Ένα ζευγάρι μαθαίνει ότι ο, μόλις λίγων μηνών, γιος τους έχει καρκίνο στο κεφάλι. Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας, ο πόλεμος που έχει αρχίσει από τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού, συνεχίζεται. Μαζί τους, οι ζωές δύο ανθρώπων σε παύση.
Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, κατά τη διάρκεια του κινηματογραφικού φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, γράφαμε για την αντίθετη πορεία στην οπτική δύο ταινιών πάνω στο ίδιο θέμα. Από τη μία, το Matching Jack της Νάντια Τας, ένα συμβατικό μελόδραμα πνιγμένο στο δάκρυ, τη συναισθηματική συμπίεση και εκβιασμό, που δε σεβόταν το θυμικό του θεατή, την κρίση και την αντίληψή του και τον ωθούσε μέσω ασταμάτητης θλιβερής μουσικής στο καθαρτήριο δάκρυ. Οι ευαίσθητοι ίσως το έριξαν, οι υπόλοιποι αγνόησαν την ταινία της σειράς, όπως της έπρεπε. Από την άλλη όμως, το γαλλικό Πολεμώντας για τη Νίκη, ήταν η ταινία που θα έπρεπε να έχει μελετήσει η Νάντια Τας πριν στήσει το κραυγαλέο της μελόδραμα, μία ταινία που, εκτός από μια σαφής ένδειξη της διαφοράς νοοτροπίας ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό (που εκπροσωπούσε η Ελληνοαυστραλή μέσω της στουντιακής της χρηματοδότησης) κινηματογράφο, ήταν κι ένα δυνατό ρεφάρισμα για το ίδιο το φεστιβάλ, πάνω στην ίδια θεματική.
Η έξοδός του στις αίθουσες της χώρας, συνοδεύει μία εποχή απαισιοδοξίας, συναισθηματικής εμπλοκής και έκρηξης οργής τόσο εσωτερικής, που η κούραση αφήνει φυλαγμένο καλά και ακίνδυνο το ωστικό της κύμα. Η feelgood βόμβα με όρους γαλλικού νέου κύματος καταμεσής της άχρωμης πραγματικότητας, γεμίζει την οθόνη και καταπίνει τη σκληρή θεματική. Είναι ο θρίαμβος που υμνείται, αυτός που ξεχάστηκε ως στόχος από την αποχαύνωση και την παραίτηση, είναι ο αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ ή, στο καλό σινεμά, κερδίζεται, όταν δύο άνθρωποι παλεύουν να γίνουν τρεις όπως η ζωή τους είχε υποσχεθεί. Σοκαριστικά αυτοβιογραφική, καθώς η δημιουργός και πρωταγωνίστρια έδωσε τη δική της μάχη όταν πληροφορήθηκε ότι ο γιος της πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου, ακόμα πιο σοκαριστικά όμως αισιόδοξη και παιχνιδιάρικη, δε διστάζει να κυκλώσει το δράμα της με την ερωτική ιστορία των Ρομέο και Ιουλιέτα (!!!), ονόματα που με αναρχική διάθεση δίνει στους χαρακτήρες των δύο γονιών, αλλά και το αναπάντεχο φινάλε του Αδάμ που, όπως λένε και τα παραμύθια, αν δεν είχε επιζήσει, τώρα θα μας έτρωγε το μαύρο σκοτάδι.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου