Ο Ματ Κινγκ, ένας αδιάφορος σύζυγος και πατέρας δύο κοριτσιών, αναγκάζεται να επανεξετάσει το παρελθόν και να δει το μέλλον με διαφορετική ματιά, όταν η σύζυγός του τραυματίζεται σοβαρά σε ένα ατύχημα. Το γεγονός αυτό οδηγεί στη δημιουργία μιας ουσιαστικής σχέσης του Ματ με τις κόρες του, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος με σημαντικά διλήμματα.
Ένας καλός λόγος που πηγαίνουμε κατά διαόλου δεν είναι το σκοτεινό μας παρελθόν αλλά η αδυναμία μας να δημιουργήσουμε μέλλον. Αυτό δηλαδή που καθοδηγείται ως ανάγκη της ύπαρξής μας, είναι η ρίζα ενός προβλήματος που, ενώ οφείλουμε να κατανοήσουμε για να προσπεράσουμε, αφήνουμε πίσω με την ψευδαίσθηση αλλά και την ελπίδα πως δε θα μας ενοχλήσει ξανά. Η αδυναμία αφιέρωσης μιας ζωής που, θέλοντας και μη, οφείλει να γίνει από όποιους επιλέξουν να κάνουν παιδιά είναι η διαβολικώς ευφυής διττότητα του τίτλου αυτής της υπέροχης ταινίας. Αν τα καταφέρεις, έχεις τους άμεσους απόγονους που θα συνεχίσουν προς έναν κόσμο λιγότερο απαισιόδοξο (και αυτή είναι η ελληνική μετάφραση του τίτλου), αν όχι, τότε η προσωπική πορεία που πιθανώς κληρονόμησες, συνεχίζει στους απογόνους του τίτλου με το ερωτηματικό της κατεύθυνσής της: υπάρχει ελπίδα από την κάθοδο (μία ερμηνεία του ρήματος descend στην αγγλική γλώσσα);
Με λίγα λόγια, συνεχίζοντας να επιλέγει τα πορτρέτα ανδρών σε σύγχυση, ο Ελληνοαμερικανός δημιουργός της ανεξάρτητης επιτυχίας Πλαγίως, Αλεξάντερ Πέιν, δε διστάζει να ξεγυμνώσει το βασικό του χαρακτήρα (και δε θα μπορούσε δίχως τη βοήθεια ενός αστεριού του διαμετρήματος του Τζορτζ Κλούνεϊ που ξεγυμνώνεται αντίστοιχα) φτάνοντας στο κόκαλο όσων απέφευγε να αντιμετωπίσει σε μια ολόκληρη ζωή που μάλλον του φέρθηκε πολύ καλά. Κι αν η υποκειμενικότητα μιας καλής ζωής οδηγεί τις πράξεις όλων μας, εκείνο που οδηγεί τη ζωή που ξεκίνησε με την ευνοϊκή τυχαιότητα της γέννησης για τον Ματ Κινγκ, είναι η επιλογή του ίδιου να αφήσει πίσω όλες τις ευθύνες του, πιστεύοντας τυφλά σε μια υλιστική αυτάρκεια για την ποιότητα του μέλλοντός του, με αποτέλεσμα όλα σε μια στροφή της ζωής όπου η τύχη του χαμογελά δείχνοντας τα σπασμένα αλλά κοφτερά της δόντια, να επιστρέφουν για να διεκδικήσουν όσα πιστεύουν πως άξιζαν διαφορετικά.
Αν ο κόμπος στο λαιμό σας πνίγει το ηχηρό ξέσπασμα γέλιου ως αντίδραση στην κωμωδία της ζωής που σερβίρει ο ταλαντούχος Πέιν, σκεφτείτε ξανά πως το γέλιο είναι η μεγάλη λύτρωση από μια κατάσταση τρόμου, εκεί δηλαδή που θα επιστρέψει με την πρώτη ευκαιρία το διαβρωτικό δράμα πίσω από τα λουλουδάτα πουκάμισα και το χαζιοβιόλικο μοτίβο της χαβανέζικης μουσικής.
Ένας καλός λόγος που πηγαίνουμε κατά διαόλου δεν είναι το σκοτεινό μας παρελθόν αλλά η αδυναμία μας να δημιουργήσουμε μέλλον. Αυτό δηλαδή που καθοδηγείται ως ανάγκη της ύπαρξής μας, είναι η ρίζα ενός προβλήματος που, ενώ οφείλουμε να κατανοήσουμε για να προσπεράσουμε, αφήνουμε πίσω με την ψευδαίσθηση αλλά και την ελπίδα πως δε θα μας ενοχλήσει ξανά. Η αδυναμία αφιέρωσης μιας ζωής που, θέλοντας και μη, οφείλει να γίνει από όποιους επιλέξουν να κάνουν παιδιά είναι η διαβολικώς ευφυής διττότητα του τίτλου αυτής της υπέροχης ταινίας. Αν τα καταφέρεις, έχεις τους άμεσους απόγονους που θα συνεχίσουν προς έναν κόσμο λιγότερο απαισιόδοξο (και αυτή είναι η ελληνική μετάφραση του τίτλου), αν όχι, τότε η προσωπική πορεία που πιθανώς κληρονόμησες, συνεχίζει στους απογόνους του τίτλου με το ερωτηματικό της κατεύθυνσής της: υπάρχει ελπίδα από την κάθοδο (μία ερμηνεία του ρήματος descend στην αγγλική γλώσσα);
Με λίγα λόγια, συνεχίζοντας να επιλέγει τα πορτρέτα ανδρών σε σύγχυση, ο Ελληνοαμερικανός δημιουργός της ανεξάρτητης επιτυχίας Πλαγίως, Αλεξάντερ Πέιν, δε διστάζει να ξεγυμνώσει το βασικό του χαρακτήρα (και δε θα μπορούσε δίχως τη βοήθεια ενός αστεριού του διαμετρήματος του Τζορτζ Κλούνεϊ που ξεγυμνώνεται αντίστοιχα) φτάνοντας στο κόκαλο όσων απέφευγε να αντιμετωπίσει σε μια ολόκληρη ζωή που μάλλον του φέρθηκε πολύ καλά. Κι αν η υποκειμενικότητα μιας καλής ζωής οδηγεί τις πράξεις όλων μας, εκείνο που οδηγεί τη ζωή που ξεκίνησε με την ευνοϊκή τυχαιότητα της γέννησης για τον Ματ Κινγκ, είναι η επιλογή του ίδιου να αφήσει πίσω όλες τις ευθύνες του, πιστεύοντας τυφλά σε μια υλιστική αυτάρκεια για την ποιότητα του μέλλοντός του, με αποτέλεσμα όλα σε μια στροφή της ζωής όπου η τύχη του χαμογελά δείχνοντας τα σπασμένα αλλά κοφτερά της δόντια, να επιστρέφουν για να διεκδικήσουν όσα πιστεύουν πως άξιζαν διαφορετικά.
Αν ο κόμπος στο λαιμό σας πνίγει το ηχηρό ξέσπασμα γέλιου ως αντίδραση στην κωμωδία της ζωής που σερβίρει ο ταλαντούχος Πέιν, σκεφτείτε ξανά πως το γέλιο είναι η μεγάλη λύτρωση από μια κατάσταση τρόμου, εκεί δηλαδή που θα επιστρέψει με την πρώτη ευκαιρία το διαβρωτικό δράμα πίσω από τα λουλουδάτα πουκάμισα και το χαζιοβιόλικο μοτίβο της χαβανέζικης μουσικής.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου