πριν από αυτή, θα δώσει το δικό του αγώνα εκεί που μπορεί να το κάνει καλύτερα. Δε σκοπεύει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να ορθώσει τη δική του γροθιά αντίστασης στο κατεστημένο που ρίχνει το βάρος πάνω του. Στον εαυτό του, στον κόσμο του δηλαδή, που συνήθισε να είναι άδικος. Ως ανακριτής της αστυνομίας και πριν πεθάνει από την πλήξη και τη ρουτίνα του πρωτοκόλλου, αναζητά ψήγματα καταθέσεων που δικαιολογούν την αθώωση των παρανόμων που περνάνε από το γραφείο του. Δεν είναι θεός, όμως το σύστημα που έμαθε να δίνει δικαίωμα θεϊκής παρέμβασης στις ζωές των ανθρώπων από άλλους ανθρώπους, μπορεί να το πολεμήσει δίνοντας δεύτερες ευκαιρίες σε όσους αδίκησαν και αδικήθηκαν. Κορυφαία πλανοθεσία, βαθύς ανθρωπισμός και πραγματική ταυτότητα τόσο καλλιτεχνική όσο και εθνική ως κινηματογραφική ηθογραφία, αυτή είναι η ελληνική ταινία που μας γοήτευσε όσο καμία φέτος. Το γεμάτο Ολύμπιον άλλωστε, είναι η πιο χαρακτηριστική απόδειξη της εκτίμησης του κοινού στο πρόσωπο του δημιουργού.

Όταν καταστράφηκε κάθε έννοια οικονομίας και οι κινηματογραφιστές δεν αναζητούσαν στο χρήμα το σκοπό του σινεμά τους, στη γειτονική Ρουμανία άνθισε ένα ρεύμα κινηματογραφικό που αδυνατούσε να δημιουργήσει οτιδήποτε που δε θα ήταν αριστουργηματικό. Από τη βράβευση του Μουνγκίου και του "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες" στο "Αστυνομία, ταυτότητα" και από εκεί στο "Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω", οι ρουμάνικες ταινίες έρχονται με την αβάντα της χώρας παραγωγής τους και μόνο, δημιουργίες πρωτοεμφανιζόμενων ή άπειρων σκηνοθετών, σε ένα κοινό που προσδοκά πάντα κάτι ανάλογα άξιο. Στο τμήμα "Ματιές στα Βαλκάνια" τη Ρουμανία φέτος εκπροσώπησε επάξια ο Αντριάν Σιτάρου, βραβευμένος πριν χρόνια στο ίδιο φεστιβάλ, αυτή τη φορά με την καινούρια του ταινία και Με τις καλύτερες προθέσεις (***½). Κάτι σαν βαλκανικός "Ένας χωρισμός", το φιλμ του Σιτάρου αφήνει τους χαρακτήρες του να οργιάσουν φλυαρώντας άσκοπα και ανησυχώντας υπερβολικά, φτιάχνοντας τελικά εντός του χώρου δράσης (κυρίως το δωμάτιο ενός νοσοκομείου) έναν κόσμο τόσο μπερδεμένο, αγχωμένο και αποξενωμένο ως δείγμα ενός ευρύτερου, αλλά παρόμοιων ανησυχιών και συμπεριφορών. Η σκηνοθετική ματιά του Ρουμάνου δεν περνάει απαρατήρητη, ουσιαστικά μιλάμε για μια ρυθμική εναλλαγή μονοπλάνων διαρκείας, σε καθένα από τα οποία, η κάμερα παίρνει τη θέση ενός από τους συνομιλητές του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα.

Δεν έχουμε δει την κόπια που παρουσίασε στο Βερολίνο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, πριν αποφασίσει να προχωρήσει σε εκ νέου μοντάζ ολόκληρης της ταινίας του. Έτσι, η νέα έκδοση που φέρει τον υπότιτλο "Director's Cut" ήταν για εμάς η πρώτη επαφή με το Man at sea (**½), την ιστορία που εμπνεύστηκε ο Γιάνναρης για μια ομάδα λαθρομεταναστών που γίνονται δεκτοί από τον πλοίαρχο ενός εμπορικού πλοίου, κόντρα στις εντολές της εταιρίας, για να μιλήσει για θέματα γνώριμα στο σινεμά του (η αδυναμία αφομοίωσης του καινούριου, του ξένου αν θέλετε καλύτερα, στην παράδοση ενός ανθρώπου, μιας ομάδας ή μιας χώρας - ανάλογα με τη μεγαλοσύνη της κάθε ταινίας του). Ο εγκλωβισμός με το στανιό της φύσης αλλά και των διεθνών κανόνων και συμβάσεων στη φυλακή της εξορίας (το πλοίο) όπως σταδιακά την αισθάνονται οι λαθρομετανάστες, βραδυφλέγει τις εκρήξεις στις σχέσεις, υποβοηθούμενες από τη μαεστρία του Γιάνναρη που εδώ, όπως στο Δεκαπενταύγουστο και το χωριό του, αντιλαμβάνεται τη δυνατότητα να ζώσει το θρίλερ του χωρικά, αλλά και χάνοντας δυναμική από τους ανορθόδοξους αφηγηματικούς ρυθμούς και το μοντάζ που αφήνει ερωτηματικά γύρω από τις αντιδράσεις των χαρακτήρων. Αφορμώμενος ξανά από την ταξική πάλη, διαλύει το μικρόκοσμό του σε στρατόπεδα που πλησιάζουν και απομακρύνονται, όσο υπαγορεύει η απόγνωση. Και, μιας και δεν την αναφέραμε στον Άδικο κόσμο παραπάνω, όπως εκεί έτσι και εδώ, η πολυδιάστατη ερμηνευτική σιωπή της Θεοδώρας Τζήμου κραυγάζει από το πρώτο της πλάνο μέχρι το τελευταίο, πως έχει μια κοινωνία χαθεί σαν άλλος άνθρωπος στη θάλασσα.

Στη Ρωσία, οι άνθρωποι της διανόησης συνεχίζουν να ανησυχούν για την ταξική πάλη, ιδανικά ανισόρροπη όσο πουθενά στον κόσμο και, όπως ο Ζβιαγκίντσεφ με το θρίλερ δομημένο γύρω από την Έλενα και τη σύγκρουση μπουρζουαζίας και μικροαστών, έτσι και η Αγγελίνα Νικόνοβα με το Πορτρέτο στο λυκόφως της (***) στήνει έναν παραμορφωτικό καθρέφτη στην εκπρόσωπο της μπουρζουαζίας της και την αφήνει να πλησιάσει το είδωλο που γνωρίζει πως ουσιαστικά δεν είναι η αντανάκλασή της. Αφού ταπεινωθεί, θα κοιτάξει τη ζωή προς τα πίσω, θα βουτήξει στον πληγωμένο της ψυχισμό και θα θρέψει τη βία και την ηθική σήψη, όχι αποσιωπώντας αλλά παίρνοντας μέρος στην πραγματικότητα που αγνοούσε ή αδιαφορούσε. Δεν υπάρχουν απαντήσεις, μόνο έντονες σκηνές που κραυγάζουν ερωτήσεις που μένουν αναπάντητες στο πέρασμα των χρόνων.

Μετά το αδιάφορο θρίλερ Επιτηρητής Μωρού (*) που δεν είναι παρά μια κλισέ αμερικανική ιστορία παράνοιας και απώλειας που απλά μιλάει σουηδικά, το αριστούργημα των αδερφών Νταρντέν, Το παιδί με το ποδήλατο (****), με φόρα από τις Κάνες αλλά όχι με το Χρυσό Φοίνικα που άξιζαν από το γνώριμο φεστιβάλ τους (και θα ήταν ο τρίτος τους), κλείνει το μάτι στα 400 χτυπήματα και την πληγωμένη παιδική ηλικία που αγνοεί το περιβάλλον και αδυνατεί να κατανοήσει τον κόσμο των ενηλίκων, στον οποίο εισέρχεται με βία. Το βαθιά ανθρωπιστικό τους σινεμά είναι εδώ, παρόν σε ένα δράμα που, όπως πάντα, δεν ξεπέφτει σε φτηνές συγκινήσεις και μελό εκβιασμούς.

Το μεγαλόπνοο σχέδιο του Μενέλαου Καραμαγγιώλη συγκρούεται με το μικρών προθέσεων σινεμά του Παναγιώτη Φαφούτη στο διεθνές διαγωνιστικό. Ο πρώτος με το J.A.C.E. (*) μπλέκει στο χαοτικό ταξίδι 2μιση ωρών του ήρωά του, ιδέες και στιλ που μοιάζουν μπλεγμένες και όχι εμπνευσμένες όπως θα ήθελε ο ίδιος και ο δεύτερος με τον Παράδεισο (**), μετά από μια εντυπωσιακή έναρξη που αφιερώνει ιδανικά χρόνο στους πολλούς χαρακτήρες του και προετοιμάζει τις συγκρούσεις με μαεστρία (καμία σχέση δηλαδή με τον αυτόματο πιλότο του ντεμπούτου του με την “Κληρονόμο”), χάνεται στα αυτοκαταστροφικά και εν τέλει ανύπαρκτα κλεισίματα των υποϊστοριών του, φλύαρους και μακριά από την πραγματικότητα (που μέχρι εκείνη τη στιγμή φαίνεται να υπηρετούσε) διαλόγους. Όσο κι αν μιλάμε για χαμένη ευκαιρία, το ταλέντο και η προσωπικότητα του δημιουργού του, μας υποχρεώνει να τον αφήσουμε με την προσμονή της επόμενης δουλειάς του.

Το Without (***), εντυπωσιακά ώριμο ντεμπούτο ενός νεαρού Νεοϋορκέζου που βρίσκεται πίσω από όλα (σκηνοθεσία, παραγωγή, μοντάζ, σενάριο), ακολουθεί μια 19χρονη σε ένα ταξίδι εσωτερικής βύθισης στους εφιάλτες και τα σημάδια του παρελθόντος, μέσα από τη σχέση της με έναν ανάπηρο αλλά και δίχως ίχνος δυνατότητας επικοινωνίας ηλικιωμένο, όταν αποφασίζει να δουλέψει αναλαμβάνοντας τη φροντίδα του για μερικές ημέρες. Στο απομονωμένο νησί της Ουάσινγκτον χάνει κάθε επικοινωνία εκ του μακρόθεν, δίχως διαδίκτυο και τηλέφωνο, αλλά και αδυνατεί να βρει μια αντίστοιχη με τον εαυτό της. Η ταινία, εκτός από το ταλέντο ενός νέου σκηνοθέτη, μας συστήνει και μία εξίσου νεαρή ηθοποιό που δε διστάζει να εκτεθεί ερμηνεύοντας παράλληλα με την άνεση μιας εμπειρίας χρόνων, τον απαιτητικό ρόλο της.

71 χρόνια, σαν νεράκι.

2011-10-16T15:50:00.000+03:00

Αλλά ποιος σε ακούει ρε μπάρμπα.

The Ides of March (2011), του George Clooney ( * * * * )

2011-10-13T19:35:00.002+03:00

Το τεράστιο ζήτημα της ηθικής του σκανδάλου (στη θέση του οποίου, για ορισμένους εξ ημών, αρκεί μια καλοστημένη, χορταστική και πικάντικη σκανδαλολογία, πλήρως αναλογική με την κοινωνική θέση του βαλλόμενου στο κατηγορητήριο), μπορεί να είναι και η αποτελεσματικότερη εφαρμογή μιας αιώνιας διαλεκτικής, αμέτρητων παραμέτρων. Το σκάνδαλο δεν ψιθυρίζεται, αλλά κραυγάζει με όλους τους δυνατούς τρόπους. Το κοινωνικό στάτους το γιγαντώνει ή το συνθλίβει, εκμηδενίζοντας την αξία του στις συνειδήσεις και η εμετικά γενικευμένη έννοια που καλούμε σήμερα ως κοινή γνώμη αναλαμβάνει την επίδραση στην κοινωνία που από συγχυσμένη (που συγχέει, δηλαδή) οφείλει να συγχιστεί, καθώς η ταραχή και ο εκνευρισμός, είναι το όπλο της αυτοκριτικής των μικροαστών για την κατ’ εξακολούθηση εσφαλμένη τους ψήφο. Το σκάνδαλο είναι κυρίως εργασιακό, είναι η απάντηση στο προσωπείο του ιδανικού ηγέτη, του οικογενειάρχη διευθυντή, της ευγενούς ηθικής που διέπει το άτομο μπροστά στα σφραγισμένα μάτια ενός κόσμου που αρέσκεται στο να επινοεί. Το πολιτικό σκάνδαλο δε, η πιο αρρωστημένα ανισόρροπη αποθέωση της μικροαστικής ευχαρίστησης, είναι ο ιδανικός μοχλός που στα σάπια και τριτοκοσμικά κράτη εναλλάσσει εσαεί τη θλιβερή ανυπαρξία 2 κομμάτων στην εξουσία. Οι αποκαλύψεις σε ιδανικό timing, οι φήμες που οργιάζουν αλλά και μια σειρά αποκαλύψεων που θα όφειλαν να στείλουν κόσμο στην... κρεμάλα, απλώς γυρνάνε τη σελίδα εναλλάξ στο μονόφυλλο βιβλίο εξουσίας του εκάστοτε διπόλου, καθώς η μνήμη έχει προ πολλού εξαντληθεί, μαζί με την ηθική, την αξιοπρέπεια και την αξία. Όχι, δεν είναι κουτσομπολίστικη σκανδαλολογία η Siemens και το Βατοπέδι κι ας αντιμετωπίζεται ως τέτοια από τους μηχανισμούς της ενημέρωσης, ακριβώς τα φίλτρα που κατά παραγγελία θα διυλίσουν το συγχρονισμό της αποκάλυψης στην πάντοτε ελεγχόμενη οργή της μάζας. Μιας μάζας που ψέλλισε την ελπίδα της σε πρόσωπα ανελίξιμων σκουληκιών με χαρακτηρισμούς “ένας από εμάς”, στέλνοντας στον αγύριστο την έκφραση στο βασικότερο των σκανδάλων: το σεξουαλικό σκάνδαλο.

Ένα λεκιασμένο φόρεμα, πίσω στο 1998, έστειλε ένα ακόμη κάθαρμα (χαρακτηρισμός που φυσικά και δεν αποδίδεται λόγω 6-7 οικειοθελών ξενοπηδημάτων) σπίτι του, μαζί όμως με την ελπίδα της αλλαγής. Πάνω από μια δεκαετία αργότερα, η αποθέωση του ύψους της κοινωνικής πυραμίδας (ο επικεφαλής του ΔΝΤ και μια καμαριέρα), έστειλε το 50% της στήριξης ενός ολόκληρου λαού στο πρόσωπο ενός καπιταλιστή που θα έπρεπε να γυρνάει στομάχια στο άκουσμα του ονόματός του, στην ανυπαρξία, πριν φυσικά επανακάμψει, αφού όλα... κοπάζουν. Η υπερέκθεση και των δύο, μελετημένη κι αυτή σε βάθος από το επιστημονικά στημένο δίκτυο που λέγεται ΜΜΕ, αντέστρεψε με ευκολία το κλίμα ανάμεσα σε θύτη και θύμα ή μονοδρόμησε σε πρόσωπα την ευθύνη, προκειμένης της κομματικής εύνοιας. Η παραίτηση Καραμανλή δε σημαίνει πως, τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, δεν οδεύουμε ακόμη και με τη μαθηματική ακρίβεια των δημοσκοπήσεων, σε μια νέα δεξιά κυβέρνηση. Η επανεκλογή ενός αλήτη εν μέσω της γενοκτονίας που εξελισσόταν δύο ηπείρους μακριά από τις ΗΠΑ, δε σήμαινε παρά την εναπόθεση της ελπίδας μιας γενιάς χαμένης από χέρι, στον πρώτο γιάπη του Χάρβαρντ, με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματός του. Το Νόμπελ Ειρήνης έφερε φλας και πρωτοσέλιδα, αλλά δεν έφερε ούτε έναν στρατιώτη πίσω στην πατρίδα. Θα λέγαμε ούτε μισό, αλλά (και συγχωρέστε μας το μακάβριο λογοπαίγνιο) τέτοιους έφερε πολλούς.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ λοιπόν, έχοντας δηλώσει αλλά και αποδείξει πως ξέρει την πολιτική και τον ενδιαφέρει, παρότι δεν επιθυμεί να πολιτευθεί, γνωρίζει πολύ καλά και τον άλλο μηχανισμό του λαού: το σινεμά. Γνωρίζει πως να πειράξει ένα από τα, κατά τα λεγόμενα, ισχυρότερα πολιτικά θεατρικά κείμενα, φέρνοντάς το στα μέτρα του ίδιου. Δεν αποτελεί εξάλλου ευχάριστη έκπληξη εδώ και καιρό, αλλά μια σταθερή αξία δημιουργού, κι ας λοξοδρόμησε με το μέτριο Leatherheads, που ψάχνει κατά συρροή το ξάφνιασμα στα αραχνιασμένα θεματικά μοτίβα του αμερικανικού σινεμά. Επιλέγει ξανά το πολιτικό δράμα, χαμηλώνει τους τόνους και υπογραμμίζει τα κλειδιά ενός υποδειγματικού σεναρίου, στο οποίο έχει βάλει για τα καλά το χεράκι του. Κι αν σε κάποιους φανεί άτονη η πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στους κορυφαίους ερμηνευτές που διαθέτει αυτή τη στιγμή το Χόλιγουντ (Τζορτζ Κλούνεϊ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Πολ Τζιαμάτι, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ας κλείσουν τα μάτια και ας αναλογιστούν πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν έμπλεξε παραπατώντας, ένα πολιτικό θρίλερ χαρακτήρων σαν αυτό εδώ, σε αλληλοεπικαλυπτόμενα twist συνωμοσιών. Είναι η προσδοκία που γίνεται απογοήτευση, είναι η μάσκα της ψεύτικης εξουσίας, είναι το στυγνό πρόσωπο του συστήματος που μελετάται εδώ, χωρίς φτιασίδια, χωρίς ανοιχτά στόματα, χωρίς σκάνδαλα επί σκανδάλων, αλλά με ένα, μικρό, τόσο δα, σκάνδαλο, που η σεξουαλική του φύση και μόνο αρκεί για να το γιγαντώσει στα στόματα ενός έθνους, μιας γενιάς και μιας παγκόσμιας κοινωνίας κουτσομπολιού.

Restless (2011), του Gus Van Sant ( * * )

2011-10-13T19:29:00.001+03:00

Ας κάνουμε μια εξήγηση από την αρχή: κατά την προσωπική άποψη του γράφοντος, κανένα πείραμα του Γκας Βαν Σαντ μέχρι σήμερα δεν απέτυχε, τουλάχιστον με τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την αποτυχία (ο γράφων, όχι ο Βαν Σαντ...). Το Ψυχώ, στόχος των απανταχού κριτικών του κόσμου, είναι ένας φόρος τιμής που γίνεται πρώτιστα ως μια ύψιστη καλλιτεχνική θυσία που στοχεύει εξαρχής στην αποτυχία και πετυχαίνει διάνα, κάνοντας μια ομολογουμένως καλή ταινία και ένα σχόλιο στην ανεπανάληπτη μοναδικότητα του ταλέντου. Οι Τελευταίες Μέρες του φαντάσματος του Κερτ Κομπέιν είναι η μελέτη μιας γενιάς που μπέρδευε το εξωτερικό με το εσωτερικό με τη μορφή ενός αργόσυρτου θανατερού ποιήματος που ακολουθεί αισθητικά την ίδια δομή, καταλήγοντας μέσα από το αόρατο της περιπλάνησης στο ορατό του τέλους, την ορατή αιώρηση της ψυχής, την εν-όραση του θανάτου, την ορατή παραίσθηση της ντρόγκας. Ο Ελέφαντας του 2003 φέρνει το ένα (ή, καλύτερα, τα δύο) στο όλον, κατασκευάζοντας μια σπουδαγμένη απουσία σχολίων ως το υπέρτατο σχόλιο πάνω στην αποτυχία μιας κοινωνίας που βλέπει στον καθρέφτη τον εαυτό της μονάχα να αναρωτιέται και να αναζητά: λόγους, ευθύνες, λύσεις, σπασμωδικές κατ' αντιστοιχία του καιρού που τρέχει σε ρυθμούς φρενήρεις, τέτοιους που ακρωτηριάζουν τη λογική και δίνουν χώρο στο θυμικό να ανεβεί στην επιφάνεια. Το σχόλιο της αναποτελεσματικότητας της παρατήρησης που διατρέχει ολόκληρη την ταινία, ακολουθώντας ένα μάτσο σχολιαρόπαιδα πριν φάνε μολύβι σε μια μέρα σαν τις άλλες στο Πανεπιστήμιο Κόλουμπαϊν, ξανά και ξανά καδράροντας και ακολουθώντας τα από κάθε πιθανή γωνία σε μία εγκεφαλική λούπα που όμως δεν απαιτεί το στύψιμο του μυαλού στη θέαση αλλά τη ζύμωση μετά τα ζενερίκ, είναι ο θρίαμβος του σινεμά που επικοινωνεί με το θεατή, του σινεμά που οφείλει να συνδιαλέγεται. Το Paranoid Park... Α, ναι, είναι και το Paranoid Park, ακριβώς πριν τη “βολική” βιογραφία του Χάρβεϊ Μιλκ.

Με λίγα λόγια, με ποιον τρόπο ένας δημιουργός αναγνωρίσιμος τόσο στην αισθητική του όσο και στη θεματολογία του, βάζει τον αυτόματο πιλότο; Το μοτίβο της εφηβείας, που εδώ όμως δε μελετάται ως φαινόμενο αλλά ρίχνει το σημαίνον βάρος της πάνω από το άτομο, του φόβου του θανάτου ως βεβαιότητα, της ποίησης στην αισθητική γραφή, καλούνται να σηκώσουν την ελαφράδα μιας αδιάφορης ταινίας που δεν προσφέρει και πολλά στην ανάγνωση των πλάνων της, στο αυθάδικο πείραγμα του θανάτου, στην παντελώς άσχετη, γλυκερή μουσική του Έλφμαν. Ειδικά για το τελευταίο, στο άκουσμα του ονόματος του Έλφμαν πολλοί θα ξεφυσήσουν απογοητευμένοι, ενθυμούμενοι την ταυτόχρονη μουσική επιλογή με την ακαδημαϊκή γραφή και την έλλειψη αντισυμβατικότητας του Milk και του Good Will Hunting, στον αντίποδα των λαβυρίνθων του Arvo Pärt, της μανίας του Bernard Herrmann που δε δίστασε να γίνει μέρος του πειράματος, της κύκλωσης και της αναπόλησης του Bill Stafford όταν ξεμυτούσε ο σπουδαίος δημιουργός τον οποίο αποφάσισε να ακολουθήσει.

Βλέπετε, τα χαριτωμένα παιχνίδια που παίζουν εδώ με το θάνατο ο Ενώχ, ένα μελαγχολικό αγόρι που περνά τις μέρες του επισκεπτόμενος κηδείες αγνώστων, και η Άναμπελ, μια γλυκιά έφηβη με όρεξη για τις χαρές της ζωής αλλά χωρίς εναπομένοντα χρόνο γι’αυτές, γίνονται αυτοσκοπός της καταγραφής ενός προβληματικού και ατελέσφορου έρωτα στο φόντο, καταγραφής με εικαστική γλυκύτητα, ηρεμία γραμμών, ασφαλών ερμηνειών και ενός παιχνιδιού μνήμης στον αιώνα των αιώνων ενός θρύλου της υποκριτικής. Η αποδοχή του φόβου είναι το πιο βασικό σχόλιο που φτάνει όμως να μετριάζει τη θλίψη που προκάλεσε η τραγικότητα της κατάστασης, του κινηματογραφικού χρόνου μέσα στον οποίο προσγειώθηκε μια κοινότυπη ιστορία που αναστενάζει στο βάρος του ρεαλισμού που αποπειράθηκε να της δώσει ο Βαν Σαντ, και λειτουργεί ξανά όταν η εναλλακτική του ματιά προσθέτει φαντάσματα Γιαπωνέζων καμικάζι, μελωδικές αναμνήσεις σφήνα στο αδιάφορο έργο του Έλφμαν και αποθεωτικές στυλιστικές παρεμβάσεις που, αντί των διαλόγων, ολοκληρώνουν τους μπερδεμένους του χαρακτήρες.

Amador (2010), του Fernando León de Aranoa ( * * 1/2 )

2011-10-13T17:06:00.002+03:00

Η Μαρθέλα, μια νεαρή κοπέλα που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, μαθαίνει ότι είναι έγκυος και βρίσκει μια δουλειά για το καλοκαίρι: αναλαμβάνει να φροντίσει τον Αμαδόρ, έναν κατάκοιτο ηλικιωμένο άνδρα, του οποίου η οικογένεια δε βρίσκεται στο πλάι του. Ενώ η Μαρθέλα πιστεύει ότι τα προβλήματά της θα λυθούν με το μισθό που παίρνει, ο Αμαδόρ πεθαίνει. Εκείνη θα αναγκαστεί να κρατήσει κρυφό το θάνατό του από όλους, μέχρι να πληρωθεί για να καλύψει το ποσό που έχει ανάγκη.

Από τη μια μεριά το flip side της ανεργίας, από την άλλη η διαβρωτική της επίδραση στον μπερδεμένο κόσμο που αναγκάζεται να εξαρτηθεί από την εργασία του, λες και γεννήθηκε γι’αυτή. Το φάντασμα του καπιταλισμού πλανάται δίχως να απειλεί πάνω από μια μαύρη κωμωδία καταστάσεων που μπορεί να φέρει πικρά χαμόγελα σε όσους τη δουν από απόσταση. Η οικονομική μετανάστευση, φενάκη μιας καλύτερης (ή μιας λιγότερο άσχημης) ζωής για τα χαμηλότερα των στρωμάτων, έχει κάνει τον άνθρωπο σκληρό, άτρωτο μπροστά στην όψη του θανάτου, λιγότερο άτρωτο μπροστά στη σκέψη του δικού του βέβαια. Αυτό είναι και το σχόλιο που καταφέρνει να διαπεράσει το φιλμ του ικανότατου Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα, που πριν χρόνια μας είχε συστήσει τις Δευτέρες με Λιακάδα, ένα εξαιρετικό δράμα παρόμοιων προβληματισμών. Δεν ήταν φυσικά παρά η ανήλιαγη καθημερινότητα της ανεργίας που αφηγούταν ο Ισπανός, ως ο κανόνας μιας πόλης, μιας χώρας και μιας ηπείρου, έτοιμες να λειτουργήσουν ως σύμβολα του παγκόσμιου χάρτη.

Η Μαρθέλα ανήκει στην μειονότητα των Βολιβιανών της Ισπανίας, χάριν ευκολίας που θα κραύγαζε αν με τη σειρά τους εκείνη και ο σύζυγός της δεν εκμεταλλεύονταν μειονότητες εντονότερης εξαθλίωσης, στήνοντας μια δουλεμπορική επιχείρηση και πουλώντας κλεμμένα λουλούδια. Η αποξένωση βέβαια έχει το πάνω χέρι ακόμα και σε μια κοινότητα που μοιάζει ισχυρά δεμένη και έτοιμη να καταπολεμήσει την ανέχεια και εκείνο που τελικά μένει είναι ένα πορτρέτο μοναξιάς και απόγνωσης που φοβάται τον εαυτό του και γεμίζει με κωμικά ιντερλούδια (μια σκηνή παρεξηγημένης εξομολόγησης μπλέκει την κυριολεξία με τη μεταφορά μακριά από τα κλισέ και οι... Πέμπτες με λιακάδα, όταν δηλαδή μια πόρνη επισκεπτόταν τον Αμαδόρ εβδομαδιαία, γίνονται μετά το θάνατό του μια αλληλουχία σπαρταριστών συζητήσεων ανάμεσα στις δύο γυναίκες). Κι αν ο Θεός έφτιαξε τα σύννεφα, όπως λέει η λαϊκή ρήση της χώρας, για να κρύβεται όταν αισθάνεται από ντροπή, ο Αρανόα αναρωτιέται μέχρι το φινάλε για το αν κρύβεται για το εξαρχής δημιούργημά του ή για την πορεία του στη μονίμως συννεφιασμένη εποχή της υλικής αποθέωσης.

Τι είδαμε στις 17ες Νύχτες Πρεμιέρας 2011

2011-10-06T13:30:00.001+03:00

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου

The Artist (2011), του Michel Hazanavicius ( * * * ½ )
Η καλύτερη έναρξη που θα μπορούσε να έχει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ σε αναζήτηση της αίγλης του παρελθόντος δεν είναι παρά η έκπληξη, μετά επίμονου standing ovation, των φετινών Κανών που μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Μείγμα της κινηματογραφικής απαρτίας των ειδών, η βουβή κωμωδία του Hazanavicius στοιχηματίζει ενάντια στο προφανές της εμπορικής επιτυχίας υιοθετώντας ένα στιλ που είναι, έτσι κι αλλιώς, αδύνατο να επαναληφθεί κατά βάση. Θέλοντας να αφηγηθεί το δράμα ενός σταρ του Χόλιγουντ στα τελευταία χρόνια του βωβού κινηματογράφου και στην ακμή της επικράτησης του ομιλούντος, ο 44χρονος Γάλλος σκηνοθέτης, καθότι έμπειρος στην κωμωδία έχοντας παρελθόν σε δύο επιτυχημένες κατασκοπικές παρωδίες, επιστρατεύει το αστείρευτο ταλέντο του Jean Dujardin στο είδος (που τελικά του έφερε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού των Κανών), το δικό του στο κωμικό timing, την υπέροχη μουσική του σταθερού συνεργάτη του Ludovic Bource και ανασυνθέτει μια ολόκληρη εποχή με τρόπο που αφενός αποδεικνύει την κινηματογραφική του ευφυία και αφετέρου κρατάει τα μάτια μας καρφωμένα στο πανί για όλη του τη διάρκεια. Και πώς θα μπορούσε να γίνει καλύτερα ένας φόρος τιμής στο σινεμά του Τσάπλιν και του Κίτον; Η απάντηση βρίσκεται πίσω από την αισθητική της ταινίας σε όλα τα επίπεδα, μιας ταινίας που βάζει ένα μεγάλο Χ διαγραφής σε όλες τις καινοτομίες από το 1930 και έπειτα και κρατά κλειστά τα στόματα των πρωταγωνιστών του. Κινησιολογία που θα ζήλευαν οι σπουδαιότεροι κωμικοί του παρελθόντος, ελάχιστοι και εμπνευσμένοι διάλογοι σε υπέρτιτλους πίσω από ένα άριστο σενάριο, ένα μελόδραμα στο φόντο από το οποίο ξεπετάγονται στιγμές ξεκαρδιστικές, τόσο που θα ζήλευε κάθε μια από τις δεκάδες κατ' επίφαση κωμωδίες που βρίσκουν το δρόμο προς τις αίθουσες των πολυκινηματογράφων. Απόλαυση και ιδανική έναρξη για τις αγαπημένες μας Νύχτες.

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου

Matching Jack (2010), της Nadia Tass ( * )
Η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα των στούντιο και της ακαδημαϊκής κινηματογράφησης επαναφέρει το φεστιβάλ στην έναρξη και τη σιγουριά σε προσδοκία. Το συμβατικό μελόδραμα της Ελληνοαυστραλής Νάντια Τας είναι πνιγμένο στο δάκρυ εντός οθόνης, δάκρυ που κυλά από δεκάδες μάτια και, συνοδεία μιας πανταχού παρούσης και ανέμπνευστης μουσικής υπόκρουσης, εκβιάζει το αντίστοιχο του θεατή. Από την ιστορία μιας φαινομενικά ευτυχισμένης γυναίκας που καταρρέει μαζί με όλα στη ζωή της όταν μαθαίνει ότι ο μικρός της γιος έχει ακόμα μικρότερη ζωή εξαιτίας της βαριάς αρρώστιας του καθώς και ότι ο άντρας της την απατούσε κατά τη διάρκεια όλου του έγγαμου βίου τους, αξίζει να κρατηθεί η ερμηνεία του στοιχήματος του Χόλιγουντ, Kodi Smit-McPhee, όσο κάτι γριές στην αίθουσα αναφωνούν δακρυσμένες “εξαιρετικό, εξαιρετικό!”. Αν ρίξουν μια ματιά στο “Lorenzo’s Oil” τις βλέπω να αυτοκτονούν.

Órói (2010), του Baldvin Zophoníasson ( * * * )
Τα όνειρα της εφηβείας γυμνά στη θέα του αδιέξοδου με το οποίο συγκρούονται και όλα υπό το ισλανδικό ψύχος συναισθημάτων, σε ένα λαμπρό ντεμπούτο που δε φοβάται τίποτα. Η ενδελεχής γνώση της εφηβείας από τον πρωτοεμφανιζόμενο Baldvin Zophoníasson χτυπάει κατά πάντων: οικογένεια, θρησκεία, κοινωνικά ταμπού, μιας γενιάς που θέλει να επαναστατήσει αλλά εγκλωβίζεται σε κινηματογραφικά ινδάλματα όπως Μάθιου ΜακΚόναχι στο Dazed and Confused, σε απόμακρες αντιδράσεις, όπως το αγριο μοντάζ από το ζεστό φιλί στους πάγους της Ισλανδίας στην παγωμένη αγκαλιά ενός λαού που δεν ξέρει να εκφράζει την αγάπη με το άγγιγμα.

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου

On the Ice (2011), του Andrew Okpeaha MacLean ( * * )
Στον αντίποδα της πραγματικής μελέτης της εφηβείας από τον περίπου συνομήλικό του, Baldvin Zophoníasson, η θολωμένη ματιά του νεαρού δημιουργού από την Αλάσκα κινηματογραφεί μια μπερδεμένη κουλτούρα που αφιερώνεται στη χιπ χοπ ως τρόπο ζωής, παροδική, χαμένη που δε φτάνει στα άκρα, αλλά τα φέρνει κοντά της. Ο θάνατος χωράει παντού και το μόνο που αρκεί, είναι να μην αφήνει ίχνη. Ίχνη που στο χιόνι σβήνουν εύκολα, αφήνοντας πίσω τη λευκή του σιγουριά, σε μια συμφωνία σιωπής που παραμένει ενοχλητική όπως ο παγωμένος αέρας της Αλάσκας.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου

L'Apollonide (Souvenirs de la Maison Close) (2011), του Bertrand Bonello ( * * * * )
Αφού έχει ενοχλήσει επανειλημμένα τις Κάνες με τις θεματικά ιδιόρρυθμες δημιουργίες του, ο αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος Bonello συγκρατεί την προβοκατόρικη διάθεσή του, γράφει ένα σενάριο περισσότερο χαρακτήρων και λιγότερο καταστάσεων και, απεικονίζοντας με ηθογραφική ακρίβεια τον εσωτερικό κόσμο ενός παρισινού οίκου ανοχής στα τέλη του 19ου αιώνα, αφήνει μια εποχή να χαθεί στις θύμησές της, ξεγλιστρώντας νοσταλγικά κλεισίματα του ματιού για μια εποχή που τα ήθη στοχεύονταν από την επίφαση του καθωσπρεπισμού. Στο εξωτερικό του αφηγηματικού ποιήματος του Bonello, τα κάδρα στήνονται φέρνοντας στο νου τη ρομαντική εποχή της ζωγραφικής, η θεατρικότητα της πρόζας και της κίνησης στολίζει αισθητικά το φιλμ και η γραφική βία θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο τα συγκαλυμμένα ήθη δε σημαίνουν και την κοινωνική υγεία.

Some Guy Who Kills People (2011), του Jack Perez ( * * )
Παραδοσιακός φεστιβαλικός χαβαλές, χιουμοριστικά καταγραμμένες εκρήξεις βίας σε μια λιγότερο από όσο θα θέλαμε camp εμπειρία που φέρει το όνομα του John Landis στην παραγωγή και στη μέση η προσχηματική ιστορία ενός 35χρονου καταθλιπτικού κομίστα που, αφού πήρε εξιτήριο από την κλινική που νοσηλευόταν, πιάνει δουλειά σε παγωτατζίδικο. Μοναδικός του σκοπός, να εξολοθρεύσει όσους θεωρεί ότι τον έφτασαν στη διαλυμένη του ψυχολογία. Ίσως να αναφέραμε ήδη πολλά που, έτσι κι αλλιώς, λίγη σημασία έχουν και, ευτυχώς, το διασκεδαστικό έργο του Πέρεζ γνωρίζει πολύ καλά.

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου

Medianeras (2011), του Gustavo Taretto ( * * * )
Αφού βραβεύτηκε από όπου πέρασε, ο Gustavo Taretto μεγάλωσε το 28λεπτο πνευματικό του παιδί από το 2005 σε μία ολοκληρωμένη μελέτη της ανθρώπινης επαφής στο φόντο(;) της νεύρωσης που προκαλεί η χαώδης μεγαλούπολη. Η μοναχικότητα που φλερτάρει με τη μοναξιά, υπό το βλέμμα των θυμάτων της, σε μια σοβαρότατη dramedy, ικανή να φέρει πολλά περισσότερα από ένα ανόητο χαμόγελο στα χείλη που θα ξεκινήσει τη χλεύη όταν τα φώτα της αίθουσας ανοίξουν. Η αποκάλυψη του ίδιου χαμόγελου, φορεμένου στα χείλη όλου του κοινού, δίνει στο μεγάλο στοίχημα για το βραβείο κοινού ένα ξεκάθαρο όσο και άξιο φαβορί. Ορισμός του feelgood και της αντισυμβατικής ματιάς, ο Αργεντινός δημιουργός παίζει με το χρόνο, κινηματογραφώντας το αδιέξοδο του αστικού εγκλωβισμού σε κτίρια που κρύβουν τον ουρανό, που δεν έχουν καν ένα παράθυρο στον έξω κόσμο, περίπου όπως και η ίδια μας χαμένη κοινωνικότητα.

La Guerre est Déclarée (2011), της Valérie Donzelli ( * * * 1/2 )
Η ταινία που θα έπρεπε να έχει μελετήσει η Νάντια Τας πριν στήσει το κραυγαλέο της μελόδραμα, εκτός από μια σαφής ένδειξη της διαφοράς νοοτροπίας ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό (που εκπροσωπεί η Ελληνοαυστραλή μέσω της στουντιακής της χρηματοδότησης) κινηματογράφο, είναι κι ένα δυνατό ρεφάρισμα για το ίδιο το φεστιβάλ, πάνω στην ίδια θεματική. Χρώματα γεμίζουν την οθόνη που πριν ξεθώριασε με το δράμα της Τας, νότες αισιοδοξίας σε μία ταινία φανερά πιο σκληρή θεματικά, δύο άνθρωποι που παλεύουν να γίνουν τρεις όπως η ζωή τους είχε υποσχεθεί. Σοκαριστικά αυτοβιογραφική, καθώς η δημιουργός και πρωταγωνίστρια έδωσε τη δική της μάχη όταν πληροφορήθηκε ότι ο γιος της πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου, ακόμα πιο σοκαριστικά όμως αισιόδοξη και παιχνιδιάρικη, δε διστάζει να κυκλώσει το δράμα της με την ερωτική ιστορία των Ρομέο και Ιουλιέτα (!!!), ονόματα που με αναρχική διάθεση δίνει στους χαρακτήρες των δύο γονιών.

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου

Jess + Moss (2011), του Clay Jeter ( * * * )
Επιλέγοντας την ειλικρίνεια του τίτλου και τη λιτότητα στην περιγραφή της σχέσης δύο παιδιών από το επαρχιακό Κεντάκι, το ντεμπούτο του Clay Jeter σκιαγραφεί την προβληματική ενηλικίωση της Τζες, αινιγματικά, με την ποιητική διάθεση του Days of Heaven αλλά δίχως το βάρος της φιλοσοφίας του. Το αφηγητικό voiceover του Αμερικανού δίνει τη θέση του στην ιστορία όπως αυτή έχει γραφτεί στις παιδικές φωνές εκατοντάδων κασετών που με την εγγραφή τους πάγωσαν το χρόνο, όχι όμως και τη σιγουριά της παιδικής αθωότητας, χαμένης ανεπιστρεπτί σε μυστικά κρυμμένα σε τοίχους, σε ρημαγμένα σπίτια, στα αχανή παρατημένα χωράφια. Ένα μικρό διαμάντι που αξίζει να ανακαλυφθεί.

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου

Polisse (2011), της Maïwenn Le Besco ( * * * ½ )
Ακόμα κι αν η παρουσία της εξ ημισείας των πλάνων εντυπωσιακής καλλονής και υποσχόμενου ασχημόπαπου, Μαϊγουέν, φανερώνει μια αμήχανη αυτοπροβολή μέσω ενός ρόλου δίχως ουσία, η αντίστοιχη πίσω από την κάμερα της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας της μπορεί να δώσει μονάχα λόγους για επιδοκιμασίες. Γιατί, όταν εν μέσω της σχετικής απειρίας και της απαιτητικότητας του θέματος καταφέρνεις ένα πείραγμα τόσο βαθύ και ενοχλητικό, διάνα σε μια πληγή της παγκόσμιας κοινωνίας, όπως η αστυνομική αρχή, κρύβοντάς το πίσω από στιγμές που θα σηκώσουν κύματα γέλιου στις αίθουσες (όπως, δηλαδή, έγινε και στην προβολή της Τρίτης), έχεις πολλά περισσότερα να υποσχεθείς από εσωτερικά ερωτικά δράματα μικρής δυναμικής όπως το Γύρω Γύρω Όλες (προβεβλημένο στη χώρα μας από ένα άλλο επιτυχημένο φεστιβάλ της Αθήνας, αυτό του Γαλλόφωνου Κινηματογράφου). Κι αν μερικά μούτρα στραβώσουν με το πειραγμένα καυτό θέμα που καταπιάνεται, οι αποθεωτικές ερμηνείες κασαβετικού επιπέδου από το σύνολο του καστ θα βυθίσουν το κοινό σε έναν κόσμο τόσο εσωτερικό και τόσο οικείο συνάμα, τόσο βολικά διαστρεβλωμένο όσο και αναρχικά κατασκευασμένο, γραμμένο ισάξια ρεαλιστικά όσο και μακριά από το υπαρκτό, σάπιο σύστημα.

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου

Silver Tongues (2011), του Simon Arthur ( * * * * ½ )
Μάλλον πιο γνήσιος απόγονος των χανεκικών Παράξενων Παιχνιδιών κι από το ίδιο τους το αμερικανικό ριμέικ, το συγκλονιστικό ντεμπούτο του Σάιμον Άρθουρ μελετά αντάξια την ψυχολογική βία υπό τη μορφή παιχνιδιού ανταλλαγής ρόλων, καθώς αυτή πλησιάζει επικίνδυνα στην αντίστοιχη σωματική. «Μας αρέσουν τα παιχνίδια», παραδέχονται με παιδική αθωότητα στο βλέμμα αλλά και αφοπλιστικά ερωτική όσο και υφέρπουσα διάθεση. Το αρρωστημένο εγώ μπορεί να πνίγεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, είναι όμως εκεί, έτοιμο κάθε φορά να επιτεθεί κατά πάντων. Μην ανησυχείτε, το μικρό διαμάντι του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, δε διέπεται από έναν κενό μηδενισμό αλλά κάνει μικρές μελετημένες κινήσεις σπουδάζοντας την επίδραση, τη χειραγώγηση, το ψέμα που κατοικεί μέσα στην αλήθεια, σε ένα φιλοσοφικό κείμενο με θεατρική, χειρουργική ακρίβεια στις τομές του, αφήνοντας μια βαθιά χαρακιά στον αυθάδη θεατή που πίστεψε πως αποκωδικοποίησε νωρίς το δράμα που κρύβεται κάτω από τα επίπεδα του έργου, όσα από αυτά δηλαδή δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει στο μικρού μήκους φιλμάκι του, μερικά χρόνια νωρίτερα.

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου

Rundskop (2011), του Michael R. Roskam ( * * * * ½ )
Λίγο πιο μακριά από το αμερικανικό εγκεφαλικό παιχνίδι της προηγούμενης ημέρας, η τραγωδία που στήνει λεπτομερώς ο Βέλγος σε ένα ακόμη άκρως εντυπωσιακό ντεμπούτο και ένα ακόμη κερδισμένο στοίχημα για το φεστιβάλ, έχει την εμμονική γραφή που αντιστοιχεί σε έναν αφοσιωμένο δημιουργό που θυμίζει το μεγάλο Χάνεκε, κρυμμένη πίσω από μια ιστορία έτοιμη για να αλλάξει γλώσσα προς τα πιο βολικά... αγγλικά (η ταινία «μιλά» ανάμεσα στα σπαστά γαλλικά και τα δανέζικα της φλαμανδικής διαλέκτου). Το εξαιρετικά αφηγηματικό σενάριο τρέχει σε κατεβασμένους ρυθμούς από τον πρωτοεμφανιζόμενο Ρόσκαμ, που κρατάει τα σκορσεζικά του δάνεια: η μαφία που χειρίζεται τεράστια χρηματικά ποσά και επιμένει να ζει με όρους ανέχειας, εντείνοντας την αντίθεση ανάμεσα στο ιλουστρασιόν φαίνεσθαι και στο ευτελές είναι, η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από την ανδρική φιλία, η μελέτη της τιμωρίας πίσω από το έγκλημα. Σχέσεις που χτίζονται αφηγηματικά κάτω από τα συντρίμμια του παρελθόντος και πίσω από τη γλωσσική ασυμφωνία (πόσο πιο ιδιοφυώς να μιλήσει κανείς για τη χαμένη επικοινωνία;) δεν είναι παρά ο άξονας μιας τραγωδίας χαρακτήρων, σχέσεων και καταστάσεων, που λοξοκοιτάζει υπό το φόβο του πεπρωμένου, εμμένοντας στο παιχνίδι της ενοχής με τρόπο θαυμαστό. Η άψογη φωτογραφία, η ιδανική μουσική υπόκρουση και η αρρενωπή ερμηνεία στο one man show του Matthias Schoenaerts σε μια άχρονη κινηματογραφική εμπειρία για τους λίγους τυχερούς που ήρθαν αντιμέτωποι με το νουάρ του νεαρού Βέλγου, δεν είναι τελικά παρά τα εργαλεία για τη σπουδή σε όσα συνθέτουν το φυλετικό πορτρέτο του άνδρα: εκεί δηλαδή που η αρρενωπότητα φλερτάρει με τη σεξουαλικότητα και την αμφιβολία.

Bellflower (2011), του Evan Glodell ( * * * )
Φρέσκο, νέο σε γραφή και με βαθιά λατρεία του σινεμά σε κάθε πλάνο, το (άλλο ένα!!) ντεμπούτο του Γκλοντέλ, ενός παιδιού που στο Q&A που ακολούθησε αποδείχτηκε με διαφορά το πιο συμπαθές και ενδιαφέρον άτομο που έχουμε γνωρίσει εδώ και πολύ καιρό, δεν απέχει και πολύ από τις περιγραφές του φεστιβάλ ως το μπάσταρδο παιδί του “Mad Max” και θέλει μια παρέα νεαρών να περιμένουν, όχι ακριβώς στωικά, το επερχόμενο τέλος του κόσμου. Ο έρωτας αρρωστημένος, αγκάθι στις σχέσεις του σήμερα, πρωταγωνιστεί σε μία φρενήρη καταγραφή των κοινωνικών προβλημάτων, μιας κοινωνίας όμως που ζει και αναπνέει αποκλειστικά μέσα από τους mid-20s, για τους οποίους ο κόσμος έχει φτιαχτεί και καταστρέφεται. Ορισμός στο indie των 00s, το πείραμα του ταλαντούχου Γκλοντέλ μπορεί να υπερηφανεύεται για την επιτυχία του σε κάθε επίπεδο, αυτή δηλαδή που το έφερε από τους ψιθύρους του Sundance, στα χείλη του κοινού από όλα τα φεστιβάλ που πέρασε.

Machine Gun Preacher (2011), του Marc Forster ( 0 )
Με διαφορά η κινηματογραφική αποτυχία της χρονιάς από ένα σκηνοθέτη ασταθούς πορείας που τείνει να μας συνηθίσει στην κατηφόρα του, η οσκαρική μπαρούφα του Φόρστερ γελοιοποιεί τον Μπάτλερ, σε μια ερμηνεία που φαίνεται να ψάχνει το κωμικό μέσα στο στημένο δράμα. Για μιάμιση ώρα παρέλασης κλισέ, αμηχανίας του θεατή, χριστιανικής «αλήθειας» που εξοργίζει, η βιογραφία του Σαμ Τσίλτερς παραμένει αδιάφορη όσο και η ιστορία της. Ίσως το φινάλε είναι δακρύβρεχτο, θα σας γελάσουμε γιατί στη μεση εγκαταλείψαμε την αίθουσα.

Kalevet (2010), των Aharon Keshales και Navot Papushado ( * * )
Ο παραδοσιακός χαβαλές του φεστιβάλ για φέτος βρήκε την έκφρασή του στο ισραηλινό σπλάτερ ενός φρέσκου διδύμου που... λυσσάει για σεναριακές ανατροπές και κόκκινη μπογιά. Ευτυχώς, πριν αναλωθεί στην ανυπαρξία της ουσίας του, η «Λύσσα» προλαβαίνει να γίνει η ευχάριστη κωμική έκπληξη ανάμεσα στα κλισέ του είδους που αποφεύγει έντεχνα με την πληθώρα των τρόπων που ξεπαστρεύει έναν-έναν τους ήρωές της.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου

The Ides of March (2011), του George Clooney ( * * * * )
Δεν αποτελεί ευχάριστη έκπληξη εδώ και καιρό, αλλά μια σταθερή αξία δημιουργού (κι ας λοξοδρόμησε με το μέτριο Leatherheads) που ψάχνει κατά συρροή το ξάφνιασμα στα αραχνιασμένα θεματικά μοτίβα του αμερικανικού σινεμά. Επιλέγοντας αυτή τη φορά το πολιτικό δράμα χαμηλώνει τους τόνους και υπογραμμίζει τα κλειδιά ενός υποδειγματικού σεναρίου, στο οποίο έχει βάλει για τα καλά το χεράκι του. Κι αν σε κάποιους φανεί άτονη η πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στους κορυφαίους ερμηνευτές που διαθέτει αυτή τη στιγμή το Χόλιγουντ (Τζορτζ Κλούνεϊ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Πολ Τζιαμάτι, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ας κλείσουν τα μάτια και ας αναλογιστούν πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν έμπλεξε, παραπατώντας, ένα πολιτικό θρίλερ χαρακτήρων σαν αυτό εδώ, σε αλληλοεπικαλυπτόμενα twist συνωμοσιών. Είναι η προσδοκία που γίνεται απογοήτευση, είναι η μάσκα της ψεύτικης εξουσίας, είναι το στυγνό πρόσωπο του συστήματος που μελετάται εδώ, χωρίς φτιασίδια, χωρίς ανοιχτά στόματα, χωρίς σκάνδαλα επί σκανδάλων. Ένα σκάνδαλο αρκεί και αυτό που όλοι γνωρίζουμε, είναι η φύση του.

The Catechism Cataclysm (2011), του Todd Rohal ( * )
Μεταμεσονύκτιο κρυφτούλι με το politically incorrect χιούμορ σε μια μπουκωμένη κωμωδία που δε γνωρίζει όρια και θέλει έναν πανύβλακα ιερέα, τον πατέρα Γουίλιαμ, που αποφασίζει να μπαστακωθεί σε παλιό σχολικό του ήρωα κι ας μην είναι τελικά ο βαρυμεταλλικός κιθαρίστας όπως νόμιζε, σε μία περιπετειώδη εκδρομή με κανό στο ποτάμι που, δυστυχώς, βασίζει όλα τα αστεία στις καταστάσεις της (ένα αταίριαστο δίδυμο ενός λούζερ και ενός ηλίθιου παπά που ακούει metal μουσική, δύο Γιαπωνέζες μάγισσες και κεφάλια που σκάνε) και στο ερασιτεχνικό σόου του πρωταγωνιστή της, που όμως κουράζει σύντομα. Μέχρι το φινάλε τα γέλια της έναρξης θα γίνουν χάχανα και αμήχανα χαμόγελα, καθώς οι Ανίερες Κατηχήσεις επιμένουν στο «ανίερες», στοχεύοντας αυτιστικά στο πείραγμα της θρησκείας, για να ευχαριστήσουν ένα φεστιβαλικό κοινό που, ούτε λίγο ούτε πολύ, χέστηκε και για τη θρησκεία και για τα αστεία της.

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου

We Need to Talk About Kevin (2011), της Lynne Ramsay ( * * * * )
Πριν μιλήσουμε για τον Κέβιν, το ατομικό δηλαδή στοιχείο που καλείται να εξετάσει εκ των υστέρων η γυναίκα που έμεινε μόνη να ψάχνει προς τα πίσω όλη της τη ζωή (σταθερά συγκλονιστική η Τίλντα Σουίντον), πρέπει να μιλήσουμε για όσα... δε μιλήσαμε. Για ένα φιλμ που αφηγείται με την πρωτοφανή μαεστρία ενός από τα μεγαλύτερα σκηνοθετικά ταλέντα παγκοσμίως (κάτι για το οποίο θα επιμένουμε πεισματικά, με την αβάντα που δίνει το φετινό της κομψοτέχνημα), ταξιδεύοντας σε κάθε επίπεδο του χρόνου, μια συμφωνία σιωπής με φινάλε τραγικό. Μια αφήγηση που δεν έρχεται από το τώρα για να μιλήσει για το χθες και να προβλέψει το αύριο, αλλά ζει σε μια χρονική αοριστία όπου τα πάντα ορίζουν και είναι το παρόν, το παρόν που γίνεται ιστορία γραμμένη υπό τους υποκειμενικούς όρους του αφηγητή, μόνο που εδώ ο αφηγητής δεν έχει πια ψυχή, δεν έχει κουράγιο να δώσει ύφος στην ιστορία, να πάρει ή να πετάξει μακριά το βάρος της ευθύνης, να κατανοήσει. Να δει τη διαλυμένη της ζωή με τα μάτια ενός άλλου, όπως ένας άλλος θέλει να ήταν σε όλη της τη ζωή, αλλά τώρα ζει το βασανιστήριο των επιλογών της ή, καλύτερα, της απουσίας αυτών. Το Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν, οφείλει να βιωθεί ως εμπειρία, μη δίνοντας δεκάρα τσακιστή για τη χαλαρή σχέση του φιλμ με το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου

Atmen (2011), του Karl Markovics ( * * * )
Η πρώτη μας φεστιβαλική επίσκεψη στην πανέμορφη αίθουσα του Astor 3D ήταν η έκπληξη της αυλαίας των Νυχτών Πρεμιέρας, με ένα νταρντενικό δράμα από την Αυστρία. Η περιγραφή της κοινωνικής επανένταξης όπως αυτή αποφασίζεται από ολιγομελείς επιτροπές δημοσίου χαρακτήρα, εκεί δηλαδή που μερικές ώρες ξεμπερδέματος από τη δημοσιοϋπαλληλική ραστώνη καθορίζουν ολόκληρες ζωές, δεν είναι παρά το φόντο σε ένα προς εξέλιξη θρίλερ που με τη σειρά του δεν είναι παρά ο υποσχόμενος μανδύας ενός χαμηλόφωνου δράματος από έναν ηθοποιό εξίσου ικανό και πίσω από την κάμερα, όπως δείχνει εδώ το σκηνοθετικό του (μαντέψτε) ντεμπούτο. Το αυστριακό κρύο υποβάλλει το υπαρξιακό δράμα του 18χρονου Ρομάν, που στήνεται πίσω από ένα παιχνίδι από τον τίτλο του κιόλας, ανάμεσα σε αναπνοές κομμένες από το θάνατο, άλλες από τα στενά κελιά της φυλακής κι άλλες από την έλλειψη ελπίδας και μέλλοντος.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (06-12/10/2011)

2011-10-06T11:07:00.005+03:00

Midnight in Paris (2011)
(Μεσάνυχτα στο Παρίσι)
Αμερικανική ταινία του Woody Allen με τους Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Kathy Bates. Διάρκεια 94'.
Μια οικογένεια πηγαίνει στην Πόλη του Φωτός για επαγγελματικούς λόγους κι ένα νεαρό ζευγάρι ετοιμάζεται για να παντρευτεί το φθινόπωρο, αλλά ζει καταστάσεις που φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή του. Η ταινία αφηγείται το μεγάλο έρωτα ενός νέου άνδρα για μια πόλη, το Παρίσι, και μιλάει για τους ανθρώπους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι αν είχαν μιαν άλλη ζωή, διαφορετική από τη δική τους, θα ζούσαν πολύ καλύτερα.

Tomboy (2011)
(Αγοροκόριτσο)
Γαλλική ταινία της Céline Sciamma με τους Zoé Héran, Malonn Lévana, Sophie Cattani. Διάρκεια 84'.
Η 10χρονη Λορ είναι ένα αγοροκόριτσο, που μετακομίζει με τους γονείς της και την 6χρονη αδελφή της, Ζαν, σε ένα ειδυλλιακό προάστιο ανατολικά του Παρισιού. Ως νέα στην περιοχή, δοκιμάζει να πιάσει φιλίες με τη Λίζα, μια συνομήλική της, η οποία είναι το μοναδικό κορίτσι σε μια παρέα γεμάτη αγόρια. Όμως, εκείνη, κρίνοντας από το κάθε άλλο παρά κοριτσίστικο φέρσιμό της, το κοντοκουρεμένο της κεφάλι και το ντύσιμό της που αποτελείται κατά βάση από ένα τζιν κι ένα λευκό t-shirt, την περνά για αγόρι. Τότε η Λορ, θεωρώντας ότι έτσι θα γίνει πιο εύκολα αποδεκτή, αποφασίζει να συστηθεί στην ίδια και στην παρέα της ως «Μίκαελ». Ωστόσο, δεν έχει την παραμικρή υποψία που θα την οδηγήσει αυτό.

George Harrison: Living in the Material World (2011)
Αμερικανική ταινία ντοκιμαντέρ του Martin Scorsese με τους Terry Gilliam, Paul McCartney, Eric Idle. Διάρκεια 208'.
Η πορεία ενός από τους πιο ταλαντούχους και επιτυχημένους κιθαρίστες και τραγουδοποιούς όλων των εποχών, από τα πρώτα βήματά του στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Μία προσωποκεντρική ταινία με σπάνιες φωτογραφίες και βίντεο που δεν έχουν ξαναδημοσιευτεί, καθώς και ανέκδοτα τραγούδια του πρώην Σκαθαριού. Το χρονικό της ζωής του ως μέλος των Beatles, η μετέπειτα σόλο επιτυχία του και η μεγαλύτερη αναζήτηση της ζωής του, η προσπάθεια να συμβιβάσει τον υλικό κόσμο με τον πνευματικό.

Fright Night (2011)
(Νύχτα Τρόμου)
Αμερικανική ταινία του Craig Gillespie με τους Anton Yelchin, Colin Farrell, Toni Collette. Διάρκεια 106'.
Ο Τσάρλι Μπρούστερ νιώθει πως βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Είναι ένας από τους καλύτερους μαθητές της τάξης των τελειόφοιτων, ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στους συμμαθητές του και, το κυριότερο, έχει στην αγκαλιά του την Έιμι, το πιο σέξι και περιζήτητο κορίτσι του σχολείου. Τι κι αν ο Εντ, ο παιδικός του φίλος, προσπαθεί μάταια να τον πείσει να ξεκαβαλήσει λίγο το καλάμι. Εκείνος θεωρεί πως είναι τόσο cool που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Όμως, λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο. Ή, καλύτερα, χωρίς το μυστηριώδη νέο του γείτονα. Ο Τζέρι μοιάζει να αποτελεί το «τέλειο πακέτο»: εργένης, γεροδεμένος, αυτοδημιούργητος, ακαταμάχητα γοητευτικός και με συμπεριφορά ενός καθωσπρέπει τζέντλεμαν – γεγονός που μόνο απαρατήρητο δεν περνά από τη ζωντοχήρα μητέρα του Τσάρλι. Ωστόσο, όταν στο φιλήσυχο προάστιό τους αρχίζουν να σημειώνονται απανωτές εξαφανίσεις ατόμων, ο Τσάρλι αρχίζει να υποψιάζεται πως κάτι τρέχει με τον Τζέρι. Σύντομα θα αντιληφθεί έντρομος το πόσο δίκιο είχε. Ο Τζέρι είναι στην πραγματικότητα ένας αιμοβόρος υπεραιωνόβιος βρικόλακας, ο οποίος, μάλιστα, αποφάσισε να προσθέσει στο φρικαλέο μενού του τον ίδιο και τα αγαπημένα του πρόσωπα.

The Three Musketeers (2011)
(Οι Τρεις Σωματοφύλακες)
Αμερικανική ταινία του Paul W.S. Anderson με τους Milla Jovovich, Logan Lerman, Orlando Bloom. Διάρκεια 110'.
Στη νέα, ιλιγγιώδη και γεμάτη θεαματική δράση περιπέτεια, ο νεαρός και παράτολμος Ντ'Αρτανιάν ενώνει τις δυνάμεις του με τους τρεις βετεράνους σωματοφύλακες. Μαζί βάζουν σκοπό να σταματήσουν τις βλέψεις του μοχθηρού Καρδινάλιου Ρισελιέ για το θρόνο της Γαλλίας και να τον εμποδίσουν να βυθίσει την Ευρώπη στον πόλεμο.

Les Enfants du Paradis (1945)
(Τα Παιδιά του Παραδείσου)
Γαλλική ταινία του Marcel Carné με τους Arletty, Jean-Louis Barrault, Pierre Brasseur. Διάρκεια 190'.
Παρίσι, 1840, Λεωφόρος του Εγκλήματος. Μέσα στο πολύβωο πλήθος που συνωστίζεται γύρω από τα θεάματα, μια ελεύθερη γυναίκα, αντικείμενο του πόθου γοητεύεται από τον πρωτοπόρο, αλλά και συνεσταλμένο μίμο, Μπατίστ. Εκείνος την ερωτεύεται παράφορα και με μια εξαιρετική παντομίμα την γλιτώνει από τη φυλακή. Ένας τέτοιος έρωτας δεν είναι εφικτός. Και τους δύο τους χωρίζουν άλλοι έρωτες. Ο Λασνέρ, ο Φρεντερίκ Λεμαίτρ και ο πάμπλουτος κόμης Εντουάρ διεκδικούν την Γκαράνς και η πιστή, ερωτευμένη Ναταλί τον Μπατίστ. Το απόλυτο αριστούργημα των Ζακ Πρεβέρ και Μαρσέλ Καρνέ εκλέχτηκε ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών από τους Γάλλους κριτικούς στα πλαίσια του εορτασμού των εκατό χρόνων του κινηματογράφου.

The Lion King (1994)
(Ο Βασιλιάς των Λιονταριών)
Aμερικανική ταινία των Roger Allers και Rob Minkoff με τις φωνές των Matthew Broderick, Niketa Calame, James Earl Jones. Διάρκεια 89'.
Ο Σίμπα είναι ένα θαρραλέο, ανέμελο λιονταράκι που ανυπομονεί να γίνει βασιλιάς, ακολουθώντας τις διδαχές του πατέρα του, βασιλιά Μουφάσα, σχετικά με τον «Κύκλο της Ζωής». Όμως, ο Σκαρ, ο δολοπλόκος θείος του, έχει τα δικά του σατανικά σχέδια: προκειμένου να ανέβει ο ίδιος στο θρόνο, αποφασίζει να προκαλέσει το θάνατο του Μουφάσα, οδηγώντας παράλληλα στην εξορία το Σίμπα, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για το χαμό του πατέρα του. Ολομόναχος και γεμάτος ενοχές, ο Σίμπα σύντομα βρίσκει συντροφιά στις αναζητήσεις του τον Τιμόν και τον καλόκαρδο φίλο του, Πούμπα. Ο ελεύθερος και περιπετειώδης χαρακτήρας τους, παρασέρνει τον Σίμπα σε μια καθημερινότητα με στυλ «Hakuna Matata», ως τη στιγμή που η Νάλα, η παιδική του φίλη, επανεμφανίζεται στη ζωή του, υπενθυμίζοντάς του την πραγματική του αποστολή και το πεπρωμένο του.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (22-28/09/2011)

2011-09-22T09:30:00.003+03:00

Drive (2011)
Αμερικανική ταινία του Nicolas Winding Refn με τους Ryan Gosling, Carey Mulligan, Ron Perlman. Διάρκεια 100'.
Ο Οδηγός κάνει δύο δουλειές: τη μέρα εργάζεται σαν κασκαντέρ σε ταινίες και τη νύχτα οδηγεί αυτοκίνητα που συμμετέχουν σε ληστείες. Δεν έχει σημασία σε ποια από τις δυο εργασίες βρίσκεται, ο Οδηγός νιώθει άνετα μόνο πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου. Η ζωή του αλλάζει όταν γνωρίζει την Αϊρένε και τον γιό της Μπενίσιο. Αρχίζει να περνάει χρόνο με την οικογένεια μέχρι που ο Στάνταρντ, ο άντρας της Αϊρένε, αποφυλακίζεται, και ο Οδηγός ύστερα από παράκληση της Αϊρένε, αναγκάζεται να απομακρυνθεί. Όταν κάποια μέρα ο Οδηγός βρίσκει τον Στάνταρντ αιμόφυρτο στο γκαράζ, χτυπημένο από γκάνγκστερς, αναγκάζεται να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

The Bang Bang Club (2010)
Καναδική ταινία του Steven Silver με τους Ryan Phillippe, Taylor Kitsch, Malin Akerman. Διάρκεια 106'.
1994. Νότια Αφρική. Ο Νέλσον Μαντέλα έχει μόλις αποφυλακιστεί και κατά τους τελευταίους αιματηρούς μήνες του Απαρτχάιντ οι εντάσεις σταδιακά αυξάνονται. Φυλετικές σέχτες, με την υποστήριξη της λευκής κυβέρνησης, κηρύττουν αιματηρό πόλεμο μεταξύ τους και στους δρόμους του Σοουέτο αντηχούν πυροβολισμοί. Μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται το Bang Bang Club, τέσσερις νέοι λευκοί δημοσιογράφοι, που δημοσιοποιούν το μακελειό που ρήμαξε τους δρόμους της πόλης.

Abduction (2011)
Αμερικανική ταινία του John Singleton με τους Taylor Lautner, Alfred Molina, Lily Collins. Διάρκεια 106'.
Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, ο Νέιθαν Χάρπερ έχει την περίεργη αίσθηση ότι ζει μια ζωή δανεική. Όταν ανακαλύπτει μια παιδική φωτογραφία του σε ένα website με αγνοούμενα πρόσωπα, οι πιο σκοτεινοί του φόβοι γίνονται πραγματικότητα: συνειδητοποιεί ότι οι υποτιθέμενοι γονείς του δεν είναι οι πραγματικοί και ότι ολόκληρη η ζωή του είναι ένα καλοσχεδιασμένο ψέμα. Στην προσπάθειά του να ανασυνθέσει την πραγματική του ταυτότητα, ο Νέιθαν καταδιώκεται από μια ομάδα επαγγελματιών δολοφόνων και τρέπεται σε φυγή μαζί με το μοναδικό άνθρωπο που εμπιστεύεται, τη φίλη του Κάρεν. Όταν όμως οι αντίπαλοί του τον πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής, ο Νέιθαν αντιλαμβάνεται τελικά ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει και να λύσει το μυστήριο της ζωής του είναι να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

TT3D: Closer to the Edge (2011)
(TT3D: Αδρεναλίνη στο Κόκκινο)
Αγγλική ταινία ντοκιμαντέρ του Richard De Aragues. Διάρκεια 104'.
Ο αγώνας αυτός, η ύστατη πρόκληση για άνθρωπο και μηχανή, απαιτεί έναν βαθμό αφοσίωσης που δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο, ενώ πολλοί οδηγοί θυσιάζουν τη ζωή τους στην αναζήτηση της νίκης. Το ντοκιμαντέρ "TT3D: Closer to the Edge" μιλάει για την ελευθερία επιλογής και τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος. Στόχος του είναι να αποκαλύψει το κίνητρο που ωθεί τους λίγους επίλεκτους οδηγούς να θυσιάζουν τα πάντα για την νίκη. Η τεχνολογία 3D αποδίδει με ξεχωριστό τρόπο την ένταση και τον κίνδυνο του μοναδικού αυτού αγώνα δρόμου. Την αφήγηση αναλαμβάνει ο Τζάρεντ Λίτο ("Requiem for a Dream").

Johnny English Reborn (2011)
(Johnny English: Η Επιστροφή)
Αγγλική ταινία του Oliver Parker με τους Rowan Atkinson, Gillian Anderson, Rosamund Pike. Διάρκεια 101'.
Εν έτει 2011 για άλλη μια φορά οι Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες βρίσκονται σε αδιέξοδο κι αναγκάζονται να αναθέσουν μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, την προστασία του ηγέτη της Κίνας από έναν αυτομολήσαντα της ΜΙ7 σε μια σύνοδο κορυφής, στον πιο αδέξιο μυστικό πράκτορά τους (τη μόνη τους ελπίδα!), τον Johnny English, που έχει αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι. Άλλωστε, για τον Johnny English η καταστροφή μπορεί να είναι μια παράπλευρη συνθήκη των μεθόδων του, η αποτυχία όμως δεν συνιστά μέρος του λεξιλογίου του. Και αυτό καθίσταται εμφανές από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατά το πόδι του και πάλι στο Λονδίνο και συναντά τη νέα, αυστηρή, επικεφαλής της ΜΙ7, που του αναθέτει την αποστολή του.

I Don't Know How She Does It (2011)
(Μα Πώς τα Καταφέρνει!)
Αμερικανική ταινία του Douglas McGrath με τους Sarah Jessica Parker, Pierce Brosnan, Greg Kinnear. Διάρκεια 95'.
Η Κέιτ αφιερώνει τις μέρες της δουλεύοντας σε μια εταιρεία οικονομικής διαχείρισης στη Βοστώνη. Το βράδυ επιστρέφει σπίτι στον σύζυγό της Ρίτσαρντ, αρχιτέκτονα, και στα δύο μικρά τους παιδιά. Ανάλογη είναι η καθημερινότητα και για την καλύτερή της φίλη, Άλισον. Σύντομα η Κέιτ αναλαμβάνει ένα νέο project το οποίο απαιτεί συχνά ταξίδια στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, ο Ρίτσαρντ ξεκινάει μια νέα δουλειά και έτσι ο χρόνος τους είναι πλέον ελάχιστος. Η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο, όταν ο νέος συνέταιρος της Κέιτ, Τζακ, αρχίζει να εκφράζει ένα ενδιαφέρον γι' αυτήν.

Milk (Süt) (2008)
(Γάλα)
Τουρκική ταινία του Semih Kaplanoglu με τους Melih Selcuk, Riza Akin, Basak Köklükaya. Διάρκεια 102'.
Έχοντας αποφοιτήσει πρόσφατα, ο Yusuf δεν είναι και πολύ σίγουρος για το μέλλον του στην επαρχία. Το να γράφει ποίηση είναι το μεγαλύτερο πάθος του και μερικά από τα ποιήματα του έχουν ήδη αρχίσει να δημοσιεύονται σε κάποια λογοτεχνικά περιοδικά. Αλλά προς το παρόν, συνεχίζει να δουλεύει με τη χήρα μητέρα του στην τοπική γαλακτοβιομηχανία τους, η οποία επίσης δεν έχει σίγουρο μέλλον. Μέχρι τώρα η χήρα μητέρα του Yusuf είχε όλη της την προσοχή στραμμένη στο μοναχογιό της. Ακόμη νέα και όμορφη γυναίκα, έχει έναν διακριτικό δεσμό με τον σταθμάρχη της πόλης. Ο δεσμός της μητέρας τους σε συνδυασμό με την ακαταλληλότητα του για στρατιωτική θητεία, λόγω μιας παιδικής ασθένειας, κάνουν τον Yusuf ακόμη πιο ανυπόμονο να κάνει ένα βήμα προς την ενηλικίωση. Θα μπορέσει ο νεαρός Yusuf να χειριστεί τις αλλαγές; Μπορεί να συνεχίσει το πάθος τους ενόσω ακόμη εργάζεται με την μητέρα του στην μικρή τους επιχείρηση; Θα αναγκαστεί να μετακινηθεί στη μεγάλη πόλη ή να ψάξει για δουλειά σε μία από τις πολλές βιομηχανίες που απειλούν το φυσικό τοπίο της μικρής του πόλης;

Αρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα (1981)
Ελληνική ταινία ντοκιμαντέρ του Φώτη Λαμπρινού. Διάρκεια 113'.
Κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ, η μορφή του πρωτοκαπετάνιου του EΛAΣ, Άρη Bελουχιώτη. Μέσα από τη δική του ιστορία, η ταινία αφηγείται τον αγώνα του EAM και του EΛAΣ κατά τη γερμανική κατοχή και παράλληλα τη μοναχική πορεία του Bελουχιώτη, μετά τη Συμφωνία της Bάρκιζας και την παράδοση των όπλων (Φεβρουάριος του 1945), μέχρι τον τραγικό του θάνατο, τον Iούνιο του ίδιου χρόνου. Μέσα από το πορτρέτο του Άρη, παρουσιάζεται το εαμικό κίνημα και η ένοπλη αντίσταση στη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής.

Relieved

2011-09-20T17:50:00.004+03:00

Ψάχνουμε, ψάχνουμε, ψάχνουμε, Antichrist Television Blues, The Past Is a Grotesque Animal, Sunday Afternoon, Elephant Woman, Bachelorette, If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting, Carolina Drama, αλλά στο τέλος με κάτι τέτοια νικάμε το χρόνο.

(Η φωτό από το DPGR)

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (15-21/09/2011)

2011-09-15T09:00:00.001+03:00

Cowboys & Aliens (2011)
Αμερικανική ταινία του Jon Favreau, με τους Daniel Craig, Harrison Ford, Olivia Wilde. Διάρκεια 118'.
1875. Νέο Μεξικό. Ένας ξένος με απώλεια μνήμης βρίσκεται ξαφνικά στη σκληρή, έρημη πόλη της Άφεσης. Το μόνο στοιχείο αναφορικά με το παρελθόν του είναι ένα μυστηριώδες περικάρπιο που φορά. Αυτό που ανακαλύπτει άμεσα είναι πως πρόκειται για μια πόλη που ζει μέσα στο φόβο και πως, οι κάτοικοι της Άφεσης δεν υποδέχονται με χαρά τους ξένους και πως κανείς δεν κουνιέται στους δρόμους της αν δεν το διατάξει ο σκληροτράχηλος Συνταγματάρχης Ντόλαρχαϊντ. Αλλά η απομονωμένη αυτή πόλη πρόκειται να αντιμετωπίσει μια ασύλληπτη απειλή καθώς, δέχεται την επίθεση εισβολέων από τον ουρανό, με αγνώστου προέλευσης τέρατα να απειλούν τους κατοίκους και όλα όσα μια ζωή γνωρίζουν οι κάτοικοι. Τώρα, ο ξένος που απέρριψαν είναι η μόνη ελπίδα σωτηρίας τους. Κι ενώ εκείνος σιγά-σιγά αρχίζει να θυμάται ποιος είναι και από πού κατάγεται, συνειδητοποιεί πως έχει ένα μυστικό που μπορεί να βοηθήσει την πόλη να αντιμετωπίσει την εξωγήινη απειλή. Με τη βοήθεια της γοητευτικής οδοιπόρου Έλα οργανώνει μια ομάδα από πρώην εχθρούς, κατοίκους της πόλης, τον Ντόλαρχαϊντ και τα παλικάρια του, παράνομους και μαχητές Απάτσι, οι οποίοι είναι όλοι υπό την απειλή αφανισμού. Ενωμένοι ενάντια στον κοινό εχθρό, προετοιμάζονται για μια επική αναμέτρηση με στόχο την επιβίωσή τους.

Crazy, Stupid, Love. (2011)
Αμερικανική ταινία των Glenn Ficarra και John Requa με τους Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore. Διάρκεια 118'.
Λίγο μετά τα σαράντα του, ο κουμπωμένος και καθώς πρέπει Καλ Γουίβερ ζει το όνειρο. Έχει μια καλή δουλειά, ένα ωραίο σπίτι, καταπληκτικά παιδιά και είναι παντρεμένος με την παιδική του αγάπη. Όταν όμως μαθαίνει ότι η σύζυγός του, Έμιλι, όχι μόνο τον απάτησε αλλά θέλει και διαζύγιο, η «τέλεια» ζωή του καταρρέει. Ο καημένος ο Καλ που έχει δεκαετίες ολόκληρες να φλερτάρει και να βγει ραντεβού, πρέπει να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Αλλά, δεν τα καταφέρνει και με ιδιαίτερη επιτυχία καθώς καταφέρνει να ξεχωρίσει μεν, ως η επιτομή του άκομψου και χοντροκομμένου φλερτ δε. Χωρισμένος πια, ο Καλ περνάει τα βράδια του στο τοπικό μπαρ όπου θα γνωρίσει τον τριαντάρη γόη, Τζέικομπ Πάλμερ. Ο καινούργιος του φίλος αποφασίζει να τον καθοδηγήσει, ώστε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη γυναίκα του και να αρχίσει να ξαναζεί τη ζωή του. Πως το καταφέρνει; Ανοίγοντάς του, τα μάτια στις διάφορες επιλογές που απλώνονται μπροστά του: φλερτ, “σοβαρά” αντρικά ποτά και στυλ που δεν του εξασφαλίζουν τα ρούχα από το Supercuts ή το Gap. Στην αναζήτηση του έρωτα όμως –και μάλιστα στα πιο απίθανα και λάθος μέρη– δεν έχουν βγει μόνο ο Καλ και η Έμιλι, αλλά και ο 13χρονος γιος τους, Ρόμπι, ο οποίος είναι τρελά ερωτευμένος με τη 17χρονη μπέιμπι-σίτερ του, Τζέσικα, η οποία όμως κάνει τα γλυκά μάτια στον Καλ. Ο Καλ όμως, παρά τις αλλαγές που με πολύ κόπο κατάφερε να κάνει στην εξωτερική του εμφάνιση, δυσκολεύεται να αλλάξει κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Τα συναισθήματά του και η καρδιά του, το σπρώχνουν να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε.

Happythankyoumoreplease (2010)
(Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη)
Αμερικανική ταινία του Josh Radnor με τους Malin Akerman, Josh Radnor, Kate Mara. Διάρκεια 100'.
Ενώ ο Σαμ, ένας αιώνιος εργένης, κατευθύνεται προς ένα σπουδαίο επαγγελματικό ραντεβού βρίσκει τον Ρασίντ, ένα μικρό αγόρι που έχει χαθεί στο Μετρό. Όταν ο Ρασίντ αρνείται να πάει στην αστυνομία, ο Σαμ του υπόσχεται ότι θα τον κρατήσει κοντά του για λίγες μέρες. Έτσι ζουν μαζί για λίγο καιρό και ο Ρασίντ γνωρίζει τους φίλους του Σαμ: την Άννυ που βγαίνει πάντα με τους λάθος άντρες, τη Μαίρη και τον Τσάρλι που η σχέση τους κλονίζεται όταν ο Τσάρλι αποφασίζει να μετακομίσει στο Los Angeles και τη Μισισίπι μια κοπέλα που κατορθώνει να πείσει το Σαμ να δεσμευτεί.

Quartier Lointain (2010)
(Τα Μικρά Όνειρα της Νιότης Μου)
Γαλλική ταινία του Sam Garbarski με τους Pascal Greggory, Jonathan Zaccaï, Alexandra Maria Lara. Διάρκεια 98'.
Ο Τομάς, ένας παντρεμένος 50χρονος οικογενειάρχης, έχει φθαρεί από την πλήξη της καθημερινότητας. Επιστρέφοντας από ένα επαγγελματικό ταξίδι, παίρνει κατά λάθος άλλο τρένο και καταλήγει στην πόλη όπου μεγάλωσε και την οποία δεν είχε επισκεφθεί για χρόνια. Πηγαίνει στον τάφο της μητέρας του, γεμάτος από αναμνήσεις, τόσο από εκείνη όσο και από τον πατέρα του, που εξαφανίστηκε την παραμονή της επετείου του γάμου του 40 χρόνια πριν. Νιώθοντας έντονη ζαλάδα, χάνει τις αισθήσεις του. Όταν όμως συνέρχεται, το όνομα της μητέρας του δεν αναγράφεται πλέον στον τάφο. Άραγε ονειρεύεται ή μήπως έχει ταξιδέψει στο παρελθόν; Μπορεί ίσως, ως παιδί και πάλι, να αποτρέψει αυτή τη φορά την επικείμενη εξαφάνιση του πατέρα του;

La Guerre des Boutons (2011)
(O Πόλεμος των Κουμπιών)
Γαλλική ταινία του Yann Samuell με τους Eric Elmosnino, Mathilde Seigner, Vincent Bres. Διάρκεια 95'.
Σ’ένα χωριό της Νότιας Γαλλίας, το 1957, μια ομάδα αγοριών –ηλικίας 7 έως 14 ετών– κηρύσσει πόλεμο εναντία στους ορκισμένους εχθρούς της, τα παιδιά του γειτονικού χωριού. Ένας πόλεμος τιμής και πίστης που έχει παραμείνει ζωντανός για πολλές γενιές, όπου ο εξευτελισμός με το ξήλωμα των κουμπιών είναι η πιο τρομακτική ήττα. Δεν είναι καθόλου εύκολο όμως να είσαι σε έναν στρατό πιτσιρίκων, να δίνεις μάχες και να μη βρίσκεις τον μπελά σου, όταν γυρίζεις σπίτι με σκισμένα ρούχα και χαμένα κουμπιά.

Mother's Day (2010)
(Θανάσιμη Μητέρα)

Αμερικανική ταινία του Darren Lynn Bousman με τους Rebecca De Mornay, Jaime King, Warren Kole. Διάρκεια 112'.

Μετά από μια αποτυχημένη ληστεία τράπεζας, τρία αδέρφια κατευθύνονται στο σπίτι της μητέρας τους για να βρουν καταφύγιο. Φτάνοντας όμως εκεί ανακαλύπτουν ότι όλα τους τα πράγματα λείπουν και ότι το σπίτι έχει κατασχεθεί εδώ και μήνες. Τα αδέρφια κρατούν όμηρους τους νέους ιδιοκτήτες, τη Μπεθ και τον Ντάνιελ, ενώ σύντομα καταφθάνει και η Μητέρα μαζί με την αδερφή τους, Λύδια. Η Μητέρα φαίνεται αποφασισμένη να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα προκειμένου να προστατεύσει τα παιδιά της και να τα σώσει από τις επιπλοκές του νόμου. Μέσα σε μια ανατριχιαστική νύχτα, καθώς οι όμηροι αγωνίζονται για να σώσουν τη ζωή τους, μεγάλα μυστικά και αμαρτίες του παρελθόντος θα αποκαλυφθούν, με το σασπένς να κορυφώνεται μέχρι την τελική ανατροπή.

Dogville (Director's Cut) (2003)
Δανέζικη ταινία του Lars von Trier με τους Nicole Kidman, Paul Bettany, Patricia Clarkson. Διάρκεια 178'.
Η όμορφη φυγάς, Γκρέις, φτάνει στην απομονωμένη κωμόπολη Dogville, μετά από μια επικίνδυνη καταδίωξη από μια ομάδα γκάνγκστερς. Με εμψυχωτή τον Τομ αυτοδιοριζόμενο εκπρόσωπο της πόλης, η κοινότητα συμφωνεί να την κρύψει και για αντάλλαγμα, η Γκρέις δέχεται να δουλέψει γι’αυτούς. Ωστόσο, όταν αρχίζει η αναζήτησή της, οι άνθρωποι του Dogville απαιτούν μια καλύτερη συμφωνία σε αντάλλαγμα του ρίσκου να περιθάλψουν την άμοιρη Γκρέις, η οποία καταλαβαίνει με σκληρό τρόπο ότι σ’ αυτή την πόλη η καλοσύνη είναι σχετική. Αλλά η Γκρέις έχει ένα επικίνδυνο μυστικό. Οι κάτοικοι του Dogville μπορεί να το μετανιώσουν αν κάποτε αποκαλυφθεί.

James Blake & Bon Iver: Fall Creek Boys Choir (2011)

2011-09-13T12:44:00.002+03:00

All went in the fire, drowning the sea
A red dawn, Oh red font
Caught up in the sea. All went in the sea
If only, if only, if only, if only

Did you want to find a way (fight) (fly away)
I always saw me love
I will be love befallen
I will lay my teeth
I'll wait for growing
And we both will know and before you're all gone

Daring on the peak, telling on the teeth
I've been down to the open road
I'll wait for you, you know
and we both end up alone
and if only we could have known

I will haaaaa

All went in the fire, drowning the sea
A red dawn, Oh red font

Caught up in the sea, all went in the sea
If only, if only, if only, if only

I was effin' low

Hildur Guðnadóttir: Opaque (2009)

2011-09-12T11:36:00.003+03:00

("Misery captured on tape", λέει κάποιος...)

Abdullah Ibrahim: Barakaat (Live) (1995)

2011-09-09T13:33:00.004+03:00

(Ήδη στα 76, δάσκαλε να προσέχεις...)

The Texas Killing Fields (2011) Trailer

2011-09-09T13:26:00.004+03:00

Έλα, κορίτσι μου, καν'το όπως ο πατέρας σου.

Killer Joe (2011) Trailer

2011-09-09T13:00:00.001+03:00

Νέος Friedkin, ξεκάθαρος λόγος για πανηγύρι.

Flunk: Cigarette Burns (2009)

2011-09-08T08:54:00.002+03:00

One day you're gonna ride ahead of yours
That day you're gonna rise above of the occasion
Hurt - you know it comes like this, it goes like this
Hurt - you know it goes like this it comes like this
I guess the pills don't work and the drinks don't work
In the morning it hurts like cigarette burns
The summer's daft and winter's long

One day you're gonna find a way to
That they you're ride ahead of your vocation
Hurt - you know it comes like this, it goes like this
Hurt - you know it goes like this it comes like this
I guess the pills don't work and the drinks don't work
In the morning it hurts like cigarette burns
The summers daft and winter's long

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (08-14/09/20)

2011-09-08T08:14:00.007+03:00

Melancholia (2011)
(Μελαγχολία)
Δανέζικη ταινία του Lars von Trier με τους Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Charlotte Rampling, John Hurt. Διάρκεια 130'.
Η Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ) και ο Μάικλ (Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ) γιορτάζουν το γάμο τους με ένα πάρτυ στο σπίτι της αδερφής της (Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ) και του άντρα της (Κίφερ Σάδερλαντ). Εν τω μεταξύ, ο πλανήτης Μελαγχολία κατευθύνεται προς τη Γη και απειλεί με σφοδρή σύγκρουση.

One Day (2011)
(Μια Ημέρα)
Αμερικανική ταινία της Lone Scherfig με τους Anne Hathaway, Jim Sturgess, Patricia Clarkson. Διάρκεια 108'.
20 χρόνια, δύο άνθρωποι, μία ημέρα. Η ταινία επισκέπτεται την Έμα και τον Ντέξτερ σε μία περίοδο είκοσι ετών, από την ημέρα που γνωρίστηκαν και για μία μέρα κάθε χρόνο, την ίδια πάντα ημερομηνία – η οποία είναι η ημερομηνία της γνωριμίας τους. Ίσες ποσότητες χιούμορ και συγκίνησης σε μια αξέχαστη ιστορία για τον έρωτα, τη φιλία και το ρόλο που παίζουν κάποιοι άνθρωποι στις ζωές μας.

Periferic (2010)
(Στις Παρυφές)
Ρουμάνικη ταινία του Bogdan George Apetri με τους Mimi Branescu, Andi Vasluianu, Ana Ularu. Διάρκεια 86'.
Παίρνοντας τους δρόμους, η Ματίλντα έχει 24 ώρες για να διορθώσει ή να καταστρέψει τα πάντα. Εξαρτάται από την οπτική γωνία που το βλέπει κανείς. Παγιδευμένη σε μία 5ετή φυλάκιση, για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει κι έχοντας περάσει ήδη δύο χρόνια στη φυλακή, η Ματίλντα δεν έχει σκοπό να περάσει άλλο χρόνο από τη ζωή της εκεί μέσα. Με αφορμή το θάνατο μητέρας της, παίρνει μία μέρα άδεια. Έχει πολλά να κάνει και πολύ λίγο χρόνο. Οργανώνει τους «στόχους» της έναν-έναν: συναντά τον αδερφό της, θάβει τη μητέρα της και εισπράττει ένα χρέος από τον εραστή της. Ο τελευταίος της προορισμός; Ένα φορτηγό-πλοίο και το απέραντο γαλάζιο, η ελευθερία της. Αλλά έχει να αντιμετωπίσει την μητρότητα, που φαίνεται να είναι δεύτερη σκέψη στην ξέφρενη πορεία της προς την ελευθερία.

Final Destination 5 (2011)
(Βλέπω το Θάνατό σου 5)
Αμερικανική ταινία του Steven Quale με τους Nicholas D'Agosto, Emma Bell, Miles Fisher. Διάρκεια 92'.
Όπου και αν τρέξεις, όπου κι αν κρυφτείς το Θάνατο δεν μπορείς να εξαπατήσεις. Ή μπορείς; Στο “Βλέπω το Θάνατο σου 5”, ο Θάνατος είναι ωσεί παρών, όπως πάντα, κάνοντας την εμφάνιση του σε μια ομάδα φίλων που ξεκινά για την εκδρομή της. Κατά τη διάρκεια του δρομολογίου του λεωφορείου τους, ο Σαμ έχει ένα προαίσθημα, στο οποίο ο ίδιος, οι περισσότεροι φίλοι του και πολλοί από τους επιβάτες, πεθαίνουν σε μια φρικιαστική κατάρρευση γέφυρας. Όταν το όραμα του θα τελειώσει, τα γεγονότα αρχίζουν να του θυμίζουν αυτά που μόλις οραματίστηκε, με αποτέλεσμα να οδηγεί φρενιασμένα τους φίλους του, την κοπέλα του και τον κολλητό του μακριά από την καταστροφή πριν ο Θάνατος μπορέσει να τους διεκδικήσει. Οι ανυποψίαστες, όμως, ψυχές δεν έπρεπε να επιζήσουν και σε ένα τραγικό αγώνα ενάντια στον χρόνο, πρέπει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν από τα κυνικά σχέδια του Θανάτου.

Οι Νύμφες του Hindu Kush (2011)
(The Nymphs of Hindu Kush)
Ελληνική ταινία ντοκιμαντέρ της Αννέτας Παπαθανασίου. Διάρκεια 70'.
Στο βορειοδυτικό Πακιστάν, στα βουνά του Ινδικού Καύκασου μας ταξιδεύει η ταινία της Αννέτας Παπαθανασίου. Εκεί ζουν 4.000 Καλάσα, μια αρχέγονη φυλή, που πιστεύει σε νύμφες, θεούς και ξωτικά και έχει καταφέρει να επιβιώσει και να διατηρήσει την παράδοσή της ανάμεσα σε 165 εκατομμύρια μουσουλμάνους. Οι γυναίκες Καλάσα είναι δυνατές, αξιαγάπητες και παραδόξως ελεύθερες. Η Σαμίμ, είναι η πρώτη κοπέλα που κατάφερε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Το όνειρό της είναι να δουλέψει με τον Αθανάσιο Λερούνη, πρόεδρο της ΜΚΟ «Έλληνες Εθελοντές» που οργανώνει αναπτυξιακά και εκπαιδευτικά έργα στην περιοχή και να βοηθήσει την φυλή της όσο μπορεί. Ξαφνικά οι Ταλιμπάν απαγάγουν τον Λερούνη. Η απαγωγή του γεμίζει φόβο και ανασφάλεια τους Καλάσα. Όλα αλλάζουν. Πως θα το αντιμετωπίσουν οι γυναίκες του Hindu Kush; Τι θα γίνει με την Σαμίμ και τα όνειρα της;

The Smurfs (2011)
(Στρουμφάκια)
Αμερικανική ταινία του Raja Gosnell με τους Hank Azaria, Neil Patrick Harris, Jayma Mays. Διάρκεια 103'.
Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα, σε ένα μαγεμένο δάσος κάπου στα βάθη της Ευρώπης, όπου ο απαίσιος μάγιστρος Δρακουμέλ έχει καταφέρει να ανακαλύψει το χωριό των Στρουμφ, των καλόκαρδων μικροκαμωμένων μπλε πλασμάτων που έχουν για ηγέτη και καθοδηγητή τους τον έναν και μοναδικό Μπαμπαστρούμφ. Αμέσως, στο Στρουμφοχωριό σημαίνει συναγερμός και τα Στρουμφάκια σκορπίζουν ολόγυρα, προκειμένου να ξεφύγουν από τα νύχια του σατανικού μάγου, ο οποίος θέλει να τα αιχμαλωτίσει και να απομυζήσει την «πεμπτουσία» τους, για να γίνει πανίσχυρος. Λίγες στιγμές αργότερα, ωστόσο, χάρη σε ένα μαγικό πέρασμα το οποίο ανακαλύπτουν τυχαία, ο Μπαμπαστρούμφ, η Στρουμφίτα, και τέσσερα ακόμη Στρουμφάκια καταλήγουν στη σημερινή Νέα Υόρκη, καταμεσής του Σέντραλ Παρκ.

His Girl Friday (1940)
(Ξαναπαντρεύομαι τη Γυναίκα Μου)
Αμερικανική ταινία του Howard Hawks με τους Cary Grant, Rosalind Russell, Ralph Bellamy. Διάρκεια 92'.
Ο Ουόλτερ Μπερνς, παθιασμένος εκδότης της εφημερίδας «Πρωινά Νέα», μαθαίνει ότι η πρώην σύζυγός του και μεγάλο αστέρι της δημοσιογραφίας, Χίλντι, ετοιμάζεται να ξαναπαντρευτεί. Ο Ουόλτερ αγαπά ακόμα τη Χίλντι αλλά έβαζε πάντα πρώτα τη δουλειά, αφού δεν μπορούσε να αντισταθεί σε κανένα δημοσιογραφικό «λαβράκι» που προέκυπτε, με αποτέλεσμα να καταστρέψει ακόμα και το μήνα τους μέλιτος. Η Χίλντι τώρα πρόκειται να παντρευτεί έναν άντρα τελείως διαφορετικό: το σοβαρό και μετρημένο Μπρους, άνθρωπο για σπίτι και οικογένεια και να ζήσει κι αυτή μια ήρεμη και προγραμματισμένη ζωή ως σύζυγος και μητέρα, μακριά από τους φρενήρεις ρυθμούς της δημοσιογραφίας και το σκληρό κόσμο των εφημερίδων. Υπολόγισε όμως χωρίς τον ξενοδόχο! Μόλις ο Ουόλτερ μαθαίνει για τον επικείμενο γάμο της, σκαρφίζεται ό,τι πονηριά μπορεί να φανταστεί για την αποτρέψει από το να παντρευτεί, την ίδια στιγμή που «τρέχει» και μια μεγάλη είδηση: η εκτέλεση ενός καταδικασμένου εγκληματία. Ο Ουόλτερ σαμποτάρει κάθε κίνηση της Χίλντι και του καημένου Μπρους, ο οποίος περνάει διάφορες δοκιμασίες από τις τρέλες του Ουόλτερ, και παρασέρνει τη Χίλντι να ασχοληθεί με αυτή την τελευταία μεγάλη είδηση, να κάνει το τελευταίο της ρεπορτάζ, με ελπίδα να την ξανακερδίσει.

Movie Bits: 07/09/2011 (The American)

2011-09-07T14:44:00.005+03:00

The American (2010), του Anton Corbijn
Κούρδισε τη μηχανή μέσα του αποφεύγοντας φιλίες και δουλεύοντας τη μέθοδο στην εντέλεια. Έμεινε μόνος, γιατί έτσι έμαθε. Ακολουθώντας το μονόδρομο, αυτό που ξέρει πλέον για τον εαυτό του, είναι πως "δεν είναι καλός με τις μηχανές", όπως ομολογεί ανάμεσα σε ελάχιστες κουβέντες. Μόνος εναντίον όλων, πάντοτε ξένος, πάντοτε μια μηχανή που δεν ταίριαξε με τις υπόλοιπες, σαν ένα πεισματικά διαφορετικό γρανάζι. Μέχρι που θα αποδεχτεί τη φύση του, από το ένα κοινό γνώρισμα: το θάνατο. Και επειδή προσπάθησε τόσο επίμονα να τον ξεγελάσει, εκείνος του επιτίθεται αδυσώπητα, γρήγορα, ύπουλα. Το μόνο που προλαβαίνει είναι να χτυπήσει το χέρι του στο τιμόνι - ανάθεμα μιας ζωής που τα έκανε όλα λάθος, αλλά πρόλαβε να ερωτευτεί.

Dario Argento's Dracula 3D (2011)

2011-09-07T14:42:00.003+03:00

Και, ξαφνικά, κάθε νέα μέρα αποκτά νόημα.

Mumford & Suns: Thistle & Weeds (2009)

2011-09-07T14:26:00.003+03:00

Spare me your judgements and spare me your dreams
Cause recently mine have been tearing my seams
I sit alone in this winter clarity which clouds my mind
Alone in the wind and the rain you left me
It's getting dark darling, too dark to see
And I'm on my knees, and your faith in shreds, it seems

Corrupted by the simple sniff of riches blown
I know you have felt much more love than you've shown
And I'm on my knees and the water creeps to my chest

But plant your hope with good seeds
Don't cover yourself with thistle and weeds
Rain down, rain down on me
Look over your hills and be still
The sky above us shoots to kill
Rain down, rain down on me

But I will hold on
I will hold on hope

I begged you to hear me, there's more than flesh and bones
Let the dead bury the dead, they will come out in droves
But take the spade from my hands and fill in the holes you've made

But plant your hope with good seeds
Don't cover yourself with thistle and weeds
Rain down, rain down on me

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (01-07/09/2011)

2011-09-01T09:30:00.000+03:00

The Guard (2011)
(Εκτός Νόμου και Χρόνου)
Ιρλανδική ταινία του John Michael McDonagh με τους Liam Cunningham, Don Cheadle, Brendan Gleeson. Διάρκεια 96'.
Ο Τζέρι Μπόιλ, αρχιφύλακας σε μια μικρή μεθοριακή πόλη στη δυτική όχθη της Ιρλανδίας, είναι γνωστός για την αντισυμβατική συμπεριφορά του, το ανατρεπτικό του χιούμορ και την τάση του να τρώει το μηνιάτικο στις πόρνες και σε κάθε είδους «ουσίες». Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να συνεννοηθεί είναι η βαριά άρρωστη μητέρα του, καθώς όλοι οι υπόλοιποι, των συναδέλφων του συμπεριλαμβανομένων, το θεωρούν αγύριστο κεφάλι. Κι όμως, ακόμη κι αυτός ο τόσο πέρα απ’τα καθιερωμένα εκπρόσωπος του Νόμου, σύντομα θα συνειδητοποιήσει πως, κατά βάθος, διαθέτει τον προσωπικό του ηθικό κώδικα. Έναν κώδικα, ο οποίος θα παραβιαστεί από μια αλυσίδα γεγονότων, που θα πυροδοτήσει η παρουσία στα λημέρια του τού Γουέντελ Έβερετ – ενός απόλυτα πειθαρχημένου πράκτορα του FBI, ο οποίος θα ζητήσει τη βοήθειά του, προκειμένου να εξαρθρώσουν μια διεθνή σπείρα διακίνησης ναρκωτικών.

Post Mortem (2010)
Χιλιανή ταινία του Pablo Larraín με τους Alfredo Castro, Antonia Zegers, Amparo Noguera. Διάρκεια 98'.
Χιλή, κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 1973 που ανέτρεψε τον πρόεδρο Σαλβαντόρ Αλιέντε. Ο Μάριο δουλεύει σαν γραμματέας σε ένα νεκροτομείο και είναι ερωτευμένος με την γειτόνισσά του Νάνσι, μια χορεύτρια του Καμπαρέ, που δεν του δίνει ιδιαίτερη σημασία. Όταν όμως το σπίτι της θα γίνει στόχος μιας βίαιης επίθεσης από τις δυνάμεις του στρατού, η Νάνσι θα εξαφανιστεί κι εκείνος θα αρχίσει να την αναζητά. Καθώς οι στρατιώτες καταλαμβάνουν το νεκροτομείο και τα πτώματα αυξάνονται, ο Μάριο φοβάται ότι σύντομα θα την ανακαλύψει ανάμεσα στους νεκρούς. Λίγες μέρες αργότερα κι ενώ η τύχη της Νάνσι ακόμη αγνοείται, ο διοικητής του νεκροτομείου θα τον διατάξει να πάει στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης για να καταγράψει μια ξεχωριστή νεκροτομή.

Our Day Will Come (Notre Jour Viendra) (2010)
(Θα Έρθει η Μέρα και για Μας)
Γαλλική ταινία του Romain Gavras με τους Vincent Cassel, Olivier Barthelemy. Διάρκεια 90'.
Τι κάνεις όταν είσαι ένας κοκκινομάλλης έφηβος, που δεν έχεις κανένα πραγματικό φίλο εκτός από τον ψυχίατρό σου; Όταν όλοι σε μισούν, ιδιαίτερα η οικογένειά σου; Όταν οι συμμαθητές σου σε κοροϊδεύουν και σε κακομεταχειρίζονται; Αναζητώντας στη ζωή του απαντήσεις, ο πρωταγωνιστής ξοδεύει όλα του τα λεφτά στην αγορά ενός γρήγορου αυτοκινήτου και μιας στιλάτης γκαρνταρόμπας, παίρνει μαζί τον εξίσου μη δημοφιλή κολλητό του και ξεκινάει για τη χώρα των κοκκινομάλληδων, την Ιρλανδία. Μόνο που το ταξίδι του κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα ξέσπασμα μίσους, βίας και αυτοκαταστροφής.

Captain America: The First Avenger (2011)
(O Πρώτος Εκδικητής: Κάπτεν Αμέρικα)
Αμερικανική ταινία του Joe Johnston με τους Chris Evans, Tommy Lee Jones, Hugo Weaving. Διάρκεια 124'.
Έτος 1941. Ένας ασθενικός στρατιώτης, ο Στιβ Ρότζερς, έπειτα από απανωτές απορρίψεις του από τον Αμερικανικό Στρατό, δέχεται να συμμετάσχει εθελοντικά σε ένα πιλοτικό, πειραματικό σχέδιο των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων που στόχο έχει να δημιουργηθεί ένας Υπερ-στρατιώτης. Όταν Ναζί κάνουν την εμφάνισή τους και απειλούν την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων, ο Ρότζερς καλείται να αναλάβει το ρόλο του Captain America, του Πρώτου Εκδικητή και να σώσει τον κόσμο, έχοντας συνεργάτες του, τον παιδικό του φίλο Μπάκι Μπαρνς, την Πέγκι Κάρτερ και το Συνταγματάρχη Τσέστερ Φίλιπς, στον αγώνα του ενάντια στη σατανική οργάνωση HYDRA, της οποίας ηγείται ο Red Skull.

DOS. Μια Ιστορία Αγάπης απ'την Ανάποδη (2011)
Ελληνική ταινια του Στάθη Αθανασίου με τους Μαρίνα Καλογήρου, Γιώργο Καραμίχο, Σταύρο Γιαγκούλη, Δαβίδ Φερνάντεζ Φάμπου. Διάρκεια 95'.
Στη Βαρκελώνη συναντιούνται και ερωτεύονται ο Héctor και η Nerea απ’τη Μαδρίτη. Ο Ιππόλυτος και η Φαίδρα απ’την Αθήνα. Έπρεπε να βρεθούν στη Βαρκελώνη, χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο τους, για να ενωθούν. Στην πόλη όπου χαμένες ψυχές συναντιούνται. Όπως η Talia από την Ανδαλουσία, ο Apolo από τη Βενεζουέλα, η Ariadna από την Ελλάδα, μια άγνωστη από τη Γαλλία, ένας τραγουδιστής από ποιος ξέρει που.

Salvation Boulevard (2011)
(Άγιος με το Ζόρι)
Αμερικανική ταινία του George Ratliff με τους Jennifer Connelly, Marisa Tomei, Pierce Brosnan, Ed Harris. Διάρκεια 96'.
Ο Νταν είναι ο κορυφαίος πάστορας στην εκκλησία της Τρίτης Χιλιετίας. Για πολλούς είναι πνευματικός ηγέτης , είδωλο, σχεδόν άγιος. Όταν κατά λάθος σκοτώνει κάποιον από τους πιστούς, προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη ώστε κανείς να μην μάθει το παράπτωμα του. Μόνο που ο Καρλ, μέλος του ποιμνίου του, γίνεται μάρτυρας αυτής της πράξης και τώρα βρίσκεται σε δίλημμα: να καταδώσει τον πάστορα ακολουθώντας τον δρόμο του Θεού ή να προστατέψει τον πνευματικό του ηγέτη;

Le Dernier Métro (The Last Metro) (1980)
(Το Τελευταίο Μετρό)
Γαλλική ταινία του François Truffaut με τους Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Andréa Ferréol. Διάρκεια 130'.
Παρίσι, 1942. Στην κατειλημμένη από τους Ναζί γαλλική πρωτεύουσα, η Μαριόν, μια πρώην κινηματογραφική σταρ, διευθύνει το θέατρο της Μονμάρτης. Ο άντρας της, Λουκά, που είναι Εβραίος στην καταγωγή, κρύβεται στο υπόγειο του θεάτρου. Για να αντιμετωπίσει τα διάφορα οικονομικά προβλήματα και να κρατήσει το θέατρο ζωντανό, η Μαριόν θα θελήσει να ανεβάσει μια νέα παράσταση και θα προσλάβει ως πρωταγωνιστή τον Μπερνάρ, έναν ανερχόμενο ηθοποιό.

The Children's Hour (1961)
(Οι Ψίθυροι)
Aμερικανική ταινία του William Wyler με τους Audrey Hepburn, Shirley MacLaine, James Garner. Διάρκεια 107'.
Μία μαθήτρια σε ένα σχολείο θηλέων, θα κατηγορήσει τις δασκάλες της, ότι διατηρούν σεξουαλική σχέση μεταξύ τους.

C.W. Stoneking: The Love Me or Die (2008)

2011-08-26T16:36:00.003+03:00

I studied evil, I can't deny,
Was a hoodoo charm called a Love Me or Die,
Some fingernail, a piece of her dress,
Apocathery, Devil's behes'
I will relate, the piteous consequence my mistake,
Fallin slave to passin desire,
Makin' the dreaded Love me or Die.

Against a Jungle primeval green,
She had the looks of a beauty queen
No bangles or chain, wearin' broken shoe
Seventy-five cent bottle perfume.
I said, "Good mornin", I tipped my hat,
All the while I was cunning like a rat,
Smilin gaily, looked her in the eye,
I felt in pocket, the Love me or Die

My past history, one to behold,
I studied magic from days of old,
Membership, secret societies,
Power and wealth in my family
But Matilda, Darling,
Why you don't take my wedding ring,
Like a demon under the floor,
I buried the hoodoo down the back door.

Lawd, word broke through the town,
That a fever strike Matilda down,
Nine thirty, the doctor arrive,
Priest come runnin, quarter to five.
Standin in the weeds early next day,
I saw the meat wagon rollin away,
I seen Matilda layin in the back,
Her old mother wearin a suit of black

Sound the trumpet, and bang the drum,
I wait for me judgement to come,
I know her spirit is down beneath,
I hear the weepin and gnashing of the teeth.
Flames of Hell licks at my feet,
In the shadow of the Jungle I feel the heat,
Matilda's waiting in Hell for me too,
All cause she died from a bad hoodoo.

Green Lantern (2011), του Martin Campbell ( * )

2011-08-26T14:33:00.003+03:00

Στο μακρινό σύμπαν, που ως γήινοι δεν έχουμε καμία πρόσβαση, εδώ και χιλιάδες χρόνια, την ηρεμία ανάμεσα στους διαγαλαξιακούς πολιτισμούς συντηρεί μια ομάδα εκπαιδευμένων στρατιωτών από όλο το διάστημα. Είναι το Σώμα των Πράσινων Φαναριών με τις απίστευτες υπερδυνάμεις που αντλούν από τα πράσινα δαχτυλίδια που φορούν. Όταν ένας από τους σπουδαιότερους πολεμιστές σκοτωθεί στη μάχη, το ίδιο το δαχτυλίδι θα διαλέξει τον εκλεκτό για τη μοίρα του σύμπαντος από την πιο αδύναμη γαλαξιακή ύπαρξη: τους ανθρώπους.

Ένα χρόνο πριν, ο Μαρτιν Κάμπελ δίδασκε διασκεδαστικό σινεμά με μια ταινία χαμηλών τόνων που ήξερε τη θέση της στο είδος και, χωρίς να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ή να διατείνεται την πολυπλοκότητά της ως προς αποκρυπτογράφηση, μπορούσε να αναπτύξει τα επίπεδά της στο σκεπτόμενο κοινό πριν... καταναλωθεί στους πολυκινηματογράφους. Έφτανε η ιστορία ενός σταρ του βεληνεκούς του Μελ Γκίμπσον εν μέσω ενός κυκεώνα δολοπλοκιών και συνωμοσιών που όμως στρωνόταν σε ένα υποδειγματικό σενάριο γραμμένο από τον καλύτερο. Ο Μόναχαν έφερε τη δράση στα δικά του λημέρια και στους ανθρώπους που αυτός γνώριζε καλύτερα από κάθε άλλο. Ακόμη νωρίτερα, το 2006 και όντας στα 63 του, ο Κάμπελ σκηνοθετούσε (με το κινηματογραφικό παράδοξο ενός ανθρώπου που φέρει σινεματική εμπειρία δεκαετιών και πάθος σπουδαστή) έναν εκ των καλύτερων ταινιών της σειράς Τζέιμς Μποντ.

Εδώ φυσικά δεν υπάρχουν λημέρια γνώριμα για τον 70χρονο πλέον σκηνοθέτη - ούτε μπορεί ο αδιάφορος υπερήρωας να ξυπνήσει για συνεχόμενη φορά το πάθος του. Ποιος να μπλέκει με γαλαξιόμπατσους, πράσινα κολάν και μάσκες Ζορό, δαχτυλίδια που δίνουν υπερδυνάμεις και διαγαλαξιακά ταξίδια για εκπαίδευση από δίποδα γουρούνια υπό την απειλή ενός υδροκέφαλου χταποδιού που θέλει να καταστρέψει τον πλανήτη; Το στίγμα του σκηνοθέτη δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στην έναρξη-εισαγωγή ανύπαρκτων χαρακτήρων για χασμουρητά, στη ρομαντική ιστορία μεταξύ προσκηνίου και παρασκηνίου που δεν ξεφεύγει ποτέ από τα προσχήματα, στην κλισεδιάρικη μουσική που πιθανότατα γράφτηκε σε μερικές ώρες, στα ψηφιακά εφέ μιας απόλυτης μετριότητας που όμως δεν αποτελεί τη μοναδική αιτία για την αποτυχία τους. Μια παιδική ταινία που δε λειτουργεί ούτε ως κωμωδία στις πολλές σκηνές που θα το επιθυμούσε και που, τελικά θα φέρει μόνο ξεφυσήματα απογοήτευσης.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (25-31/08/2011)

2011-08-25T09:30:00.003+03:00

Habemus Papam (2011)
(Έχουμε Πάπα!)
Ιταλική ταινία του Nanni Moretti με τους Michel Piccoli, Nanni Moretti, Jerzy Stuhr. Διάρκεια 102'.
Ο νεοεκλεχθείς Πάπας, παθαίνει κρίση πανικού λίγο πριν βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς, οι οποίοι περιμένουν ώρες ατελείωτες για να τον δούνε. Οι σύμβουλοί του, ανίκανοι να τον πείσουν ότι είναι ο σωστός άντρας για τη δουλειά, αναζητούν βοήθεια σε ένα καταξιωμένο, αλλά και άθεο ψυχολόγο. Αλλά ο φόβος της τεράστιας ευθύνης που του ανατέθηκε ξαφνικά, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του.

Happy Few (2010)
(Κρεβάτι στα Τέσσερα)
Γαλλική ταινία του Antony Cordier με τους Élodie Bouchez, Marina Foïs, Roschdy Zem. Διάρκεια 103'.
Δύο ζευγάρια -μεσαίας τάξης αλλά οικονομικά ασφαλείς, πάνω κάτω 30 ετών- συναντιούνται, υπάρχει αμοιβαία έλξη μεταξύ τους και ερωτικό δέσιμο. Το κοινό τους πάθος μετατρέπεται σε εθισμό. Χάνονται ολοκληρωτικά και μετά προσπαθούν να ξεφύγουν από το χάος. Είναι δυνατόν να βιώσεις ποτέ ένα νέο σεξουαλικό πάθος χωρίς να προβείς σε απιστία; Μπορεί ο πόθος να συνυπάρχει με την καθημερινότητα; Μπορείς ποτέ να τα έχεις όλα; Όταν τα φυσιολογικά όρια της οικογένειας και των σχέσεων καταρρίπτονται, πώς ξέρεις ποιος είσαι;

Conan the Barbarian (2011)
(Κόναν ο Βάρβαρος)
Αμερικανική ταινία του Marcus Nispel με τους Jason Momoa, Stephen Lang, Ron Perlman. Διάρκεια 112'.
Μια αποστολή που ξεκινά ως προσωπική βεντέτα για τον Κόναν, εξελίσσεται σε επική μάχη ενάντια σε θανάσιμους αντίπαλους και τρομακτικά τέρατα, όταν αντιλαμβάνεται πως είναι η μοναδική ελπίδα για τη σωτηρία της Hyboria από το βασίλειο ενός υπερφυσικού κακού.

Green Lantern (2011)
Αμερικανική ταινία του Martin Campbell με τους Ryan Reynolds, Blake Lively, Peter Sarsgaard. Διάρκεια 114'.
Σ’ένα σύμπαν αχανές και μυστηριώδες, εδώ και αιώνες υπάρχει μια μικρή, αλλά πανίσχυρη δύναμη. Προστάτες της ειρήνης και της δικαιοσύνης, είναι γνωστοί ως το Σώμα των Γκρην Λάντερν. Μια αδελφότητα πολεμιστών που έχουν ορκιστεί να διατηρούν την γαλαξιακή τάξη. Κάθε Γκρην Λάντερν φοράει ένα δαχτυλίδι που του χαρίζει υπερδυνάμεις. Αλλά, όταν ένας νέος εχθρός, ο Πάραλλαξ, απειλήσει να καταστρέψει την ισορροπία δυνάμεων στο Σύμπαν, η μοίρα τους, και μαζί η μοίρα της Γης εναπόκεινται στα χέρια του νεότερου μέλους τους και πρώτου ανθρώπου που επιλέχτηκε, του Χάλ Τζόρνταν. Ο Χαλ είναι ένας προικισμένος, αν και λίγο υπερόπτης, πιλότος νέων αεροπλάνων. Δυστυχώς γι αυτόν, οι Γκρην Λάντερνς δεν τρέφουν ακόμη ιδιαίτερο σεβασμό για τους ανθρώπους, κυρίως γιατί κανείς μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει να τιθασεύσει τις απεριόριστες δυνάμεις του δαχτυλιδιού. Ο Χαλ, όμως, είναι το κομμάτι του παζλ που έλειπε. Εκτός από αποφασιστικότητα και δύναμη θέλησης, έχει κάτι που κανένα μέλος του Σώματος δεν είχε ποτέ: ανθρωπότητα. Με την ενθάρρυνση της συναδέλφου και παιδικής του αγάπης, Κάρολ Φέρις, ο Χαλ θα προσπαθήσει να μάθει τις νέες του δυνάμεις και να ξεπεράσει τους φόβους του, ώστε όχι μόνο να αποτελέσει το σημείο κλειδί στην ήττα του Πάραλαξ, αλλά και να γίνει ο σπουδαιότερος Γκρην Λάντερν.

Space Dogs 3D (2010)
(Σκυλάκια στο Διάστημα)
Ρωσική ταινία κινουμένων σχεδίων των Inna Evlannikova και Svyatoslav Ushakov. Διάρκεια 85'.
Μια διαστημική περιπέτεια βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Μπέλκα και της Στρέλκα, των δύο μικρών σκυλιών που ήταν τα πρώτα που πήγαν στο Διάστημα με τη Σοβιετική αποστολή του 1960! Η Μπέλκα, ένα εκπαιδευμένο σκυλάκι τσίρκου, και η Στρέλκα, ένα πανέξυπνο αδέσποτο, θα περάσουν από αμέτρητα τεστ και στρατιωτική εκπαίδευση, υπό την καθοδήγηση ενός υπέροχου λυκόσκυλου, του Κάζμπεκ, μέχρι να επιλεγούν τελικά, ανάμεσα από δεκάδες σκυλιά, ως αυτά που θα πάνε στο Διάστημα για να φέρουν εις πέρας μια μοναδικής εμπειρίας αποστολή.

Viridiana (1961)
(Βιριδιάνα)
Ισπανική ταινία του Luis Buñuel με τους Silvia Pinal, Fernando Rey, Francisco Rabal. Διάρκεια 90'.
Η νεαρή Βιριδιάνα έχει διαλέξει μία ζωή σύμφωνη με το γράμμα του Θεού της. Η διαδρομή της μέσα στη ζωή δεν νοείται να αποκλίνει από τις θεϊκές οδηγίες. Βέβαια, ο κόσμος μέσα στον οποίο κινείται δεν μοιράζεται τις ίδιες αγνές προθέσεις. Λίγο πριν αφοσιωθεί επίσημα στον Θεό, επισκέπτεται τον μοναδικό συγγενή της, ένα χήρο θείο. Ο καταθλιπτικός μεσήλικας με τις κρυφές, φετιχιστικές συνήθειες θα επιχειρήσει να την κάνει δική του για πάντα. Πνιγμένος από τις ενοχές και την αυτό-λύπηση, ο άνδρας θα αφήσει όλη του την περιουσία στην μακρινή ανιψιά. Η Βιριδιάνα θα βρει τώρα έναν καλύτερο τρόπο να υπηρετήσει τον Κύριό της: θα μαζέψει όλους τους ζητιάνους της πόλης μέσα στην πολυτελή έπαυλη. Ταυτόχρονα, ο γοητευτικός μοναχογιός του θανόντος, θα εγκατασταθεί στην οικογενειακή κατοικία. Η σαρκοφάγα απληστία των ευνοούμενων και ο ακόμα πιο επικίνδυνος πόθος του νέου, θα εκθέσουν τις υψηλές ιδέες της γυναίκας στην φτηνή πραγματικότητα. Μέχρι το τέλος, η Βιριδιάνα θα εξακολουθήσει να αποποιείται την ευτυχία, την επιλογή και την ελευθερία και θα περιφέρεται με το ακάνθινο στεφάνι πάνω στην ξανθή της κόμη. Φυσικά, κανένας Θεός δεν θα προθυμοποιηθεί να την σώσει από τον αληθινό κόσμο.

The 39 Steps (1935)
(Τα 39 Σκαλοπάτια)
Αγγλική ταινία του Alfred Hitchcock με τους Robert Donat, Madeleine Carroll, Lucie Mannheim. Διάρκεια 78'.
Ο Καναδός Ρίτσαρντ Χάνεϊ επισκέπτεται την Αγγλία. Σε ένα μιούζικ χολ του Λονδίνου, παρακολουθεί μια παράσταση με την επίδειξη ενός παράξενου ανθρώπου, που έχει φωτογραφική μνήμη. Ξαφνικά όμως ακούγονται πυροβολισμοί και επικρατεί πανικός στο θέατρο. Μέσα στην αναστάτωση γνωρίζει μια όμορφη κοπέλα, την Αναμπέλα, η οποία ζητά τη βοήθειά του. Ο Ρίτσαρντ την παίρνει μαζί του στο διαμέρισμά του και εκείνη του αποκαλύπτει ότι είναι κατάσκοπος και έχει ανακαλύψει στοιχεία που θα ξεσκεπάσουν μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπίας ενάντια στην Αγγλία. Και του αναφέρει τα μυστηριώδη «39 σκαλοπάτια». Πριν προλάβει όμως ο Ρίτσαρντ να μάθει περισσότερα, η Αναμπέλα βρίσκεται μαχαιρωμένη στο διαμέρισμά του και ο Ρίτσαρντ φεύγει σαν τον κλέφτη. Αργότερα, μαθαίνει ότι η αστυνομία τον θεωρεί βασικό ύποπτο για τον φόνο της Αναμπέλα και έχει εξαπολύσει κυνηγητό εναντίον του! Ο Ρίτσαρντ, με την αστυνομία στο κατόπι του, παίρνει το τρένο για τη Σκωτία, προσπαθώντας να βρει την «εγκέφαλο» της κατασκοπικής συνωμοσίας, που σύμφωνα με τα λίγα στοιχεία που έμαθε από την Ανναμπέλα, βρίσκεται εκεί. Στη διαδρομή γνωρίζει όμως και μια όμορφη νέα γυναίκα, την Πάμελα, και οι μοίρες τους διασταυρώνονται σε αυτή την απίστευτη υπόθεση μυστηρίου και κυνηγητού.

Blitz (2011), του Elliott Lester ( * * * )

2011-08-19T07:39:00.003+03:00

Μια σειρά δολοφονιών ταράζει το νοτιοανατολικό Λονδίνο πίσω από τα ταμπλόιντ. Τα θύματα, πάντοτε αστυνομικοί, αυξάνονται συνεχώς. Ένας αδιάφθορος και επίμονος μπάτσος παλιάς κοπής και απαρχαιωμένων μεθόδων αναλαμβάνει να ανακαλύψει την ταυτότητα του κατά συρροή δολοφόνου. Παρότι εκ διαμέτρου αντίθετων μεθόδων με τον προϊστάμενό του, που δρα σύμφωνα με τους κανόνες, οι δυο αστυνομικοί θα πρέπει να συνεργαστούν για την εξιχνίαση των εγκλημάτων.

Το χαρμάνι της πιο όμορφης κινηματογραφικής έκπληξης των τελευταίων ημερών (αφού το διαμάντι που κρύβεται πίσω από τον τίτλο “The Veteran” δε θα κυκλοφορήσει τελικά αυτήν την εβδομάδα στις αίθουσες) δεν ψάχνει ανάμεσα σε καθαρόαιμους οπαδούς το κοινό του. Και, πιστέψτε μας, θα μπορούσε. Οπαδοί του Τζέισον Στέιδαμ υπάρχουν πολλοί, το ίδιο και των γαλλικών flic movies της δεκαετίας του 70, της αμερικανικής αστυνομικής περιπέτειας, του βρετανικού ρεαλισμού, των buddy movies, και όλοι θα βρουν κάτι να λατρέψουν. Ωστόσο το Blitz είναι εξαιρετικά σοβαρό: Γραμμένο πάνω σε κανόνες έτοιμους για να καταπατήσει ο πολύς Τζέισον Στέιδαμ, το αγγλικό φιλμ ενός Βρετανού βιντεοκλιπά που ζει στο Λος Άντζελες είναι γυρισμένο με αξιοθαύμαστη υπομονή, περιστρέφοντας τη μέθοδο και την ίντριγκα αντί της αμφιβολίας και του μυστηρίου, γύρω από μία τριάδα χαρακτήρων μελετημένων στην εντέλεια, σε ιδανικό μάλιστα κάστινγκ: ο Άγγλος νταής που όμως έχει τη σπίθα της ερμηνευτικής ποιότητας ενός Ίστγουντ από τα παλιά, ο Ιρλανδός μπαλαντέρ Πάντι Κόνσινταϊν που απογειώνει ακόμα και ένα μέτριο ρόλο, ο μεθοδικός -επίσης Ιρλανδός- ηθοποιός που παραδίδει έναν εφιαλτικό ψυχασθενή δολοφόνο πίσω από ένα νεανικό σώμα και μια χαλασμένη μόστρα.

Κι αν η επίκληση στο χιούμορ είναι ένα πολύ καλό όπλο για να καυτηριάσει κανείς τις μεθόδους, τις ταξικές διαφορές, την υπερβολή του Τύπου, άλλο τόσο είναι και μια μετρημένη αστυνομική περιπέτεια που άλλοτε σιγοβράζει κι άλλοτε εκρήγνυται, όπως ακριβώς και το αγρίμι της πόλης που κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γιατί, μπορεί να υπάρχει η συνταγή για ένα φιλμ που είναι γραμμένο πάνω στις νόρμες του παρελθόντος για το είδος, εύκολα όμως κάποιο λάθος στη δοσολογία μπορεί να χαλάσει το μείγμα. Κι όμως εδώ, ακόμη και τα κλισέ που ανακατεύονται με τη δράση και την αστυνομική μεθοδολογία, λειτουργούν σε μία ευχάριστη κινηματογραφική απόπειρα αναγέννησης ενός κράματος “Serpico” και “Jimmy -Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία- Doyle”, που θα ανταμείψει με το παραπάνω.

Bad Teacher (2011), του Jake Kasdan ( * 1/2 )

2011-08-19T06:50:00.000+03:00

Αφού έχει χάσει για τα καλά τα λούσα που της παρείχε ο πλούσιος και αφελής αρραβωνιαστικός που ξύπνησε από το λήθαργο της εκμετάλλευσης, η Ελίζαμπεθ Χάλσεϊ αναγκάζεται να συνεχίσει τη δουλειά της ως καθηγήτρια. Μέχρι να βρει το επόμενο θύμα της, βλέπει το σχολείο σαν αγγαρεία και φέρεται ακριβώς όπως στην τεμπέλικη ζωή της: άπληστα, βαριεστημένα, αντικοινωνικά. Μοναδικό της ενδιαφέρον ανάμεσα στα τσιγαριλίκια, τις βρισιές και το αλκοόλ που κρύβει στα συρτάρια της έδρας της, είναι να βρει χρήματα για πλαστική επέμβαση στήθους και να κουτουπώσει νεαρό και όμορφο συνάδελφο που, εντελώς συμπτωματικά, είναι ο κληρονόμος μιας μεγάλης επιχείρησης ωρολογοποιίας.

Αν κερδίζει ανά στιγμές τη συμπάθειά μας αυτή εδώ η βρώμικη κωμωδία που θα ήθελε πολύ να είναι η μίξη του κωμικού καθρεπτίσματος της Ασυμβίβαστης Γενιάς με τον Άι Βασίλη του Τέρι Ζουάιγκοφ που ήταν... Λέρα (θα ήταν αδιανόητο για την ελληνική διανομή να μείνει ατόφιο το ανεπαρκές “bad” στους δύο τίτλους), είναι γιατί, έχοντας με το σπαθί της και την ορδή των f-words το “R-rated”, δε διστάζει να επιτεθεί με ένα κύμα politically incorrect και ενίοτε ξεκαρδιστικών γκαγκ. Όταν όμως, όπως κάθε κωμωδία, έχει βασικό μέλημα να σκάσει το χειλάκι όποιου βρίσκεται απέναντι από τα άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε προχειρογραμμένα και χαβαλετζίδικα αστεία των σεναριογράφων, το φιάσκο των μισών και βάλε χαριτωμενιών αλλά και των αδιάφορων υποπλοκών που απλά σπρώχνουν την ταινία στους τίτλους ή μερικές αντρικές φαντασιώσεις στα άκρα (η Ντίαζ το έχει και με το παραπάνω), δεν μπορεί παρά να περάσει μια, έστω και ανά στιγμές τολμηρή, κωμωδία στη λήθη. Γιατί, όταν μιάμιση ώρα ασύστολης αθυροστομίας, σέξι σχολικών εράνων, προαυλιακής μαριχουάνας, δημοσιοϋπαλληλικών μηχανορραφιών, ακόμα και μιας κλανιάς που μπορεί να σε στείλει στο νοσοκομείο από τα γέλια, κορυφώνει με το happily ever after φινάλε της αδίστακτης υπεργκόμενας και του μπουχέσα δασκαλάκου που πάει για ρύζι, ε το ρίχνεις το φάσκελο και ιεροσυλείς αναπολώντας ακόμα και το American Pie, όπου καμία άτακτη καθηγήτρια δεν τράπηκε σε άτακτη φυγή από τα επικίνδυνα αστεία στο κόκκινο, τείνοντας χείρα σε λίγο μεγαλύτερο κοινό. Δεν είναι καιροί για ρίσκα, βλέπετε, αλλά για συμβιβασμούς από κάθε μεριά.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (18-24/08/2011)

2011-08-18T09:00:00.004+03:00

Beginners (2010)
(Οι Πρωτάρηδες)
Aμερικανική ταινία του Mike Mills με τους Ewan McGregor, Christopher Plummer, Mélanie Laurent. Διάρκεια 105'.
Ένας νεαρός άνδρας, ο Όλιβερ, γνωρίζει την απρόβλεπτη Άννα, λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του. Ο έρωτας που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα γεμίσει τον Όλιβερ με αναμνήσεις του πατέρα του, ο οποίος - μετά το θάνατο της συζύγου του και σε ηλικία 75 ετών - αποκάλυψε στον γιο του τις ομοφυλοφιλικές του τάσεις, συνάπτοντας μάλιστα σχέση με ένα νεότερό του άνδρα. Αυτή η ειλικρίνεια έφερε κοντά πατέρα και γιο, έστω κι αν ήταν πλέον αργά.

Blitz (2011)
Aγγλική ταινία του Elliott Lester με τους Jason Statham, Paddy Considine, Aidan Gillen. Διάρκεια 98'.
Μια σειρά δολοφονιών ταράζει το νοτιοανατολικό Λονδίνο πίσω από τα ταμπλόιντ. Τα θύματα, πάντοτε αστυνομικοί, αυξάνονται συνεχώς. Ένας αδιάφθορος και επίμονος μπάτσος παλιάς κοπής και απαρχαιωμένων μεθόδων αναλαμβάνει να ανακαλύψει την ταυτότητα του κατά συρροή δολοφόνου. Παρότι εκ διαμέτρου αντίθετων μεθόδων με τον προϊστάμενό του, που δρα σύμφωνα με τους κανόνες, οι δυο αστυνομικοί θα πρέπει να συνεργαστούν για την εξιχνίαση των εγκλημάτων.

The Woman That Dreamed About a Man (Kvinden der Drømte om en Mand) (2010)
(Η Γυναίκα που Ονειρεύτηκε Έναν Άνδρα)
Δανέζικη ταινία του Per Fly με τους Sonja Richter, Michael Nyqvist, Marcin Dorocinski. Διάρκεια 100'.
Μία επιτυχημένη, νέα γυναίκα ζει μια φαινομενικά τέλεια ζωή. Έχει τον ιδανικό σύζυγο, μια ενδιαφέρουσα δουλειά ως φωτογράφος μόδας, αλλά κάτι περίεργο συμβαίνει. Κάθε τόσο, στα όνειρά της συναντά τον ίδιο άγνωστο άντρα. Μέχρι που σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Παρίσι πέφτει πάνω στον άγνωστο άντρα των ονείρων της. Τον γνωρίζει και ξεκινούν μία σχέση. Συναντιούνται ξανά στη Βαρσοβία, αλλά αυτή τη φορά το ραντεβού τους έχει απρόσμενες συνέπειες.

Largo Winch II (2011)
(Διεθνής Συνωμοσία)
Γαλλική ταινία του Jérôme Salle με τους Tomer Sisley, Sharon Stone, Ulrich Tukur. Διάρκεια 119'.
Μετά το θάνατο του θετού του πατέρα , ο Λάργκο Γουίντς αναλαμβάνει να διευθύνει τον κολοσσιαίο Όμιλο που κληρονόμησε, την W GROUP. Όμως το χρήμα και η εξουσία προϋποθέτουν συμβιβασμούς που δεν ταιριάζουν στο Λάργκο, αποφασίζει λοιπόν να πουλήσει την W GROUP και με τα έσοδα να ιδρύσει ένα φιλανθρωπικό Οργανισμό. Ακριβώς την ημέρα που η συμφωνία υπογράφεται ο Λάργκο κατηγορείται για συνενοχή σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, Η διεθνής εισαγγελέας Νταϊάν Φράνκεν τον κατηγορεί ότι 4 χρόνια πριν, εισέπραξε ένα τεράστιο ποσό από το Γενικό Στρατηγό της Μπούρμα, το διαβόητο Κιάν Μιν . Όλα αυτά ως ανταμοιβή για την καταστροφή ενός επίγειου φυσικού παράδεισου στην Μπούρμα και την σφαγή των κατοίκων ενός ολόκληρου χωριού. Μάλιστα υπάρχει και ένας μάρτυρας: η όμορφη Μαλουνάι , μια κοπέλα με την οποία ο Λάργκο έζησε έναν μεγάλο έρωτα τέσσερα χρόνια πριν σε εκείνο το χωριό. Έκπληκτος, αποφασίζει να ανακαλύψει τι αναγκάζει τη Μαλουνάι να λέει ψέματα και ποια είναι η ανάμειξη το πατέρα του στην όλη θηριωδία. Όταν πληροφορείται ότι η Μαλουνάι βρίσκεται στα χέρια του Γενικού Στρατηγού είναι βέβαιος ότι σύντομα θα είναι νεκρή, φτάνει στην Μπούρμα με ένα ιδιαιτέρως επικίνδυνο σχέδιο και τον χρόνο εναντίον του. Εκεί ανακαλύπτει ότι οι εχθροί του είναι περισσότερο αδίστακτοι από όσο νομίζει.

Bad Teacher (2011)
(Άτακτη Καθηγήτρια)
Αμερικανική ταινία του Jake Kasdan με τους Cameron Diaz, Lucy Punch, Jason Segel, Justin Timberlake. Διάρκεια 92'.
Αφού έχει χάσει για τα καλά τα λούσα που της παρείχε ο πλούσιος και αφελής αρραβωνιαστικός που ξύπνησε από το λήθαργο της εκμετάλλευσης, η Ελίζαμπεθ Χάλσεϊ αναγκάζεται να συνεχίσει τη δουλειά της ως καθηγήτρια. Μέχρι να βρει το επόμενο θύμα της, βλέπει το σχολείο σαν αγγαρεία και φέρεται ακριβώς όπως στην τεμπέλικη ζωή της: άπληστα, βαριεστημένα, αντικοινωνικά. Μοναδικό της ενδιαφέρον ανάμεσα στα τσιγαριλίκια, τις βρισιές και το αλκοόλ που κρύβει στα συρτάρια της έδρας της, είναι να βρει χρήματα για πλαστική επέμβαση στήθους και να κουτουπώσει νεαρό και όμορφο συνάδελφο που, εντελώς συμπτωματικά, είναι ο κληρονόμος μιας μεγάλης επιχείρησης ωρολογοποιίας.

À Bout de Souffle (Breathless) (1960)
(Με Κομμένη την Ανάσα)
Γαλλική ταινία του Jean-Luc Godard με τους Jean-Paul Belmondo, Jean Seberg. Διάρκεια 89'.
Ένας κλέφτης αυτοκινήτων σκοτώνει έναν αστυνομικό και καταφεύγει στο Παρίσι, όπου έχει μια εφήμερη ερωτική σχέση με μια Αμερικανίδα. Η ταινία σύμβολο του γαλλικού νέου κύματος και του μοντέρνου κινηματογράφου, που σηματοδότησε το πέρασμα του σινεμά σε μια νέα εποχή και την εμφάνιση ενός από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς του.

Le Grand Amour (1969)
(O Μεγάλος Έρωτας)
Γαλλική ταινία του Pierre Étaix με τους Pierre Étaix, Annie Fratellini, Nicole Calfan. Διάρκεια 85'.
Ο Πιερ παντρεύεται τη Φλοράνς, μοναχοκόρη ενός εργοστασιάρχη. Όλα είναι εντάξει στη σχέση τους και στην δουλειά του, ο ίδιος έχει γίνει πια διευθυντής αλλά η μονότονη ζωή του έχει αρχίσει και τον κουράζει. Όταν προσλαμβάνεται μια νεαρή όμορφη γραμματέας στο εργοστάσιο, ο Πιερ την ερωτεύεται τρελά και αισθάνεται πως μπορεί να ονειρευτεί ξανά.

Το Μπλόκο (1965)
Ελληνική ταινία του Άδωνη Κύρου με τους Κώστα Καζάκο, Γιάννη Φέρτη, Μάνο Κατράκη, Ξένια Καλογεροπούλου. Διάρκεια 90'.
Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του ελληνικού λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απ’ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων πατριωτών και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (11-17/08/2011)

2011-08-11T07:44:00.000+03:00

A Little Bit of Heaven (Earthbound) (2011)
(Ένας Μικρός Παράδεισος)
Αμερικανική ταινία της Nicole Kassell με τους Kate Hudson, Gael García Bernal, Whoopi Goldberg. Διάρκεια 106'.
Μια νεαρή γυναίκα, η οποία πάσχει από καρκίνο, πρέπει να αποδεχθεί την πραγματικότητα της αρρώστιας της και να επιτρέψει στον εαυτό της να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Στο πλευρό της ο ογκολόγος της, θα την βοηθήσει να συνειδητοποιήσει πως καμιά φορά η αγάπη μπορεί να είναι ακόμη πιο τρομακτική από τον θάνατο.

Five Minarets in New York (2010)
(Μιναρέδες στη Νέα Υόρκη)
Τουρκική ταινία του Mahsun Kirmizigül με τους Haluk Bilginer, Danny Glover, Gina Gershon. Διάρκεια 119'.
Δύο πράκτορες της τουρκικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην Κωνσταντινούπολη, o Φιράτ και ο Ακάρ, παρακολουθούν τις κινήσεις μια ομάδας τρομοκρατών. Μετά από μια αιματηρή σύγκρουση, η αστυνομία δεν καταφέρνει να συλλάβει τον αρχηγό των τρομοκρατών που ακούει στο κωδικό όνομα "Dejjal". Στην πορεία αποκαλύπτεται ότι το πραγματικό όνομα του Dejjal είναι Χασί Γκούμους και πολύ άμεσα η Ιντερπόλ εκδίδει ένταλμα σύλληψής του. Λίγο αργότερα, στη Νέα Υόρκη, μία ομάδα του FBI με αρχηγό τον Πράκτορα Μπέκερ εισβάλλει στο διαμέρισμα του φαινομενικά φιλήσυχου διανοούμενου Μουσουλμάνου Χασί Γκούμους. Οι Φιράτ και Ακάρ καταφθάνουν άμεσα για να τον μεταφέρουν με ασφάλεια στην Τουρκία. Καθώς όμως κατευθύνονται προς το αεροδρόμιο JFK, πέφτουν σε ενέδρα μιας ομάδας μασκοφόρων, της οποίας ηγείται ο στενός φίλος του Χασί, Μάρκους. Ο Χασί εξαφανίζεται και οι δύο αντιτρομοκρατικοί πράκτορες αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, για να ανακαλύψουν στην πορεία ότι ο Χασί είναι πολλά παραπάνω από ό,τι φαντάζονταν αρχικά.

Bringing Up Baby (1938)
(Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη)
Αμερικανική ταινία του Howard Hawks με τους Katharine Hepburn, Cary Grant, Charles Ruggles. Διάρκεια 102'.
Ο Ντέιβιντ Χάξλεϊ είναι ένας κλασικός, αφηρημένος επιστήμονας, ένας παλαιοντολόγος, που χρόνια συναρμολογεί τον σκελετό ενός βροντόσαυρου στο μουσείο που εργάζεται. Έχει σχεδόν τελειώσει το έργο του, μόνο που του λείπει ένα τελευταίο κόκκαλο. Ταυτόχρονα, το μουσείο του περνά οικονομικές δυσκολίες και ο ίδιος ετοιμάζεται να παντρευτεί την αυστηρή συνάδελφο Άλις. Γι’ αυτό, ο Ντέιβιντ αποφασίζει να συναντήσει μια πολύ πλούσια κυρία της υψηλής κοινωνίας, την κυρία Ράντομ, η οποία σκέφτεται να δωρίσει 1 εκατομμύριο δολάρια στο μουσείο. Πριν όμως την συναντήσει, πέφτει πάνω στην ανιψιά της κας Ράντομ, τη νεαρή και όμορφη Σούζαν, η οποία είναι το αντίθετο από αυτόν: γεμάτη τρέλα, ζωντάνια και αυθορμητισμό, η καλοαναθρεμμένη πλουσιοκόρη έχει μάθει να κάνει ό,τι της έρθει στο κεφάλι και παρασέρνει τον Ντέιβιντ στις δικά της καπρίτσια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Σούζαν μόλις έχει παραλάβει από το εξωτερικό ένα πολύ εξωτικό κατοικίδιο: μια εξημερωμένη λεοπάρδαλη! Η Σούζαν επιστρατεύει τη βοήθεια του Ντέιβιντ για να παραδώσει την παιχνιδιάρα λεοπάρδαλη στην θεία της και όλα μπλέκονται σε μια τρελή και απίστευτα κωμική και μπερδεμένη κατάσταση, που περιλαμβάνει τη λεοπάρδαλη, την πλούσια θεία, το κόκκαλο, και φυσικά τον έρωτα, καθώς η χημεία ανάμεσα στους δύο τόσο διαφορετικούς νέους, τη Σούζαν και τον Ντέιβιντ, θα είναι εκρηκτική.

Casino Jack (2010), του George Hickenlooper ( * * 1/2)

2011-08-04T15:19:00.005+03:00

“Στη ζωή αυτή είσαι ηγέτης ή σκλάβος”. Ζωή στα άκρα. Φυσιολογικό να συγχυστεί η αντίληψη ενός υπερλομπίστα στην πιο ανήθικη αυτοκρατορία της Δύσης, αυτήν που προέδρευε ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Τα άκρα που στραβώνουν τα υπεροπτικά του μάτια ώστε να αντιλαμβάνεται τη μετριότητα ως κανόνα. Στα σχολεία, στα όνειρα, στην οικογένεια, όπως ο ίδιος προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ενώπιον του (alter;) ego του που ετοιμάζεται να φτύσει στον καθρέφτη, αφού έχει καθαρίσει την αναπνοή του και βουρτσίσει τα δόντια του.

Αν δεν ξέρετε τι είναι λομπίστας, μη σκάτε, έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι ίδιοι πελάτες θα ακριβοπληρώνουν τις υπηρεσίες της πραγματικής εξουσίας για να βγάζουν δισεκατομμύρια που ποτέ δεν είναι αρκετά (γλιτώνοντας από την παρανομία της αμεσότητας με πολιτικά πρόσωπα). Σκληρές μπίζνες δηλαδή που πατάνε σε πτώματα και πληρώνουν αμαρτίες σε πολυτελείς σουίτες φυλακών, μία μέσα-δύο έξω επί 3μιση συναπτά έτη. Ή και καριέρα με πλούσιο βιογραφικό εκτός συνόρων. Ποιος μίλησε για Siemens;

Μια τέτοια ιστορία μπορεί να γίνει αρχιδάτο ντοκιμαντέρ, σκληρό πολιτικό δράμα ή φλου σάτιρα. Κι επειδή ντοκιμαντέρ έγινε και μάλιστα έκανε χαλασμό το 2010, όσο ο Σπέισι ετοιμαζόταν να οργιάσει σε άλλη μια αβανταδόρικη ερμηνεία (με το ελαφρυντικό μιας καλής επιλογής), αλλά και ο κύριος Χικενλούπερ (αν και κάπου έχω ακούσει πως είναι ασέβεια να αποκαλούμε “κύριο” κάποιον που έχει φύγει από τη ζωή) δεν είναι Σκορσέζε για να μπορεί να αποτυπώσει τις δαιδαλώδεις σχέσεις του υποκόσμου του χαρτογιακά, αυτό που μένει για την αληθινή ιστορία του Εβραίου ρεπουμπλικάνου λομπίστα είναι μια φρενήρης κωμωδία, δώρο για την αποφυλάκισή του που συνέπεσε με την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες.

Μια ταινία δηλαδή που, ενώ πετυχαίνει στα ρυθμικά της αστεία να διασκεδάσει με ένα (μεγάλο) μάτσο αντιπαθητικών χαρακτήρων που χαντακώνονται διαδοχικά μέχρι τη μεγάλη κι απολαυστικά συθέμελη πτώση (και φυσικά μετατρέπονται σε καρικατούρες της κουτοπονηριάς και της βλαχοχλίδας), καταφέρνει να αστοχήσει στο μεγάλο στόχο που θα έπρεπε να έχει, έστω και στο φόντο μιας επίθεσης στο καπιταλιστικό σύστημα, κρατώντας για το φινάλε το μεγάλο, πανανθρώπινο και απείρως πιο σημαντικό μήνυμα: το -ξέρετε τι- κύριοι, σέρνει καράβι, σέρνει στόλο, σέρνει αυτοκρατορίες αχόρταγες και αδηφάγες που πέφτουν σαν κάστρο στην άμμο μπροστά στο θιγμένο γυναικείο εγωισμό.

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (04-10/08/2011)

2011-08-04T10:32:00.001+03:00

Trust (2010)
(Πίστεψέ Με)
Αμερικανική ταινία του David Schwimmer με τους Clive Owen, Catherine Keener, Liana Liberato. Διάρκεια 106'.
Η δεκατετράχρονη Άνι γνωρίζει ένα νέο φίλο μέσα από το Internet και αποφασίζει να το συναντήσει. Όταν όμως ανακαλύπτει πως ο φίλος της είναι ένας 40χρονος άντρας που σκοπεύει να τη βιάσει, είναι πλέον πολύ αργά. Ο πατέρας της στοιχειώνεται από την επίθεση στην κόρη του κι αποφασίζει να αναζητήσει τον ένοχο, ενώ η μητέρα της μένει πίσω στο σπίτι, προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια.

Casino Jack (2010)
Καναδική ταινία του George Hickenlooper με τους Kevin Spacey, Barry Pepper, Jon Lovitz. Διάρκεια 119'.
Η αληθινή ιστορία ενός υπερλομπίστα, υπαίτιου ενός από τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών στην Αμερική κατά την διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης. Ο Τζακ Αμπράμοφ και οι συνεργάτες του, παρακινημένοι από υπεροψία, προσωπικές φιλοδοξίες και απληστία εμπλέκονται σε δωροδοκίες αλλά και πολιτικά σκάνδαλα μέσα στους κόλπους του Λευκού Οίκου. Προσπαθώντας να δημιουργήσουν την δική τους αυτοκρατορία πλούτου και με την βοήθεια ενός λατινοαμερικάνου μαφιόζου ελέγχουν τα μαύρα έσοδα μιας αλυσίδας καζίνο. O Αμπράμοφ επεκτείνεται, ανοίγει μια αλυσίδα υπερπολυτελών εστιατορίων στην Ουάσιγκτον και ιδρύει μια Εβραϊκή σχολή, Μπλεγμένος όμως με την μαφία και τον υπόκοσμο, το πράγμα ξεφεύγει από το έλεγχο και σύντομα, με τη συνδρομή μιας απατημένης γυναίκας έρχεται η πτώση.

Gianni e le Donne (2011)
(Ο Τζιάνι και οι Γυναίκες)
Ιταλική ταινία του Gianni Di Gregorio με τους Gianni Di Gregorio, Valeria De Franciscis, Alfonso Santagata. Διάρκεια 90'.
Ο Τζάνι είναι αισίως εξήντα χρονών αλλά είναι ακόμα ακμαιότατος. Ευγενικός και με μεγάλες αντοχές, στηρίζει όλη του την οικογένεια: τη γυναίκα του, που εργάζεται σε μια δουλειά με πολλές υποχρεώσεις, την κόρη του αλλά και το αγόρι της που μένει μαζί τους, το σκύλο και τη γάτα. Επίσης την ενενηντάχρονη μητέρα του, ξεπεσμένη αριστοκράτισσα η οποία επιμένει να ζει ανέμελα στην οικογενειακή βίλα στα περίχωρα της Ρώμης με τις φίλες της. Η μονότονη ζωή του Τζάνι αναστατώνεται όταν ο φίλος του Αλφόνσο, προκειμένου να του "ανοίξει" τα μάτια, του εκμυστηρεύεται πως όλοι οι φίλοι τους έχουν ερωμένες. Συγκλονισμένος από την ανακάλυψη, αποφασίζει να δράσει άμεσα.

Rise of the Planet of the Apes (2011)
(Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση)
Αμερικανική ταινία του Rupert Wyatt με τους James Franco, Freida Pinto, John Lithgow. Διάρκεια 106'.
Η ταινία διαδραματίζεται στο σύγχρονο Σαν Φρανσίσκο, όπου τα πειράματα του ανθρώπου στην επιστήμη της γενετικής και στη θεραπεία της νόσου του Αλτσχάιμερ οδηγούν στην ανάπτυξη της νοημοσύνης των πιθήκων, που ξεκινούν έναν πόλεμο με στόχο την κυριαρχία τους στον πλανήτη.

The Third Man (1949)
(Ο Τρίτος Άνθρωπος)
Αγγλική ταινία του Carol Reed με τους Joseph Cotten, Alida Valli, Orson Welles. Διάρκεια 100'.
Βιέννη, λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βιέννη, στην καρδιά της Ευρώπης, άλλοτε αριστοκρατική και γλεντζέδικη, τώρα έχοντας περάσει από την φονική επίδραση των ναζί, είναι κατεστραμμένη, φτωχή και διαιρεμένη σε συμμαχικές ζώνες επιρροής, και προσπαθεί να επιβιώσει μέσα από συντρίμμια, ενώ καλπάζει η μαύρη αγορά. Σε ένα τέτοιο κλίμα καταφτάνει ένας αφελής και άνεργος συγγραφέας λαϊκών μυθιστορημάτων γουέστερν, ο Χόλι Μάρτινς, ύστερα από πρόσκληση ενός παλιού του φίλου, του Χάρι Λάιμ. Όταν όμως φτάνει εκεί τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη: ο Λάιμ έχει ήδη πεθάνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Και ενώ είναι έτοιμος να φύγει πάλι πίσω στην Αμερική, αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο θάνατος του Χάρι μπορεί και να μην ήταν τόσο ατύχημα, όσο δολοφονία. Γνωρίζει τους φίλους του Χάρι, την κοπέλα του και έναν Άγγλο αστυνομικό επιθεωρητή και εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην υπόθεση. Το μυστήριο μεγαλώνει συνεχώς, καθώς φαίνεται ότι στον τόπο του ατυχήματος εκτός από τους δύο φίλους του Χάρι, που τον σήκωσαν, υπήρχε και ένας τρίτος άνθρωπος, που ίσως είχε ρόλο-κλειδί στον περίεργο ατύχημα. Το μυαλό του νεαρού συγγραφέα αρχίζει να φαντάζεται διάφορα σενάρια ενώ σιγά σιγά ανακαλύπτει όλη την αλήθεια, μια αλήθεια που δεν είχε ποτέ υποψιαστεί.

Dynamite Chicken (1971)
(Κοτόπουλο Δυναμίτης)
Αμερικανική ταινία με τους Ernest Pintoff με τους Richard Pryor, John Lennon, Leonard Cohen. Διάρκεια 76'.
Τι σχέση μπορούν να έχουν ένας ευτραφής νεαρός που αγκομαχά, μερικές γυμνές γυναίκες που απαγγέλουν ποιήματα, η εργασία σε ένα χαμπουργκεράδικο, ο Νίξον, η σεξουαλική απελευθέρωση τα τηλεοπτικά προγράμματα, ο Άντι Γουόρχολ, η αμερικανική σημαία και ο Τζον Λένον με τη Γιόκο Όνο; Όλα αυτά συμβαίνουν στην Αμερική τη δεκαετία του ’60! Είναι η εποχή του μεγάλου αναβρασμού, της μεγάλης επανάστασης, της αμφισβήτησης των κατεστημένων ιδεών! Ένα κολάζ με διάφορες εικόνες που είχαν κατακλύσει την Αμερική, την χώρα των ευκαιριών, του καπιταλισμού, του πατριωτισμού, του πολέμου του Βιετνάμ, του Γούντστοκ! Φαίνεται πώς η χώρα έχει γεμίσει με εικόνες κατανάλωσης, λαιμαργίας, ανούσιας ψυχαγωγίας, την ίδια στιγμή που γίνονται συγκλονιστικά πράγματα σε όλο τον κόσμο και όλοι βρίσκονται σε αναστάτωση. Θρύλοι της μουσικής, διανοούμενοι, έχουν όλοι κάτι να πουν. Όχι όμως με τη σοβαροφάνεια που ταιριάζει στον συντηρητισμό. Εδώ πρόκειται για ένα… «κοτόπουλο» καλοθρεμμένο, καλογεμισμένο, με όλες τις ανοησίες του σύγχρονου αμερικανικού καπιταλισμού! Και αλίμονο αν δεν το καταλάβουμε, πριν αυτό το κοτόπουλο εκραγεί!