Σαγηνευμένος από την πρόκληση μιας δύσκολης περίπτωσης, ο ανήσυχος Δρ. Καρλ Γιουνγκ αναλαμβάνει ως ασθενή του την ανισόρροπη, αλλά γοητευτική Σαμπίνα Σπιλράιν. Το "όπλο" του Γιουνγκ είναι η μέθοδος του δασκάλου του, του πασίγνωστου Σίγκμουντ Φρόιντ. Και οι δύο άντρες μαγεύονται από την Σαμπίνα. Στην "παρέα" προστίθεται και ο Ότο Γκρος, ένας ασθενής που είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Γιουνγκ παραδίνεται στον πόθο για την ασθενή του και μια παθιασμένη σχέση ξεκινά. Η Σαμπίνα γίνεται ο καταλύτης στις εμπνευσμένες θεωρίες του. Παράλληλα, ο Φρόιντ προχωρά ένα βήμα παραπέρα, εισχωρώντας ακόμα βαθύτερα στο μυαλό της νεαρής γυναίκας.
Στη σύγχρονη κινηματογραφική ψυχανάλυση, δε νομίζω να υπάρχει κορυφαίος δόκτωρ από τον Καναδό Κρόνενμπεργκ. Η ερωτική παθολογία ή διαστροφή, η ανεπαρκής σάρκα που φυλακίζει μια ανήσυχη ψυχή, η βία τόσο ως καταλύτης όσο και ως αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής προσωπικής μεταστροφής που αναφέρεται ευθέως (ακόμα και στον τίτλο) στην ιστορία (το παρελθόν) της, είναι θέματα που χειρίζεται από την καρέκλα του γιατρού κι όχι από το ντιβάνι του ασθενούς, όπως θα έκανε ο Τρίερ - ο χειρισμός τους έχει ειδοποιό διαφορά στο σινεμά.
Όταν λοιπόν, η αλληλουχία των επιστολών μεταξύ των εξωκινηματογραφικών (άρα και πραγματικών) αυθεντιών της ψυχανάλυσης γίνεται ως παράθεση αναφοράς με ιντερλούδια ερμηνευτικών κορυφώσεων (η επιτυχία των οποίων είναι συζητήσιμη, ωραιότατή μας Κίρα Νάιτλι), όταν το πλάνο έχει την ανάγκη της αφοσίωσης σπουδαίων μεθοδικών ηθοποιών (ο Μόρτενσεν είναι πιστός Φρόιντ, αστείος αλλά όχι σαχλός, άκαμπτος και στιβαρός αλλά όχι απρόσιτος) προκειμένου να εκραγεί στη σπίθα της σύγκρουσης Γιουνγκ και Φρόιντ, όταν ο κρίκος που συνδέει και διαλύει εσωτερικά την εγκράτεια δύο μαέστρων της (ψυχή-)ιατρικής είναι ο πιο αδιάφορος χαρακτήρας στο σύμπαν του Καναδού, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Υπάρχει υπόγεια ένταση στο δράμα των σχέσεων που διέπουν τους χαρακτήρες, σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια της μελάνης, ανάμεσα στις λέξεις και πολύ πριν την πράξη που αντιστοιχεί στη θεωρία του Φρόιντ (η σεξουαλική υποταγή είναι επακόλουθο της αντίστοιχης της προσωπικότητας), ένταση που αναζητά το κοινό της στην λεπτή έκφραση μιας σειράς επιστολών γραμμένων τόσο ευφυώς δηκτικά, ως ψήγμα της προσωπικής πινελιάς ενός δημιουργού που λίγο θα σκοτιζόταν “κανονικά” για εκθαμβωτικές εξωτερικές -Άιβορι- καταγραφές εποχής και πίστη στο θεατρικό κείμενο που βάσισε το σενάριό του. Εκεί που δίνει τα ρέστα του, είναι όταν παρασύρεται στον ίδιο τον κόσμο του, όταν το τρίο Γιουνγκ-Σπιλράιν-Φρόιντ εναλλάσσεται μεταξύ ερωτικής διεκδίκησης, αμφισβήτησης και απωθημένης κυριαρχίας πάνω στην πραγματικότητα όχι τόσο του σώματος αλλά της ψυχής, την πραγματική κατάκτηση της αλήθειας δηλαδή.
Στη σύγχρονη κινηματογραφική ψυχανάλυση, δε νομίζω να υπάρχει κορυφαίος δόκτωρ από τον Καναδό Κρόνενμπεργκ. Η ερωτική παθολογία ή διαστροφή, η ανεπαρκής σάρκα που φυλακίζει μια ανήσυχη ψυχή, η βία τόσο ως καταλύτης όσο και ως αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής προσωπικής μεταστροφής που αναφέρεται ευθέως (ακόμα και στον τίτλο) στην ιστορία (το παρελθόν) της, είναι θέματα που χειρίζεται από την καρέκλα του γιατρού κι όχι από το ντιβάνι του ασθενούς, όπως θα έκανε ο Τρίερ - ο χειρισμός τους έχει ειδοποιό διαφορά στο σινεμά.
Όταν λοιπόν, η αλληλουχία των επιστολών μεταξύ των εξωκινηματογραφικών (άρα και πραγματικών) αυθεντιών της ψυχανάλυσης γίνεται ως παράθεση αναφοράς με ιντερλούδια ερμηνευτικών κορυφώσεων (η επιτυχία των οποίων είναι συζητήσιμη, ωραιότατή μας Κίρα Νάιτλι), όταν το πλάνο έχει την ανάγκη της αφοσίωσης σπουδαίων μεθοδικών ηθοποιών (ο Μόρτενσεν είναι πιστός Φρόιντ, αστείος αλλά όχι σαχλός, άκαμπτος και στιβαρός αλλά όχι απρόσιτος) προκειμένου να εκραγεί στη σπίθα της σύγκρουσης Γιουνγκ και Φρόιντ, όταν ο κρίκος που συνδέει και διαλύει εσωτερικά την εγκράτεια δύο μαέστρων της (ψυχή-)ιατρικής είναι ο πιο αδιάφορος χαρακτήρας στο σύμπαν του Καναδού, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Υπάρχει υπόγεια ένταση στο δράμα των σχέσεων που διέπουν τους χαρακτήρες, σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια της μελάνης, ανάμεσα στις λέξεις και πολύ πριν την πράξη που αντιστοιχεί στη θεωρία του Φρόιντ (η σεξουαλική υποταγή είναι επακόλουθο της αντίστοιχης της προσωπικότητας), ένταση που αναζητά το κοινό της στην λεπτή έκφραση μιας σειράς επιστολών γραμμένων τόσο ευφυώς δηκτικά, ως ψήγμα της προσωπικής πινελιάς ενός δημιουργού που λίγο θα σκοτιζόταν “κανονικά” για εκθαμβωτικές εξωτερικές -Άιβορι- καταγραφές εποχής και πίστη στο θεατρικό κείμενο που βάσισε το σενάριό του. Εκεί που δίνει τα ρέστα του, είναι όταν παρασύρεται στον ίδιο τον κόσμο του, όταν το τρίο Γιουνγκ-Σπιλράιν-Φρόιντ εναλλάσσεται μεταξύ ερωτικής διεκδίκησης, αμφισβήτησης και απωθημένης κυριαρχίας πάνω στην πραγματικότητα όχι τόσο του σώματος αλλά της ψυχής, την πραγματική κατάκτηση της αλήθειας δηλαδή.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου