Ένας σχεδόν παραιτημένος, ναρκομανής τρομπετίστας της τζαζ γλιτώνει από το θάνατο την τελευταία στιγμή και βρίσκεται μόνος στην έρημο. Χαμένος, θα καταλήξει σε έναν περιπλανώμενο θίασο φρικιών και θα μαγευτεί από την αιθέρια ομορφιά μιας γυναίκας-πουλί. Κλέβοντάς την, ξεκινά ένα κυνηγητό επιβίωσης και των δύο.
Δεν ξέρω για τα δικά σας όνειρα, όμως προσωπικά, όταν ονειρεύομαι βλέπω ότι πετάω, βλέπω όσα δε θα μπορέσω ποτέ να έχω στη συνηθισμένη ζωή μου, βλέπω ιστορίες που καταλήγουν στη δική μου αλήθεια. Και τα βλέπω όλα όπως ακριβώς πρέπει να είναι στα όνειρα: άναρχα, σύνθετα αφηγηματικά, χρωματιστά, μουσικά. Γιατί, κάπως έτσι περνάει και η ζωή πριν καταλήξει να είναι ένα μεγάλο λάθος που, γυρνώντας, θα επαναλάμβανες.
Να με συγχωρείτε, αλλά αδυνατώ να ξεσπαθώσω με την κινηματογραφική βίβλο των κανονισμών ανά χείρας, πάνω σε ένα έργο του οποίου την εικοσαετή λαχτάρα νιώθω καθ’όλη τη διάρκεια. Σε κάθε κοντινό πλάνο μιας μούρης γερασμένης και θλιβερά ανύμπορης να εκφράσει συναισθήματα παρά με δυο τρεις επαναλαμβανόμενες μούτες, σε κάθε απλοϊκή ατάκα που αράχνιασε μέχρι να γίνει πρόζα - σκέτο δάνειο από το παρελθόν του αγαπημένου μου κινηματογράφου, σε κάθε αέρινο πετάρισμα των ματιών ενός εξωγήινα όμορφου προσώπου που, όπως όλα τα υπέροχα, κρατάει λίγο, τουλάχιστον μέχρι να ανοίξει το στόμα και να μου θυμίσει ότι στο δικό της σινεμά, δεν υπάρχουν καλοί ηθοποιοί.
Ένα παραμύθι για τη δεύτερη ευκαιρία που δεν έρχεται ποτέ; Ένα νουάρ γραμμένο με όρους αντιρεαλιστικούς; Ένα ανάθεμα στην τύχη που είναι πάντοτε “κακή”; Μάλλον ένα απωθημένο που βιάστηκε ακόμα και μετά από 20 χρόνια να κουβαλήσει τα προβλήματά του, να γίνει εύκολο θύμα περιμένοντας το Βέντερς να αφήσει πίσω κάθε ίχνος από το μάγο των Φτερών του Έρωτα και, τελικά, να ακονίσει την ευστροφία και την ατάκα κόσμου και κοσμάκη που δεν κατάφερε μέσα σε μιάμιση ώρα ολοκληρωτικής αφοσίωσης, να νιώσει το παραμικρό.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου